Пер тариқат гуяд : худоё дар ин даргоҳи ҳамаи мо ниёзманд рӯзӣ бошем ки қатрае аз шароби муҳаббат бар дили мо резӣ то ки моро бар обу оташи барҳамомезӣ эй бахти мо аз дӯсти растхезӣ

پیر طریقت گوید: خدایا در این درگاه همه ما نیازمند روزی باشیم که قطره ای از شراب محبت بر دل ما ریزی تا که ما را بر آب و آتش برهم آمیزی ای بخت ما از دوست رستخیزی

Ман чаҳ донистам ки дӯд , оташ доғаст ман пиндоштам ки ҳрҷоотшӣаст чароғаст ! ман чаҳ донистам ки дар дӯстии куштаро гуноҳасту қозии хасмро паноҳаст ман чаҳ донистам ки ҳайрати роҳи висол туаст ва туро онкас бештар ҷӯяд ки ғарқи ҷамол ту аст

من چه دانستم که دود، آتش داغ است من پنداشتم که هرجاآتشی است چراغ است! من چه دانستم که در دوستی کشته را گناه است و قاضی خصم را پناه است من چه دانستم که حیرت راه وصال تو است و تو را آنکس بیشتر جوید که غرق جمال تو است