Пер тариқат гуяд : ниёзмандро рад нест ва дар пас девори ниёз макр несту дӯстро чун ниёзи всилтӣ на Мӯсо чун ба мақом муноҷот расед дарахти умедаш ба баромаду шаби ҷдоӣии фурушаду рӯзи васли баромаду Мӯсоро шавқ дар дилу зикр бар забону меҳр бар ҷону Асо дар даст Нидо омад ки эй Мӯсои вақт розасту ҳангоми нозу рӯзи боз эй Мӯсои ҳоҷат чаҳ дорӣ ? аз ато чаҳ хоҳӣ ? май хоҳ то бахшам май гӯй то ниўшм

پیر طریقت گوید: نیازمند را رد نیست و در پس دیوار نیاز مکر نیست و دوست را چون نیاز وسیلتی نه موسی چون به مقام مناجات رسید درخت امیدش به برآمد و شب جدائی فروشد و روز وصل برآمد و موسی را شوق در دل و ذکر بر زبان و مهر بر جان و عصا در دست ندا آمد که ای موسی وقت راز است و هنگام ناز و روز باز ای موسی حاجت چه داری؟ از عطا چه خواهی؟ می خواه تا بخشم می گوی تا نیوشم

Банда ки вобастаи ҳақу шоистаи меҳр ӯ бошад ӯро ба анояти бёроинд ва ба фазл бор диҳанду бмҳр халъат пӯшонанд ва ба карам бинавозанд то густох гардад онгоҳ ӯро миёни ғайрат ва меҳр мегардонанд гуҳии ғайрат дар бандад то раҳе дар хоҳиш ояд гуҳии меҳр дар бигушоед то раҳе ба аён нозад

بنده که وابسته حق و شایسته مهر او باشد او را به عنایت بیارایند و به فضل بار دهند و بمهر خلعت پوشانند و به کرم بنوازند تا گستاخ گردد آنگاه او را میان غیرت و مهر می گردانند گهی غیرت در بندد تا رهی در خواهش آید گهی مهر در بگشاید تا رهی به عیان نازد

Илоҳӣ машраб мешиносам аммо вохўрдн наме ёрами дили ташна ва дар орзӯии қатрае май зорами сқоиаҳи маро сероб накунад ман дар талаб дарёем бар ҳазор чашмау ҷӯй гузар кардам то бўкаҳи дарё дар ёбам дар оташи ишқ ғариқӣ дидӣ ? ман чунонам ! дар дарёи ташна Эй дидӣ ? ман онам , рост бҳирт задае монам ки дар биёбонам , фарёдами рас ки аз дасти бедилӣ ба фиғонам

الهی مشرب می شناسم اما واخوردن نمی یارم دل تشنه و در آرزوی قطره ای می زارم سقایه مرا سیراب نکند من در طلب دریایم بر هزار چشمه و جوی گذر کردم تا بوکه دریا در یابم در آتش عشق غریقی دیدی؟ من چنانم! در دریا تشنه ای دیدی؟ من آنم، راست بحیرت زده ای مانم که در بیابانم، فریادم رس که از دست بیدلی به فغانم

Илоҳии ғариби туро ғурбат ватанаст пас ин корро кӣ доманаст ? чаҳ сазовор фараҷаст он кас ки бтў мумтаҳанаст ? кӣ ҳаргиз бахона расад касе ки ғурбат ӯро ватанаст илоҳии муштоқи куштаи дӯстӣу куштаи дӯсти дидори туро кафан аст

الهی غریب تو را غربت وطن است پس این کار را کی دامن است؟ چه سزاوار فرج است آن کس که بتو ممتحن است؟ کی هرگز بخانه رسد کسی که غربت او را وطن است الهی مشتاق کشته دوستی و کشته دوست دیدار تو را کفن است

Худоё , чаҳ хуш рӯзгорӣаст рӯзгори дӯстони ту бо ту чаҳ хуш бозорӣаст бозори орифон дар кори ту чаҳ оташинаст нафасҳои эшон дар ёди ту , чаҳ хуш дардӣаст дарди муштоқон дар сӯзи шавқу меҳри ту чаҳ зебо аст гуфту гӯии эшон дар ному нишони ту

خدایا، چه خوش روزگاری است روزگار دوستان تو با تو چه خوش بازاری است بازار عارفان در کار تو چه آتشین است نفسهای ایشان در یاد تو، چه خوش دردی است درد مشتاقان در سوز شوق و مهر تو چه زیبا است گفت و گوی ایشان در نام و نشان تو