Пер тариқат гуяд : илоҳӣ на дидори туро баҳоаст ва на раҳеро суҳбат сазоаст вена аз мақсӯди заррае дар ҷон пайдост ! пас ин дарду сӯз дар ҷаҳон чароаст ? пайдоаст ки балоро дар ҷаҳон чанд ҷоаст ин ҳама саҳмаст агар рӯзӣ ба ин хор хурмо аст

پیر طریقت گوید: الهی نه دیدار تو را بها است و نه رهی را صحبت سزا است ونه از مقصود ذره ای در جان پیداست! پس این درد و سوز در جهان چرا است؟ پیدا است که بلا را در جهان چند جا است این همه سهم است اگر روزی به این خار خرما است

Оҳ , фарёд аз рӯзи бтрии фарёд аз дарди вомондагӣ , худоёи ин чаҳ сӯзаст аз бими ту дар ҷони мо ? дар ҷаҳон кас нест ки бибахшоед бурузи замони мо , илоҳӣ дилӣ дорам пари дарду ҷонии пари нафири пас ин бечораро чаҳ тадбир ?

آه، فریاد از روز بتری فریاد از درد واماندگی، خدایا این چه سوز است از بیم تو در جان ما؟ در جهان کس نیست که ببخشاید بروز زمان ما، الهی دلی دارم پر درد و جانی پر نفیر پس این بیچاره را چه تدبیر؟

Гавҳарии миёни роҳи брхоки афтода , ҷаҳон аз арзиши он ноогоҳи соҳбдўлтӣ ба сар он расед ногоҳ бе табли вукалоаи подшоҳӣ ҷовид ёфт арзиши он гавҳар бар роҳи чизеи нигошти нури гавҳари ксиро тобонаст ки онрои аноят маълумаст дарахти меҳр касе кошту сарой дӯстӣ орост , ки чандин лутф дошт , рӯзи харидорӣ айб медид ва гуфт ки равоаст , илоҳии ин ҳамаи шодӣ аз ту баҳра моаст чу ту мўлоӣии крост ?

گوهری میان راه برخاک افتاده، جهان از ارزش آن ناآگاه صاحبدولتی به سر آن رسید ناگاه بی طبل وکلاه پادشاهی جاوید یافت ارزش آن گوهر بر راه چیزی نگاشت نور گوهر کسیرا تابان است که آنرا عنایت معلوم است درخت مهر کسی کاشت و سرای دوستی آراست، که چندین لطف داشت، روز خریداری عیب میدید و گفت که روا است، الهی این همه شادی از تو بهره ما است چو تو مولائی کراست؟

Ва чун ту дӯст куҷоаст ? ва ба он сифат ки аз худ гўӣии ҷузи ин на равоаст ва худ мигўӣӣ ки ин худ нишонаст воӣин фардоаст ин пайғомасту халъат барҷоаст , бо ин васфи сабрро чаҳ рӯйу оромро чаҳ ҷоаст ?

و چون تو دوست کجا است؟ و به آن صفت که از خود گوئی جز این نه روا است و خود میگوئی که این خود نشان است وآئین فردا است این پیغام است و خلعت برجا است، با این وصف صبر را چه روی و آرام را چه جا است؟

Худоё , орифи туро ба нур ту медонад ва дар оташи меҳри ту май сӯзад ва аз нози боз наме пардозади пер тариқат гуяд : тавҳид на ҳама онаст ки ӯро ягонаи доне , балки тавҳид ҳақиқӣ онаст ки ӯро ягона бошӣ ва аз ғайр ӯ бегона , оғоз аноят онаст ки худованди бандагонро қасдӣу ниятӣ ғайбӣ диҳад то аишонро аз ҷаҳони бози барад ва дар дилашони нурии тобони афканд то аз ҷаҳонёни бози барад ва чун мунфарид ва танҳо шавад онгоҳи висолро шояд

خدایا، عارف تو را به نور تو میداند و در آتش مهر تو می سوزد و از ناز باز نمی پردازد پیر طریقت گوید: توحید نه همه آنست که او را یگانه دانی، بلکه توحید حقیقی آنست که او را یگانه باشی و از غیر او بیگانه، آغاز عنایت آنست که خداوند بندگان را قصدی و نیتی غیبی دهد تا ایشانرا از جهان باز برد و در دلشان نوری تابان افکند تا از جهانیان باز برد و چون منفرد و تنها شود آنگاه وصال را شاید

Дидори дӯсти баҳра муштоқонаст рўшноӣии дидау дӯсти дилу ҷон ва ойин ҷаҳонаст роҳати ҷону айши ҷону дарди ҷону ҷамол ҷононаст пас эй ҷавонмард бош то шодии бинӣу якбор бо дӯст бар бисоти васли эмини нишинӣ ва аз дӯсти он бинӣ ки ҳеҷ чашмии надида ва ҳеҷ гӯшӣ нашунида ва ба хотири ҳеҷ башарӣ хутур накарда аст

