Пер тариқат гуяд : ҳар ки аз дар тасдиқу таслими даройади виро аз се шарбат яке диҳанд ё шарбатӣ аз маърифат то дили ваии баҳақ зинда гардад ё заҳрӣ ки нафаси аммора дар зери қаҳр ӯ кушта гардад ё шаробӣ ки ҷон аз вуҷӯд ӯ маст ва саргашта гардад аз ӣнҷо ёфт ҳақиқати вонси суҳбат оғоз кунаду лиззати хизмату ҳаловат тоъат биёбаду сарвари маърифат дар пайвандаду брўҳ муноҷот расад то чунон шавад ки гуяд

پیر طریقت گوید: هر که از در تصدیق و تسلیم درآید ویرا از سه شربت یکی دهند یا شربتی از معرفت تا دل وی بحق زنده گردد یا زهری که نفس اماره در زیر قهر او کشته گردد یا شرابی که جان از وجود او مست و سرگشته گردد از اینجا یافت حقیقت وانس صحبت آغاز کند و لذت خدمت و حلاوت طاعت بیابد و سرور معرفت در پیوندد و بروح مناجات رسد تا چنان شود که گوید

Худоё то бандаро хондӣ , банда дар миён мардум танҳост ва то гуфтӣ биёи ҳафт андом ӯ шунавост аз одамӣ чаҳ ояд ? қадар ӯ пайдост кӣсаи тиҳӣ ва бодпимоаст ва ин кори пеш аз одам ва ҳаввосту атои пеш аз хавф ва раҷоаст аммо одамӣ ба сабаб дидан мубталост ба ноз касеаст ки аз сабаб дидан раҳост ва бо худ бҷФост агар Осиёи аҳвол гардонаст қутби машйат баҷо аст

خدایا تا بنده را خواندی، بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید؟ قدر او پیداست کیسه تهی و بادپیما است و این کار پیش از آدم و حواست و عطا پیش از خوف و رجا است اما آدمی به سبب دیدن مبتلاست به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود بجفاست اگر آسیای احوال گردان است قطب مشیت بجا است

Худоё агар касе туро ба талаб ёфт ман худ талаб аз ту ёфтам агар касе туро ба ҷустан ёфт ман ба гурехтан ёфтам худоё чун вуҷӯди ту пеш аз талаб ва толибаст толиб аз он ҷиҳат дар талабаст ки биқрорӣ бар ӯ ғолибаст аҷаб онаст ки ёфт нақд шуду талаби брнхости ҳақи дидау рушду пардаи иззати бҷоост

خدایا اگر کسی تو را به طلب یافت من خود طلب از تو یافتم اگر کسی تو را به جستن یافت من به گریختن یافتم خدایا چون وجود تو پیش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است که بیقراری بر او غالب است عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست حق دیده و رشد و پرده عزت بجااست