Пери тариқатро аз анфоси неки бахатону бадбахтону фарқи миён онон пурседанд , гуфт : нафаси бадбахти дӯд чароғӣаст кушта дар хонае танг ва бе дару нафаси неки бахти чашмаи исти равшану равон дар бӯстонии ороста ба бар

پیر طریقت را از انفاس نیک بختان و بدبختان و فرق میان آنان پرسیدند، گفت: نفس بدبخت دود چراغی است کشته در خانه ای تنگ و بی در و نفس نیک بخت چشمه ایست روشن و روان در بوستانی آراسته به بر

То ҷон дар танасту нафасро бар лаб гузаросту ҳушёрӣ ҳосиласт аз убудийят чора нест ростаст ки тоъат ба тавфиқаст локини саъйу кӯшиши бгзоштн раво нест

تا جان در تن است و نفس را بر لب گذراست و هشیاری حاصل است از عبودیت چاره نیست راست است که طاعت به توفیق است لکن سعی و کوشش بگذاشتن روا نیست