Пер тариқат гуяд : илоҳӣ аз ду даъвӣ ба зинҳорам ва аз ҳар ду ба фазли ту фарёд хоҳам аз онкии пиндорам ба худ чизе дорам ё пиндорам ки бар ту ҳақӣ дорам , худовандо аз онҷо ки будем бархестем локин ба онҷо нараседем ки хостем , худоё ҳар кас на кушта худӣаст мурдорасту мағбун касе ки насиб ӯ аз дӯстӣ гуфтор аст

پیر طریقت گوید: الهی از دو دعوی به زینهارم و از هر دو به فضل تو فریاد خواهم از آنکه پندارم به خود چیزی دارم یا پندارم که بر تو حقی دارم، خداوندا از آنجا که بودیم برخاستیم لکن به آنجا نرسیدیم که خواستیم، خدایا هر کس نه کشته خودی است مردار است و مغبون کسی که نصیب او از دوستی گفتار است

ӯро ки роҳи ҷону дил бакораст ӯро бо дӯст чаҳ кораст ?

او را که راه جان و دل بکار است او را با دوست چه کار است؟

Илоҳии наздики нафасҳои дӯстоне , ҳозири дили зокироне , аз наздик нишонат медиҳанду бартар аз онӣ ? аз даврат май ҷӯянд ва ту наздиктар аз ҷонӣ , надонам ки дар ҷонӣ ё ҷонрои ҷонӣ на инӣ венаи онии ҷонро зиндагӣ май бояд ту онӣ

الهی نزدیک نفسهای دوستانی، حاضر دل ذاکرانی، از نزدیک نشانت می دهند و برتر از آنی؟ از دورت می جویند و تو نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا جانرا جانی نه اینی ونه آنی جان را زندگی می باید تو آنی

Ндоءи ҳақи се қисмаст якеро ба ндоءи ваъид аз рӯй азимат хонд ба тарс афтод якеро ба ндоءи въд ба неъмат раҳмат хонд ба раҷо афтод якеро ба ндоءи лутф ба ҳукм инбисот хонд ба меҳр афтод банда бояд миёни ин се ндоء ва се ҳол гардон бошад бад-ӣни гӯна ки тарсӣ бояд ки аз гуноҳ даврӣ кунад умедӣ бояд ки ӯро бар тоъат дорад Меҳрӣ бояд ки ӯро аз ӯ боз раҳанд

نداء حق سه قسم است یکی را به نداء وعید از روی عظمت خواند به ترس افتاد یکی را به نداء وعد به نعمت رحمت خواند به رجا افتاد یکی را به نداء لطف به حکم انبساط خواند به مهر افتاد بنده باید میان این سه نداء و سه حال گردان باشد بدین گونه که ترسی باید که از گناه دوری کند امیدی باید که او را بر طاعت دارد مهری باید که او را از او باز رهاند

Кримо , ин сӯзи имрӯзи мо дардомезаст на тоқати басари бурдан на ҷой гурезаст лтиФои ин манзили мо чаро чунин дўрости ҳамроҳони баргаштанд ки ин кор ғурурастгар манзили мо сарвараст ин интизор сураст вагар мунтазир мусӣбат задааст маъзӯр аст

کریما، این سوز امروز ما دردآمیز است نه طاقت بسر بردن نه جای گریز است لطیفا این منزل ما چرا چنین دوراست همراهان برگشتند که این کار غرور است گر منزل ما سرور است این انتظار سور است و گر منتظر مصیبت زده است معذور است