دیدار دوست بهره مشتاقان است روشنائی دیده و دوست دل و جان و آئین جهانست راحت جان و عیش جان و درد جان و جمال جانان است پس ای جوانمرد باش تا شادی بینی و یکبار با دوست بر بساط وصل ایمن نشینی و از دوست آن بینی که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به خاطر هیچ بشری خطور نکرده است

Пери тариқати брмўзи ин маъонӣ ишорат карда вгўид : эй растохези шавоҳиду истеҳлоки русум , ориф ба нестии худ зиндааст эй моҷди қиўми ҳама дар орзӯӣ дидоранд ва ман дар дидороми сайл ки бдрё расед аз он сайл чаҳ маълум ? ҷаҳон аз рӯз парасту нобӣнои мискини маҳрӯм

پیر طریقت برموز این معانی اشارت کرده وگوید: ای رستاخیز شواهد و استهلاک رسوم، عارف به نیستی خود زنده است ای ماجد قیوم همه در آرزوی دیدارند و من در دیدارام سیل که بدریا رسید از آن سیل چه معلوم؟ جهان از روز پر است و نابینای مسکین محروم

Илоҳӣ то омухтанро омухтам , омӯхтаро ҷумла бсухтам , андӯхтаро барандохтам ва андохтаро биндўхтм , нестро бФрўхтм то ҳаст биФрўхтми худоё то ягонагӣ бишнохтам дар орзӯии шодии бгдохтм , кӣ бошад ки гӯям паймонаи биндохтм ва аз алойиқи вопрдохтм ва буд хеши ҷумлаи дрбохтм

الهی تا آموختن را آموختم، آموخته را جمله بسوختم، اندوخته را برانداختم و انداخته را بیندوختم، نیست را بفروختم تا هست بیفروختم خدایا تا یگانگی بشناختم در آرزوی شادی بگداختم، کی باشد که گویم پیمانه بینداختم و از علایق واپرداختم و بود خویش جمله درباختم

Худоё , гоҳ май гўӣӣ : фурӯди ой , гоҳ май гўӣӣ : гурези гоҳи Фрмоӣӣ : биёи гоҳи гўӣии парҳез , худоёи ин нишон қурбатаст ? ё маҳзи растохез ? ҳаргиз бишорат надидам таҳдидомез ! эй меҳрбони бурдбор эй латифи неки ёри омадами бадаргоҳи хоҳӣ ба нози дори хоҳии хори дор

خدایا، گاه می گوئی: فرود آی، گاه می گوئی: گریز گاه فرمائی: بیا گاه گوئی پرهیز، خدایا این نشان قربت است؟ یا محض رستاخیز؟ هرگز بشارت ندیدم تهدیدآمیز! ای مهربان بردبار ای لطیف نیک یار آمدم بدرگاه خواهی به ناز دار خواهی خوار دار

Ҳақиқати ин кори ҳама ниёзасту ҳасратии бекарону дардии модарзод , дар он ҳам нозаст ва ҳам гудози ҳам растхези ниҳон ва ҳам зиндагонии ҷовдону биқрории дили воҷидони балои ҷони муқаррабони ҳайрати илми муҳаққиқон , эҳтироқи ишқи орифону саргардонии ҷавонмардон , саргардонии онони дарин роҳ чунонаст ки касе дар чоҳӣ бетаҳ уфтад ҳар чанд ки дар он бештар мешавад он чоҳ бетаҳ тар мешавад ки ҳаргиз ӯро пой бар замин наёяд ҳамчунин рўндгон дар ин роҳ ҳамеша равонанд афтону хезон ки ҳаргизи эшонро на вқФтӣ ва дар ин роҳ на слўтӣ ва на ин дарёро қаърӣ ва на ин ҳадисро ғоятӣ

حقیقت این کار همه نیاز است و حسرتی بیکران و دردی مادرزاد، در آن هم ناز است و هم گداز هم رستخیز نهان و هم زندگانی جاودان و بیقراری دل واجدان بلای جان مقربان حیرت علم محققان، احتراق عشق عارفان و سرگردانی جوانمردان، سرگردانی آنان درین راه چنان است که کسی در چاهی بی ته افتد هر چند که در آن بیشتر می شود آن چاه بی ته تر می شود که هرگز او را پای بر زمین نیاید همچنین روندگان در این راه همیشه روانند افتان و خیزان که هرگز ایشان را نه وقفتی و در این راه نه سلوتی و نه این دریا را قعری و نه این حدیث را غایتی