Пер тариқат гуяд : эй мискини нигар то ба рӯзгори амну сиҳҳату офияту неъмат фирефта нагардӣ ва агар рӯзӣ муродят ояд аз дунё эмин нанишинӣ ки заволи неъмату бтши ҷаббории бештари буқати амну осоиш ва ороиш ояд чаҳ агар касе дар оёти қуръон тадаббур кунад донад ки ин бисоти лаҳву лаъиб дар навиштанӣаст ва ин хонаҳои пурнақш ванигор гузаштанӣаст ва ин ҷаҳонёну ҷҳондорон ки хаста даҳранду масти шаҳват дар сафина хатаранд ва дар гирдоби ҳалок

پیر طریقت گوید: ای مسکین نگر تا به روزگار امن و صحت و عافیت و نعمت فریفته نگردی و اگر روزی مرادیت آید از دنیا ایمن ننشینی که زوال نعمت و بطش جباری بیشتر بوقت امن و آسایش و آرایش آید چه اگر کسی در آیات قرآن تدبر کند داند که این بساط لهو و لعب در نوشتنی است و این خانه های پرنقش و نگار گذشتنی است و این جهانیان و جهانداران که خسته دهرند و مست شهوت در سفینه خطرند و در گرداب هلاک

эй толибон башитобед ки нақд наздикаст эй шбрўони мхсбид ки субҳ наздикаст эй шитобандагон шод шавед ки манзил наздикаст эй ташнагон сабр кунед ки чашма наздикаст эй ғарибон битозед ки мизбон наздикаст эй дўстҷўён хуш бошед ки иҷобат наздикаст эй дили гушои бандагон чаҳ шавад ки диламро бгшоӣӣ ва аз худ марҳамӣ бар ҷонам наҳй ман суд чун ҷӯям ки ду дастам аз мояи тиҳии нигар ки ба фазли худ афкании маро ба рӯзбеҳӣ !

ای طالبان بشتابید که نقد نزدیک است ای شبروان مخسبید که صبح نزدیک است ای شتابندگان شاد شوید که منزل نزدیک است ای تشنگان صبر کنید که چشمه نزدیک است ای غریبان بتازید که میزبان نزدیک است ای دوستجویان خوش باشید که اجابت نزدیک است ای دل گشای بندگان چه شود که دلم را بگشائی و از خود مرهمی بر جانم نهی من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی نگر که به فضل خود افکنی مرا به روزبهی!

Худоёи насимӣ аз боғ дӯстӣ дамид дилро фидо кардем бўӣӣ аз хазина дӯстӣ ёфтем бподшоҳӣ бар сари олам Нидо кардем барқӣ аз машриқ ҳақиқат тофт оби гул кам ингоштем олҳо ҳар шодӣ ки бетўост андӯҳаст ҳар манзилӣ ки на дар роҳи тўост зиндонаст ҳар дил ки на дар талаб ту аст вайронаст як нафас бо ту ба ду гетӣ арзонаст як дидор аз ту ба ҳазорон ҷон ройгон аст

خدایا نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم بوئی از خزینه دوستی یافتیم بپادشاهی بر سر عالم ندا کردیم برقی از مشرق حقیقت تافت آب گل کم انگاشتیم آلها هر شادی که بی تواست اندوه است هر منزلی که نه در راه تواست زندان است هر دل که نه در طلب تو است ویرانست یک نفس با تو به دو گیتی ارزان است یک دیدار از تو به هزاران جان رایگان است

Илоҳӣ чаҳ зебоаст айёми дӯстони ту бо ту ва чаҳ некӯаст мъомлти эшон дар орзӯии дидори ту ? чаҳ хуш аст гуфту гӯии эшон дар роҳи ҷустуҷӯии ту чаҳ бузургвораст рӯзгори эшон дар сари кори ту

الهی چه زیبا است ایام دوستان تو با تو و چه نیکو است معاملت ایشان در آرزوی دیدار تو؟ چه خوش است گفت و گوی ایشان در راه جستجوی تو چه بزرگوار است روزگار ایشان در سر کار تو

