Пер тариқат гуяд : илоҳии ман ба қадару шаън тўо нодонам , сазои туро нотавонам дар бечорагии худ саргардонаму рӯзи буруз дар зиёнам чун манӣ чун буд ? чунонам ва аз нгрстн дар торикии бФғонм ки худ ҳастмонро бар ҳеҷ донаму чашм бурузӣ дорам ки ту Монӣ ва ман нмонм чун ман кист агар онрўзи байнам ва агар ба набинам ба ҷони фидои онам
پیر طریقت گوید: الهی من به قدر و شأن توا نادانم، سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم و روز بروز در زیانم چون منی چون بود؟ چنانم و از نگرستن در تاریکی بفغانم که خود هستمان را بر هیچ دانم و چشم بروزی دارم که تو مانی و من نمانم چون من کیست اگر آنروز بینم و اگر به نبینم به جان فدای آنم
эй ҷавонмарди сафари охират дарозаст зод ва тӯша бардоштан бояд ва аз мақоми бозпурсии андеша бояд пули сироти баси борӣк ва тундаст мураккаби тоъати сохтан бояд ва барои рӯзи шумори имони дорӣу тарки гуноҳи корӣ бояд ва чун худованд бо корҳои ниҳону ошкори банда огоҳӣ дорад аз ӯ шарми доштан бояд
ای جوانمرد سفر آخرت دراز است زاد و توشه برداشتن باید و از مقام بازپرسی اندیشه باید پل صراط بس باریک و تند است مرکب طاعت ساختن باید و برای روز شمار ایمان داری و ترک گناه کاری باید و چون خداوند با کارهای نهان و آشکار بنده آگاهی دارد از او شرم داشتن باید
Илоҳии ту онӣ ки худ гуфтӣу чунонкӣ худ гуфтӣ чунонӣ азими шаънӣу бузурги эҳсонӣу азизи султонии дёну меҳрбонии ҳам наоне ҳам аёнии дидаро наонеу ҷонрои аёнии ман сазоӣ ту надонам ва ту доне
الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی عظیم شأنی و بزرگ احسانی و عزیز سلطانی دیان و مهربانی هم نهانی هم عیانی دیده را نهانی و جانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی
Пер тариқат гуяд : вақт бмънӣ онаст ки ҷуз аз ҳақ дар он вақт нагунҷаду мардон дар он вақт се гуруҳанд :
پیر طریقت گوید: وقت بمعنی آنست که جز از حق در آن وقت نگنجد و مردان در آنوقت سه گروهند:
Вақти як гуруҳ чун барқи сабк взўдгзраст вақти гуруҳи дигари пояндау ҳамешагӣу вақти гуруҳи сеюм ғолиб
وقت یک گروه چون برق سبک وزودگذر است وقت گروه دیگر پاینده و همیشگی و وقت گروه سوم غالب
Ончӣ чун барқаст шӯяндау ончӣ пояндааст машғӯли дорандау ончӣ ғолибаст кушанда
آنچه چون برق است شوینده و آنچه پاینده است مشغول دارنده و آنچه غالب است کشنده
Ончӣ чун барқаст аз фикрат зояду ончӣ пояндааст аз лиззат зикр ояду ончӣ ғолибаст аз самоъу назари хезад , ончӣ барқаст дунё фаромӯш кунад то зикри охират равшан шаваду ончӣ пояндааст аз охират машғӯл дорад то ҳақ аён гардаду ончӣ ғолибаст русуми инсоният маҳв кунад то ҷуз аз ҳақ намонад
آنچه چون برق است از فکرت زاید و آنچه پاینده است از لذت ذکر آید و آنچه غالب است از سماع و نظر خیزد، آنچه برق است دنیا فراموش کند تا ذکر آخرت روشن شود و آنچه پاینده است از آخرت مشغول دارد تا حق عیان گردد و آنچه غالب است رسوم انسانیت محو کند تا جز از حق نماند
Ошомндаҳи шароби дӯстӣ аз дидор бар меодаст вбндаҳ ростгӯ бирасад боончӣ бар муродаст илоҳӣ буд ман бар ман товонаст , ту якбор буд худ бар ман тобони илоҳии маъсияти ман бар ман гаронаст ту оби ҷӯади худ бар ман борони илоҳии гуноҳи ман зери ҳалами ту пинҳонаст ту пардаи афв бар ман густарон
آشامنده شراب دوستی از دیدار بر میعاد است وبنده راستگو برسد باآنچه بر مراد است الهی بود من بر من تاوان است، تو یکبار بود خود بر من تابان الهی معصیت من بر من گران است تو آب جود خود بر من باران الهی گناه من زیر حلم تو پنهان است تو پرده عفو بر من گستران
Гуфтаанд иродати мурӣди хости худ ӯасту хости мард аз хости ҳақи хезад ва то ӯ нахезад нахоҳад ва то нахоҳад наҷуед инҳо ҳамаи манзилҳои бандагӣасту марҳалаҳои парастандагии мурӣд чун ин манзилҳоро бози баради матлӯб ӯ ҷумла толиб гардаду Нидои арҷъии илои рбки бҷон вай расад ва гуяд гоҳи он расида ки бозоӣӣ ва бо мо бошӣ
گفته اند ارادت مرید خواست خود او است و خواست مرد از خواست حق خیزد و تا او نخیزد نخواهد و تا نخواهد نجوید اینها همه منزلهای بندگی است و مرحله های پرستندگی مرید چون این منزلها را باز برد مطلوب او جمله طالب گردد و ندای ارجعی الی ربک بجان وی رسد و گوید گاه آن رسیده که بازآئی و با ما باشی
эй бози ҳавои гирифтаи бози ойу Марв
ای باز هوا گرفته باز آی و مرو
Каз риштаи ту сиррӣ дар ангушт манаст
کز رشته تو سری در انگشت منست
Зинҳор ки чун оӣӣ аз роҳи дунёи нёӣӣ ки поят ба гул фурӯ равад ва аз роҳи нафаси нёӣӣ ки ба мо нарисӣ брдргоаҳи мо танҳо дилро бораст ва ҳеҷ чизи дигарро бор нест
زینهار که چون آئی از راه دنیا نیائی که پایت به گل فرو رود و از راه نفس نیائی که به ما نرسی بردرگاه ما تنها دل را بار است و هیچ چیز دیگر را بار نیست