Пер тариқат гуяд : ?илҳо , эйдиҳанда атоу пўшндаҳи хато , илоҳии кори пеш аз одам ва ҳаввоасту атои пеш аз хавф ва раҷоаст аммо одамӣ ба сабаб дидан мубталоаст , хоссаи худованди он бандаи ист ки аз сабаб дидан раҳоаст агар Осиёи аҳвол гардонаст қутби машйат баҷоаст пас ҳукм онаст ки дар азали ронданд , қисмат онаст ки дар азал карданд якеро рақам саодат кашиданду маъсият ӯро зиён на якеро ҳукм ба шақоват карданд ва аз тоъат ӯ судӣ на

پیر طریقت گوید: الها، ای دهنده عطا و پوشنده خطا، الهی کار پیش از آدم و حوا است و عطا پیش از خوف و رجا است اما آدمی به سبب دیدن مبتلا است، خاصه خداوند آن بنده ایست که از سبب دیدن رها است اگر آسیای احوال گردان است قطب مشیت بجا است پس حکم آنست که در ازل راندند، قسمت آنست که در ازل کردند یکی را رقم سعادت کشیدند و معصیت او را زیان نه یکی را حکم به شقاوت کردند و از طاعت او سودی نه

ӣнҷои се мақомаст нахусти барқӣ аз осмон фақр тофт то туро огоҳ кард пас насимӣ дамид то туро аз ҳавои масканат ошно кард пас аз он дарии кушод то туро аз маърифат дӯст кард ва хлътӣ пӯшонед то бшох ( густох ) кард , илоҳӣ оташ ёфт бо нур шинохт омехтӣ ва аз боғи висоли насим қурб ангехтӣ борони Фрдонити баргарди башарияти рехтӣ ва ба оташи дӯстии оби гули сӯхтӣ то дидаи орифро дидори худ омухтии илоҳии анояти ту кӯҳасту фазли ту дарё , кӯҳ кӣ Фрсўду дарё кӣ кост ? анояти ту кӣ ҷусту фазли ту кӣ вохўост ? пас шодӣ якеаст ки дӯст яктост

اینجا سه مقام است نخست برقی از آسمان فقر تافت تا تو را آگاه کرد پس نسیمی دمید تا تو را از هوای مسکنت آشنا کرد پس از آن دری گشاد تا تو را از معرفت دوست کرد و خلعتی پوشانید تا بشاخ (گستاخ) کرد، الهی آتش یافت با نور شناخت آمیختی و از باغ وصال نسیم قرب انگیختی باران فردانیت برگرد بشریت ریختی و به آتش دوستی آب گل سوختی تا دیده عارف را دیدار خود آموختی الهی عنایت تو کوه است و فضل تو دریا، کوه کی فرسود و دریا کی کاست؟ عنایت تو کی جست و فضل تو کی واخواست؟ پس شادی یکیست که دوست یکتاست