Пер тариқат гуяд : эй ҷавони мард , ин зиндагонии дунё бодаст то бенгарӣ аз дасти рафта ва ин дунё чун ханда девонагонасту гиряи мисатони девона бешодӣ хандаду маст беандӯҳ гиряд ! дунёи мисол яхаст дар офтоби ниҳода ё шукр ки дар даҳони ниҳодаи базӯдӣ аз ҳам миризд , ореи бас ширинаст локин то дар даҳан наҳодӣ гудохт дунёи тмошогоҳӣ хушаст лекин то бенгарӣ гузашт ва то дил дар аўбстӣ рафт агар зиллат марг набӯдӣ ( анои рбкми алоълӣ ) аз атрофи олами баромадӣ вале чандини садҳо аз хоҷагони бинӣ ки чун гули пурбор бишкуфта буданд ҳама аз бори рехта ва дар гули хуфтаи пас чаро ибрат нагирӣ ва дар саранҷоми кори худ андеша накунӣ ки худованд фармуд базӯдӣ хоҳӣ донист ки фарҷоми корро чаҳ касеаст ? оре бидонед ки ин дунё то куҷо расаду сарои пирӯзӣу ҷовдонӣ кро расад ? ба байнед ки даравишони шикастаро бар мураккаби каромат чун оранду хоҷагон бемаъниро ба тозӣонаи хашм чун ронанд ? !

پیر طریقت گوید: ای جوان مرد، این زندگانی دنیا باد است تا بنگری از دست رفته و این دنیا چون خنده دیوانگان است و گریه مستان دیوانه بی شادی خندد و مست بی اندوه گرید! دنیا مثال یخ است در آفتاب نهاده یا شکر که در دهان نهاده بزودی از هم میریزد، آری بس شیرین است لکن تا در دهن نهادی گداخت دنیا تماشاگاهی خوش است لیکن تا بنگری گذشت و تا دل در اوبستی رفت اگر ذلت مرگ نبودی (انا ربکم الاعلی) از اطراف عالم برآمدی ولی چندین صدها از خواجگان بینی که چون گل پربار بشکفته بودند همه از بار ریخته و در گل خفته پس چرا عبرت نگیری و در سرانجام کار خود اندیشه نکنی که خداوند فرمود بزودی خواهی دانست که فرجام کار را چه کسی است؟ آری بدانید که این دنیا تا کجا رسد و سرای پیروزی و جاودانی کرا رسد؟ به بینید که درویشان شکسته را بر مرکب کرامت چون آرند و خواجگان بی معنی را به تازیانه خشم چون رانند؟!