Пер тариқат гуяд : худовандо мавҷӯди нафасҳои ҷавонмардонеи ҳозири дилҳои зокироне аз наздик нишонат медиҳанду бартар аз онӣ ва аз даврат мепиндоранд наздиктар аз ҷонӣ

پیر طریقت گوید: خداوندا موجود نفسهای جوانمردانی حاضر دلهای ذاکرانی از نزدیک نشانت میدهند و برتر از آنی و از دورت می پندارند نزدیکتر از جانی

Илоҳии ҷамоли ман дар бандагӣаст варна забони ман биёади ту кӣаст ? давлат ман онаст ки биёади туам варна зикри ман маро арзиш чист ?

الهی جمال من در بندگیست ورنه زبان من بیاد تو کی است؟ دولت من آنست که بیاد توام ورنه ذکر من مرا ارزش چیست؟

Илоҳии ҳама аз ҳайрат ба фарёданд ва ман ба ҳайрати шодам ба як лаббайки дарби ҳамаи нокомӣ бар худ нгшодм дариғо рӯзгорӣ ки намедонистам то лутфи туро дрёзм , илоҳӣ дар оташ ҳайрат овехтам чун парвона дар чароғ на ҷони ранҷи тапиши дида на дили ?илами доғи илоҳӣ дар сроб дорам дар дили оташ дар ботин ноз дорам ва дар зоҳири хоҳиш дар дрёӣӣ нишастам ки онро карон нест бҷони ман дардӣаст ки онрои дармон на дидаи ман бар чизе омад ки васфи он ба забон на !

الهی همه از حیرت به فریادند و من به حیرت شادم به یک لبیک درب همه ناکامی بر خود نگشادم دریغا روزگاری که نمی دانستم تا لطف تو را دریازم، الهی در آتش حیرت آویختم چون پروانه در چراغ نه جان رنج تپش دیده نه دل الم داغ الهی در سرآب دارم در دل آتش در باطن ناز دارم و در ظاهر خواهش در دریائی نشستم که آنرا کران نیست بجان من دردی است که آنرا درمان نه دیده من بر چیزی آمد که وصف آن به زبان نه!

Қавмиро нури умед дар дили митобду қавмиро нури аён дар ҷони онон дар миёни неъмати гардон , аз ин ҷавонмардон иборат натавон пер тариқат гуяд : илоҳӣ чун аз ёфт ту сухан гӯйанд ман аз илм хеш бигурезам ва бар Зуҳра худ битарсам , дар ғифлати овезам , на дар шак бошам аммо худро дар ғалатии афканам то дамии брнзнм

قومی را نور امید در دل میتابد و قومی را نور عیان در جان آنان در میان نعمت گردان، از این جوانمردان عبارت نتوان پیر طریقت گوید: الهی چون از یافت تو سخن گویند من از علم خویش بگریزم و بر زهره خود بترسم، در غفلت آویزم، نه در شک باشم اما خود را در غلطی افکنم تا دمی برنزنم

Худоё , онро ки нахостӣ чун ояду онро ки нхўондӣ кӣ ояд ? нохондаро ҷавоб чист ?у нокуштаро аз об чист ? талхро чаҳ суд агараш оби ширин дар ҷаворасту хорро чаҳ ҳосил аз инки буии гулаш дар канораст ореи насаби насаб тақвоасту хешии хешии дайни салмони ҳеҷ хешӣ надошт аз шумори аҳл байт шуд бўлҳби амӯии пайғамбар буд бегонаи гашт !

خدایا، آنرا که نخواستی چون آید و آنرا که نخواندی کی آید؟ ناخوانده را جواب چیست؟ و ناکشته را از آب چیست؟ تلخ را چه سود اگرش آب شیرین در جوار است و خار را چه حاصل از اینکه بوی گلش در کنار است آری نسب نسب تقوی است و خویشی خویشی دین سلمان هیچ خویشی نداشت از شمار اهل بیت شد بولهب عموی پیغمبر بود بیگانه گشت!

Худоё агар касе туро ба ҷустан ёфт ман туро ба гурехтан ёфтам , агар касе туро ба зикр кардан ёфт ман туро ба худ фаромӯш кардан ёфтам , агар касе туро ба талаб ёфт ман худ талаб аз ту ёфтам худоёи всилти бтўҳми тўӣии аввали ту будӣу охири ҳам тўӣӣу басу боқии ҳавас

خدایا اگر کسی تو را به جستن یافت من تو را به گریختن یافتم، اگر کسی تو را به ذکر کردن یافت من تو را به خود فراموش کردن یافتم، اگر کسی تو را به طلب یافت من خود طلب از تو یافتم خدایا وسیلت بتوهم توئی اول تو بودی و آخر هم توئی و بس و باقی هوس

Худоёи онрўз куҷо бозёбам ки ту маро будӣ ва ман набудам то боз ба онрўз нарасм миёни оташу дӯдам агар ба ду гетӣ онрўз ёбам ман бар судам ва агар буд ту худро дарёбам ба набӯд худ хушнӯдам

خدایا آنروز کجا بازیابم که تو مرا بودی و من نبودم تا باز به آنروز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آنروز یابم من بر سودم و اگر بود تو خود را دریابم به نبود خود خشنودم

Худоё на шинохти туро тавон на санои туро забон на дарёии ҷалолу кибриёии туро карони пас туро мадҳу сано чун тавон ? оре дар таврот раҳнамӯнӣ ҳаст аммо барои раҳи бурдан ва равшаноӣ ҳаст аммо барои бинандагони бори хоҳонро борасту роҳи хоҳонро роҳаст хонандагони таврот бисёр буданд аммо рўшноӣии он брдли андакӣ аз онҳо тофту онон касоне буданд ки хизмат бар миннату маърифат бар мшоҳдту саноӣ дар ҳақиқат доштанд ва бар сари онҳо сояи анояти азалят буд ва дигаронро ки ин набӯд ҷузи гумроҳишони ниФзўд

خدایا نه شناخت تو را توان نه ثنای تو را زبان نه دریای جلال و کبریای تو را کران پس تو را مدح و ثنا چون توان؟ آری در تورات رهنمونی هست اما برای ره بردن و روشنایی هست اما برای بینندگان بار خواهان را بار است و راه خواهان را راه است خوانندگان تورات بسیار بودند اما روشنائی آن بردل اندکی از آنها تافت و آنان کسانی بودند که خدمت بر منت و معرفت بر مشاهدت و ثنای در حقیقت داشتند و بر سر آنها سایه عنایت ازلیت بود و دیگران را که این نبود جز گمراهیشان نیفزود