Пер тариқат гуяд : эй дар роҳи талаби ҳақ ба аввали қадами фурӯи мондае бо ҳазор мураккаби миёни бодияи таклифи дармонда , эй бо ҳазор шамъу чароғи сари як мӯии давлати нодида , эй дар хазонаи таббати афтодау буии машк бшомт нарасида , эй боҳамаи ғаввосон ба дарёи фурӯ шуда ва ҳеҷ чиз бадаст наёвардау хештанро низ аз даст бидода , эй дайри омадау зуди бозгашта , эй биҷои шароби сарвари сароб ғурур харидау дилу дайн ба баҳо дода

پیر طریقت گوید: ای در راه طلب حق به اول قدم فرو مانده ای با هزار مرکب میان بادیه تکلیف درمانده، ای با هزار شمع و چراغ سر یک موی دولت نادیده، ای در خزانه تبت افتاده و بوی مشک بشامت نرسیده، ای باهمه غواصان به دریا فرو شده و هیچ چیز بدست نیاورده و خویشتن را نیز از دست بداده، ای دیر آمده و زود بازگشته، ای بجای شراب سرور سراب غرور خریده و دل و دین به بها داده

Дар дидор ба ширкат чаҳ лиззат бошад ? маҷлисӣ бояд аз ағёри холӣу дӯсти мутаҷаллӣу нгрндаҳ дар дидаи фонӣ , он чашм ки дар ӯ нигарад ҳаргиз фаро карда набошад ва он дида ки ӯро дид монандаш набӯд , хонда ӯ ҳаргиз бадбахт набӯд ва наздик карда ӯро дар ду гетӣ ҷой набошаду мусоҳиб ӯро ба биҳишт ниёзӣ набӯду мастӣ ӯ ҷуз аз соқӣ ӯ набӯд чун ки худованди ононрои шароби поки нўшонидаҳ

در دیدار به شرکت چه لذت باشد؟ مجلسی باید از اغیار خالی و دوست متجلی و نگرنده در دیده فانی، آن چشم که در او نگرد هرگز فرا کرده نباشد و آن دیده که او را دید مانندش نبود، خوانده او هرگز بدبخت نبود و نزدیک کرده او را در دو گیتی جای نباشد و مصاحب او را به بهشت نیازی نبود و مستی او جز از ساقی او نبود چون که خداوند آنانرا شراب پاک نوشانیده

Илоҳии ин сӯзи имрӯзи мо дардомезаст на тоқат ба сари бурдан ва на ҷой гурезаст ин чаҳ теғаст ки чунин тезаст , на ҷои ором ва на рӯй парҳезаст илоҳӣ ҳар кас бар чизеаст ва ман надонам бар чаҳам ? бимам онаст ки кӣ дониста шавад ки ман кӣм ? илоҳии ин тани ман кон ҳасратасту дили ман мояи дарду меҳнат , менаёрам гуфт кин ҳам чаро баҳраи ман ? ва на даст расад марои бркони чораи ман !

الهی این سوز امروز ما دردآمیز است نه طاقت به سر بردن و نه جای گریز است این چه تیغ است که چنین تیز است، نه جای آرام و نه روی پرهیز است الهی هر کس بر چیزی است و من ندانم بر چه ام؟ بیمم آنست که کی دانسته شود که من کیم؟ الهی این تن من کان حسرت است و دل من مایه درد و محنت، می نیارم گفت کاین هم چرا بهره من؟ و نه دست رسد مرا برکان چاره من!