Пер тариқат гуяд : худоё , чаҳ хуши рӯзӣ ки хуршеди ҷалоли ту бмо назар мекунад чаҳ хуш вақте ки муштоқ аз мушоҳидаи ҷамоли ту моро хабарӣ диҳад ҷони худро туъма бозӣ созем ки дар фазои талаби ту парвароне кунаду дили худ нисор дӯстӣ кунем ки бар сари кӯии ту овозӣ диҳад чун ҳилол аз масҷид берун рафт рсўлхдо фармуд аз умри ин ҷавони се рӯз беш намонда абӯ ҳрираҳ гуфт чаро хабараш накунӣ ? гуфт ҳар чанд вай ба марг андӯҳ надорад локин ман нахостам бар андӯҳ вай бифзоем

پیر طریقت گوید: خدایا، چه خوش روزی که خورشید جلال تو به‌ما نظر می‌کند‌! چه خوش وقتی که مشتاق از مشاهده جمال تو ما را خبری دهد‌! جان خود را طعمه بازی سازیم که در فضای طلب تو پرورانی کند و دل خود نثار دوستی کنیم که بر سر کوی تو آوازی دهد؛ چون هلال از مسجد بیرون رفت رسول خدا فرمود: «از عمر این جوان سه روز بیش نمانده» ابو هریره گفت: «چرا خبرش نکنی؟» گفت: «هر چند وی به مرگ اندوه ندارد، لکن من نخواستم بر اندوه وی بیفزایم»

Рӯзи сеюм ҳазрат бо ёрони бсрои ол муғира рафт ва пурсед оё аз шумо касе риҳлат карда ? гуфтанд на ҳазрат фармуд ба худои қисми марги бахонаи шумо омадау беҳтарини каси шуморо рабӯда муғира пурсед эй расӯли худои ин ғулом кам шаънтару гумномтар аз онсткаҳ монанди шумо бузургвории ёд ӯ кунад ҳазрат фармуд ҳилол дар осмонҳо шинохта шуда ва дар замин ношинохтааст дӯстони худо дар замини маҷҳӯл ва дар осмонҳо маърӯфанд ғайрат ҳақ нагузорад ки эшон аз пардаи иззат берун оянд ки худованд фармуд дӯстон дар пардаанду ҷузи ман касе онҳоро наме шиносади онгоҳи расӯли худо дар чеҳраи ондўст худо нагирист қафаси танро аз мурғи ҷон тиҳӣ дид ки мурғи амонат ба ошёни азали бози рафта буд

روز سوم حضرت با یاران به‌سرای آل‌مغیره رفت و پرسید: «آیا از شما کسی رحلت کرده؟» گفتند: «نه» حضرت فرمود: «به خدا قسم مرگ به‌خانه شما آمده و بهترین کس شما را ربوده» مغیره پرسید: «ای رسول خدا این غلام کم شأن‌تر و گمنام‌تر از آنست‌که مانند شما بزرگواری یاد او کند» حضرت فرمود: «هلال در آسمان‌ها شناخته شده و در زمین ناشناخته است، دوستان خدا در زمین مجهول و در آسمان‌ها معروفند؛ غیرت حق نگذارد که ایشان از پرده عزت بیرون آیند که خداوند فرمود دوستان در پرده‌اند و جز من کسی آنها را نمی شناسد» آنگاه رسول خدا در چهره آن‌دوست خدا نگریست، قفس تن را از مرغ جان تهی دید که مرغ امانت به آشیان ازل بازرفته بود.

Дар онҳоли чашмони расӯли худои пар об шуд ва фармуд эй муғираи худованд дар замини ҳафт нафар дорад ки ба воситаи вуҷӯди онони борон май бораду гиёҳ зинда мешаваду мимирди воин ғуломи сиёҳи беҳтарини он ҳафт нафар буд , онгоҳ фармуд : бародарон дар шасту шӯии бародари худ броӣиди бархе ёрон пеш омаданд ҳазрат фармуд рӯзи рӯзи ғуломону кори кор мавлоёнаст салмони форсӣу балоли ҳабашӣ дар пеши рафтанд ва ӯро шаст ва шӯ доданд ореи хуш буд достони дӯстони гуфтану қиссаи дили афрӯзи ҷонони хондан

در آن‌حال چشمان رسول خدا پر آب شد و فرمود: «ای مغیره‌! خداوند در زمین هفت نفر دارد که به واسطه وجود آنان باران می‌بارد و گیاه زنده می‌شود و می‌میرد و این غلام سیاه بهترین آن هفت نفر بود» آنگاه فرمود: «برادران در شست و شوی برادر خود برآیید» برخی یاران پیش آمدند؛ حضرت فرمود: «روز، روز غلامان و کار، کار مولایان است»؛ سلمان فارسی و بلال حبشی در پیش رفتند و او را شست و شو دادند آری خوش بوَد داستان دوستان گفتن و قصهٔ دل‌افروز جانان خواندن.