Пер тариқат гуяд : худоёи ин дили ман кон ҳасратасту тани ман мояи дарду ғам хдонёрм гуфт ки ин ҳама чаро баҳраи ман ? на даст расад маро ба маъдани чораи ман , Нӯҳи нуҳсад ва панҷоҳ сол бар захму зарбу блоءу ъноءи қавми хеши шкибоӣии ҳмикрду хдоирои шукри ҳмигФт на он балоу ранҷ аз ваии кост на ӯ аз сари он сабр ва бурдборӣ бархест ! донист ки балои бистар пайғамбаронасту ҳамдами дӯстон ва ҳар ки дар он бало сабр кунад дӯстии ҳақро сазоаст Мустафо фармуд чун худованди бандае дӯст бидорад балоҳо бадв фиристад то пурвой дигаронаш набӯд ва чун бар бало сабр кунад аз хосгён ҳазраташ кунад

پیر طریقت گوید: خدایا این دل من کان حسرت است و تن من مایه درد و غم. خدایا نیارم گفت که این همه چرا بهره من؟ نه دست رسد مرا به معدن چاره من. نوح نهصد و پنجاه سال بر زخم و ضرب و بلا و عناء قوم خویش شکیبایی همی‌کرد و خدای‌را شکر همی‌گفت نه آن بلا و رنج از وی کاست نه او از سر آن صبر و بردباری برخاست! دانست که بلا بستر پیغمبران است و همدم دوستان و هر که در آن بلا صبر کند دوستی حق را سزا‌ست. مصطفی فرمود: چون خداوند بنده‌ای دوست بدارد بلاها بدو فرستد تا پروای دیگرانش نبود و چون بر بلا صبر کند از خاصگیان حضرتش کند.

Нӯҳи онҳамаи бори балои қавми хеш ҳаме кашид ки ӯро гуфта буданд ҳар ки ҷомаи ҷавонмардии пӯшади ночори тири ҷафоӣ ноҷўонмрдон хӯрд ва дар роҳи риёзати захмҳои заҳр олуд чшд ва нанолад

نوح آن‌همه بار بلای قوم خویش همی‌کشید که او را گفته بودند هر که جامه جوانمردی پوشد ناچار تیر جفای ناجوانمردان خورد و در راه ریاضت، زخم‌‌های زهر‌آلود چشد و ننالد.

Худованд чун бандаеро ба дӯстӣ худ бипасандаду шоистаи ҳазрат аноят гирданд нахусти бори бало бар ӯ наад , то банда дар захми бало ром шавад пас аз онкии ҳақиқати ризо ғизо хӯрд пас чунон гардад ки худ ошиқ бало шавад

خداوند چون بنده‌ای را به دوستی خود بپسندد و شایسته حضرت عنایت گرداند نخست بار بلا بر او نهد، تا بنده در زخم بلا رام شود پس از آنکه حقیقت رضا غذا خورد پس چنان گردد که خود عاشق بلا شود

Боязиди бастомии рӯзӣ ки бало ба ӯ нараседӣ гуфтӣ бори худоёи ғизоӣ бехӯриш чун хӯрам ? мардум пиндоштанд ки ӯ ғизо бо бало мехӯрд ! худ надонистанд ки ӯ ғизо бо ризо мехӯрд ва худ ризо меҷӯяд ки дар манзилҳои дӯстии манзилии болотару бартар

بایزید بسطامی روزی که بلا به او نرسیدی گفتی: «بار خدایا غذای بی‌خورش چون خورم؟» مردم پنداشتند که او غذا با بلا می‌خورد! خود ندانستند که او غذا با رضا می‌خورد و خود رضا می‌جوید که در منزل‌های دوستی منزلی بالاتر و برتر

Аз манзил ризо несту мивае бартару беҳтар аз миваи ризо на худоё , то меҳри ту пайдои гашти ҳамаи меҳрҳо ҷафои гашт ва то некии ту пайдои гашти ҳамаи ҷафоҳо вафои гашт худовандо мо на арзонӣ будем то моро баргузедӣ ва на нои арзонӣ будем ки ба ғалати баргузедӣ балки бахуд арзонӣ кардӣ то баргузедӣ ва ҳар айб ки медидӣ бпўшидӣ

از منزل رضا نیست و میوه‌ای برتر و بهتر از میوه رضا نه. خدایا! تا مهر تو پیدا گشت همه مهرها جفا گشت و تا نیکی تو پیدا گشت همه جفاها وفا گشت؛ خداوندا ما نه ارزانی بودیم تا ما را برگزیدی و نه نا‌ارزانی بودیم که به غلط برگزیدی؛ بلکه به‌خود ارزانی کردی تا برگزیدی و هر عیب که می‌دیدی بپوشیدی

Худовандо науммат нури дидаи ошноёни ёдати ойини манзил муштоқон ёфтат фироқи дили мурӣдони меҳрати инси ҷони дӯстон

خداوندا نامت نور دیدهٔ آشنایان، یادت آیین منزل مشتاقان، یافتت فراغ دل مریدان‌، مهرت انس جان دوستان.