Пер тариқат гуяд : аласти брбкми каромат худоасту балии никўӣии воҳсон ӯаст ки доъӣу мҷиб ҳар ду якеасту прсндаҳу посухи гӯянда худовандаст он чунон ки худованди бандаи худро хонд ва ӯро ба худ ниўшиду гӯш шунаво дод ва худ ҷавоб дод ва ба банда ҷавоб бахшед

پیر طریقت گوید: الست بربکم کرامت خدا است و بلی نیکوئی واحسان او است که داعی و مجیب هر دو یکی است و پرسنده و پاسخ گوینده خداوند است آن چنان که خداوند بنده خود را خواند و او را به خود نیوشید و گوش شنوا داد و خود جواب داد و به بنده جواب بخشید

эй сазовори санои хеш эй шукркунанда атои хеш эй ширини намояндаи балои хеши бандаи бзоти худ аз санои ту оҷиз ва ба ақли худ аз шинохти миннати ту оҷиз ва ба тавон худ аз сазои ту оҷизи кримои гирифтори он дардам ки ту доруии онӣ , банда он саноем ки ту сазовори онӣ ; ман дар тўчаҳ донам ? ту доне ? ту онӣ ки худ гуфтӣу чунонкӣ худ гуфтӣ онӣ , ту онӣ ки Мустафо гуфт : ман санои туро натавонам шимурд онгуна ки ту худ бар нафаси хеш сано гуфтӣ

ای سزاوار ثنای خویش ای شکر کننده عطای خویش ای شیرین نماینده بلای خویش بنده بذات خود از ثنای تو عاجز و به عقل خود از شناخت منت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز کریما گرفتار آن دردم که تو داروی آنی، بنده آن ثنایم که تو سزاوار آنی؛ من در توچه دانم؟ تو دانی؟ تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی گفت: من ثنای تو را نتوانم شمرد آنگونه که تو خود بر نفس خویش ثنا گفتی

Ончии худо аз худ нишон дода ҳамонасту сифат ӯ чунонаст ки худо аз худ брбёнасту Мустафо аз ӯ бръён аст

آنچه خدا از خود نشان داده همانست و صفت او چنان است که خدا از خود بربیان است و مصطفی از او برعیان است

Исботи сифат барои худо кардан аз хештан нишоеду тнзиаҳ ӯро кардан бхўиштн набояд , гӯши Фробктобу суннати дор ончӣ гуяд ту бигӯӣ ки онаст ончии худои ному сифат худ гуфт ту бигӯӣ ва ончӣ нагуфт ту магӯӣ , ки нест ; худо нагуфт ки ман чунам , агар гуфтӣ ки чунам мо ( ҳам ) бгФтмӣ худо гуфт ки ман ҳастам нагуфт ки чун ҳастам

اثبات صفت برای خدا کردن از خویشتن نشاید و تنزیه او را کردن بخویشتن نباید، گوش فرابکتاب و سنت دار آنچه گوید تو بگوی که آنست آنچه خدا نام و صفت خود گفت تو بگوی و آنچه نگفت تو مگوی، که نیست؛ خدا نگفت که من چونم، اگر گفتی که چونم ما (هم) بگفتمی خدا گفت که من هستم نگفت که چون هستم

Бидон ки ончии ном махлуқаст маснӯъасту ориятӣу сохтау маҷозӣу ончии ном холиқаст ҳама қадиманду азалӣ ва ба сазоӣ ӯ ҳақиқӣ , ҳеҷ ном аз номҳои ӯ ҷадид нест , қавмӣ гуфтанд махлуқ бояд бошад то холиқ содиқ ояду мрзўқ бояд бошад то розиқ сидқ кунад албата на чунонаст ки онони гФтндкаҳи ҳеҷ ҳудусро бо номи худо роҳ нест ореи ҳеҷ махлуқ набӯду худои холиқ буд ва ҳеҷ мрзўқ набӯду худои розиқ буд

بدان که آنچه نام مخلوق است مصنوع است و عاریتی و ساخته و مجازی و آنچه نام خالق است همه قدیمند و ازلی و به سزای او حقیقی، هیچ نام از نامهای او جدید نیست، قومی گفتند مخلوق باید باشد تا خالق صادق آید و مرزوق باید باشد تا رازق صدق کند البته نه چنان است که آنان گفتندکه هیچ حدوث را با نام خدا راه نیست آری هیچ مخلوق نبود و خدا خالق بود و هیچ مرزوق نبود و خدا رازق بود

Худовандро навад ва на номаст ки бони номҳо номвараст ва на бмўсўмот мсмӣаст ки худ ба азал дар осмонҳоу замини ном гузораст чунонкӣ дар аввал охираст ва дар охири аввал на ваҳмҳо ӯро дарак кунад ва на фаҳмҳо иллатро шиносад , ӯ дар чаро афканда ҳар чиз ва худ дар чаро ноед пас ҳар ки дарбора худо дар чаро ва чун шуд аз доираи бандагӣ бурун шуд

خداوند را نود و نه نام است که بآن نامها نامور است و نه بموسومات مسمی است که خود به ازل در آسمانها و زمین نام گزار است چنانکه در اول آخر است و در آخر اول نه وهمها او را درک کند و نه فهمها علت را شناسد، او در چرا افکنده هر چیز و خود در چرا ناید پس هر که درباره خدا در چرا و چون شد از دایره بندگی برون شد