Пер тариқат гуяд : худоё , дар сар гиристанӣ дорам дароз надонам ки аз ҳасрат гарем ё аз ноз ? гиристан аз ҳасрати насиб ятемаст ва гиристани шамъи баҳри ноз , аз ноз гиристан чун буд ? ин қиссаи исти дарози аҳл хизмат дигаранду аҳли суҳбати дигар , аҳли хизмат асирон биҳиштанду аҳли суҳбати амирони биҳишт ! асирон дар ноз ва Наиманду амирон бо роз вале неъмати муқӣм

پیر طریقت گوید: خدایا، در سر گریستنی دارم دراز ندانم که از حسرت گریم یا از ناز؟ گریستن از حسرت نصیب یتیم است و گریستن شمع بهر ناز، از ناز گریستن چون بود؟ این قصه ایست دراز اهل خدمت دیگرند و اهل صحبت دیگر، اهل خدمت اسیران بهشتند و اهل صحبت امیران بهشت! اسیران در ناز و نعیم اند و امیران با راز ولی نعمت مقیم

Худоё , ҷӯии ту равону марои тишнагӣ то кӣ ? ин чаҳ тишнагӣаст ки қадаҳҳо май байнами паёпай !

خدایا، جوی تو روان و مرا تشنگی تا کی؟ این چه تشنگی است که قدحها می بینم پیاپی!

Тавҳид дар дилҳои муъминон бар қадари дарди дилҳо буд ҳар он дилӣ ки сӯхтатару дарди ваии тамомтар бо тавҳиди ошнотару баҳақ наздиктар аст

توحید در دلهای مومنان بر قدر درد دلها بود هر آن دلی که سوخته تر و درد وی تمام تر با توحید آشناتر و بحق نزدیکتر است

Илоҳии он рӯзи куҷои ёзёбм ки ту маро будӣ ва ман набудам , то ба он рӯз нарасм миёни оташу дӯдам , агар ба дўгитӣ онрўз бозёбам бар судам ва агар буд худро дарёбам ба набӯд худ хушнӯдами худоёи ман куҷо будам ки ту маро хондӣ ман на манам ки ту маро монадӣ ! илоҳии марони ксиро ки ту худ хондӣ ошкор макун гноҳиро ки ту худ пӯшедӣ , кримо худ барграфтӣ ва кас нагуфт ки бурдор , акнӯн ки барграфтӣ магузор ва дар сояи лутфи худ майдору ҷуз ба фазлу раҳмати худ мспор

الهی آن روز کجا یازیابم که تو مرا بودی و من نبودم، تا به آن روز نرسم میان آتش و دودم، اگر به دوگیتی آنروز بازیابم بر سودم و اگر بود خود را دریابم به نبود خود خشنودم خدایا من کجا بودم که تو مرا خواندی من نه منم که تو مرا ماندی! الهی مران کسیرا که تو خود خواندی آشکار مکن گناهیرا که تو خود پوشیدی، کریما خود برگرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که برگرفتی مگذار و در سایه لطف خود میدار و جز به فضل و رحمت خود مسپار