Подшоҳои оби анояти ту ба санг расед санг бор гирифт аз санг мива раст , миваи таъм ва маза гирифт , парвардгорои ёди ту дилро зинда карду тухми меҳри афканди дарахт шодӣ рӯйонеду мива озодӣ дод чун замин нарм бошаду турбати хушу тинати қобил аз он тухми ҷузи шаҷара тайиба нараведу ҷузи атри аҳди беруни надиҳад агар ҷуз он бошад ҷузи шаҷараи хабиса аз он наравед пер тариқат гуяд : меҳру дидор ҳар ду баҳами расиданди меҳри дидорро гуфт ту чун нурӣ ки ҷаҳони афрӯзии дидори меҳрро гуфт ту чун оташӣ ки олами сӯзӣ дидор гуфт ман чун ҷилва кунам ғамон аз дили бркнм меҳр гуфт ман дилро ки бирав рахти афканам ғорат кунам дидор гуфт ман тӯҳфаи мўмнонм меҳр гуфт ман шӯридаи ҷаҳонам

پادشاها آب عنایت تو به سنگ رسید سنگ بار گرفت از سنگ میوه رست، میوه طعم و مزه گرفت، پروردگارا یاد تو دل را زنده کرد و تخم مهر افکند درخت شادی رویانید و میوه آزادی داد چون زمین نرم باشد و تربت خوش و طینت قابل از آن تخم جز شجره طیبه نروید و جز عطر عهد بیرون ندهد اگر جز آن باشد جز شجره خبیثه از آن نروید پیر طریقت گوید: مهر و دیدار هر دو بهم رسیدند مهر دیدار را گفت تو چون نوری که جهان افروزی دیدار مهر را گفت تو چون آتشی که عالم سوزی دیدار گفت من چون جلوه کنم غمان از دل برکنم مهر گفت من دل را که برو رخت افکنم غارت کنم دیدار گفت من تحفه مومنانم مهر گفت من شوریده جهانم

Дидори баҳра касеаст ки ӯро ба саноеъ бишносад на аз саноеъи бадви паии баради мискин касе ки ӯро ба саноеъи шинохти бечора ӯ ки худоро аз баҳри неъмат дӯст дошт беҳуда ӯ ки вайро ба ҷаҳди худ ҷустуҷӯ кард касе ки худоро ба саноеъи шиносад ба биму тамаъи пурситад касе ки ӯро барои неъмат дӯст дорад рӯзи меҳнати баргардад ӯ ки бхўиштн ҷӯяд ноёфта ёфта пиндорад аммо ориф ӯро бнўр ӯ шиносад аз шуъоъи вуҷӯди иборати натавонад дар оташи меҳри мисўзд ва аз нози бози нмипрдозди он дида ки ӯро бдидни ҷуз ӯ кӣ пардозад ? он ҷон ки бо ӯ суҳбат ёфт бо обу хок чанд созад ? ху карда дар ҳазрати мшоҳдти мазаллати ҳиҷоб чанд бартобад ? волӣ дар шаҳри хеш дар ғурбат чанд умри басари орад ? чун ҳайбати дидаи варии ҳақ мавҷӯдаст аз маломати мункир чаҳ бок ? дар хизмати сарой маъбуд кӯш на дар обу хок ки ҳайбати итилоъи ҳақ сайласту писанди халқи хошок !

دیدار بهره کسی است که او را به صنایع بشناسد نه از صنایع بدو پی برد مسکین کسی که او را به صنایع شناخت بیچاره او که خدا را از بهر نعمت دوست داشت بیهوده او که وی را به جهد خود جستجو کرد کسی که خدا را به صنایع شناسد به بیم و طمع پرستد کسی که او را برای نعمت دوست دارد روز محنت برگردد او که بخویشتن جوید نایافته یافته پندارد اما عارف او را بنور او شناسد از شعاع وجود عبارت نتواند در آتش مهر میسوزد و از ناز باز نمیپردازد آن دیده که او را بدیدن جز او کی پردازد؟ آن جان که با او صحبت یافت با آب و خاک چند سازد؟ خو کرده در حضرت مشاهدت مذلت حجاب چند برتابد؟ والی در شهر خویش در غربت چند عمر بسر آرد؟ چون هیبت دیده وری حق موجود است از ملامت منکر چه باک؟ در خدمت سرای معبود کوش نه در آب و خاک که هیبت اطلاع حق سیل است و پسند خلق خاشاک!