Пер тариқат гуяд : ваъдаи дӯстон агар тахаллуф шавад худ навъе тأнсаст чаҳ ки ваъдаи вопаси доштан ва рӯзҳо дар пеши ваъда афкандани ҷуз дар мазҳаб дӯстӣ напасанданд , ки дар дӯстиҳо , биўФоӣӣ айн вафост набинӣ ки худованд бо Мӯсои ин мъомлт карду аўросии рӯз ваъда дод чун басар ваъда расед даҳ рӯзи дигари барони афзуд ки Мӯсо дар он хуш буд зеро он сӣ рӯзро сармояи шимурд ва он даҳ рӯзро суд ва гуфт коши бори дигари калом ҳақ мешунидам чун барон меафзуд ҳар касро умедӣасту умеди орифи дидори ориф бедидор на бмзд ҳоҷатаст на бо биҳишти кори ҳамагон бар зиндагӣ ошиқанду марг бар эшон душвори орифи бмрг муҳтоҷаст бар умеди дидори гӯш ба лиззати самоъи бархӯрдору ҳақи меҳрро воми гузори дидаи оростаи рӯзи дидори ҷон аз шароби вуҷӯди мастӣ бе хумор

پیر طریقت گوید: وعده دوستان اگر تخلف شود خود نوعی تأنس است چه که وعده واپس داشتن و روزها در پیش وعده افکندن جز در مذهب دوستی نپسندند، که در دوستی ها، بیوفائی عین وفاست نبینی که خداوند با موسی این معاملت کرد و اوراسی روز وعده داد چون بسر وعده رسید ده روز دیگر برآن افزود که موسی در آن خوش بود زیرا آن سی روز را سرمایه شمرد و آن ده روز را سود و گفت کاش بار دیگر کلام حق می شنیدم چون برآن میافزود هر کس را امیدی است و امید عارف دیدار عارف بی دیدار نه بمزد حاجت است نه با بهشت کار همگان بر زندگی عاشقند و مرگ بر ایشان دشوار عارف بمرگ محتاج است بر امید دیدار گوش به لذت سماع برخوردار و حق مهر را وام گزار دیده آراسته روز دیدار جان از شراب وجود مستی بی خمار

Худоё ёфта меҷӯям бо дида вар мегӯям : ки дорам ? чаҳ ҷӯям ? ки май байнам ? чаҳ ҷӯям ? ки шефтаи ин ҷуст ва ҷӯям гирифтор ин гуфт ва гӯям , илоҳии баҳоии иззати ту ҷой ишорат нагузошту қадами ваҳдонияти ту роҳи азоФти бардошт то раҳе гум кард ончӣ дар даст дошт ва ночиз шуд ҳарчӣ май пиндошти илоҳӣ аз он ту мефузуд ва аз он раҳе мекост то охир ҳамон монад ки аввал буд рост

خدایا یافته می جویم با دیده ور میگویم: که دارم؟ چه جویم؟ که می بینم؟ چه جویم؟ که شیفته این جست و جویم گرفتار این گفت و گویم، الهی بهای عزت تو جای اشارت نگذاشت و قدم وحدانیت تو راه اضافت برداشت تا رهی گم کرد آنچه در دست داشت و ناچیز شد هرچه می پنداشت الهی از آن تو می فزود و از آن رهی میکاست تا آخر همان ماند که اول بود راست