Пер тариқат гуяд : саодати банда дар се чизаст ва рӯй бандагӣ ба он се чиз равшанаст иштиғоли забон ба зикри ҳақи астғроқи дил ба меҳри ҳақу амтлоءи сар аз назари ҳақ ки нахуст аз ҳақ назар ояд , онгоҳи дил ба меҳр биорояду забон бар зикр дорад

پیر طریقت گوید: سعادت بنده در سه چیز است و روی بندگی به آن سه چیز روشن است اشتغال زبان به ذکر حق استغراق دل به مهر حق و امتلاء سر از نظر حق که نخست از حق نظر آید، آنگاه دل به مهر بیاراید و زبان بر ذکر دارد

Худоёи зикри ту маро дайнасту меҳри ту маро ойинасту назари ту марои айн алиқинаст пасин суханам инаст лтиФо , донеи онҷо чунинаст ки азизӣ гуфта : забонӣ ки ба зикр ӯ машғӯлу дилӣ ки ба меҳр ӯ маъмуру ҷонӣ ки баназар ӯ масрураст дар ҳақиқати он байт маъмураст ва ин ҳолатро се нишонасту камоли убудийят дар онаст : амали фаровон ва аз халқи ниҳону дили пайваста бар меҳри ҳақи шитобон

خدایا ذکر تو مرا دین است و مهر تو مرا آئین است و نظر تو مرا عین الیقین است پسین سخنم اینست لطیفا، دانی آنجا چنین است که عزیزی گفته: زبانی که به ذکر او مشغول و دلی که به مهر او معمور و جانی که بنظر او مسرور است در حقیقت آن بیت معمور است و این حالت را سه نشان است و کمال عبودیت در آن است: عمل فراوان و از خلق نهان و دل پیوسته بر مهر حق شتابان

эй мискин аз худои ҷуз ӯ махоҳу хизмат ба ҳисоб подош макун зеро мақотеъа бо худованди мазҳаб Иблисаст ки гуфт худоёи ҳол ки маро аз даргоҳ ронадӣ марои муҳлатии даҳ то растохези худованди ҳамаи дунё бова дод аммо хештанро аз ӯ бозстд ӯ ки аз худои дармонд агар чаҳ ҳама ёфт ҳеҷ наёфт ва касе ки ӯро ёфт агар ҳеҷ чиз наёфт ҳама ёфт

ای مسکین از خدا جز او مخواه و خدمت به حساب پاداش مکن زیرا مقاطعه با خداوند مذهب ابلیس است که گفت خدایا حال که مرا از درگاه راندی مرا مهلتی ده تا رستاخیز خداوند همه دنیا باو داد اما خویشتن را از او بازستد او که از خدا درماند اگر چه همه یافت هیچ نیافت و کسی که او را یافت اگر هیچ چیز نیافت همه یافت

Илоҳӣ аз ҷӯади ту ҳар муфлисиро насибӣ ва аз карами ту ҳар дардмандиро табибӣ ва аз вусъати раҳмати ту ҳар касеро саҳмӣ аст

الهی از جود تو هر مفلسی را نصیبی و از کرم تو هر دردمندی را طبیبی و از وسعت رحمت تو هر کسی را سهمی است