Пер тариқат гуяд : эй ҷавонмард , одам то вақте қолаби қудрати надида ва дар пардаи сунъ лутф наёмадау нури сари илм бар ӯ натофтау сари мўослту ҳақиқати муҳаббат ба ӯ рӯй нанамуда буд хок буд акнӯн ки он маъонии зоҳири гашт ва ин дар ҳақоиқ дар дил вай ниҳоданд ӯро хок магӯ ки ӯро поки гӯу ӯрои лؤлؤи макнуни гӯ , агар кимиё ки сохта халқ аст мешояд ки мисро зар кунад чаро муҳаббатӣ ки сифат ҳақ аст нишоед хокро аз тирагии поку тоҷи торак афлок кунад ?

پیر طریقت گوید: ای جوانمرد، آدم تا وقتی قالب قدرت ندیده و در پرده صنع لطف نیامده و نور سر علم بر او نتافته و سر مواصلت و حقیقت محبت به او روی ننموده بود خاک بود اکنون که آن معانی ظاهر گشت و این در حقایق در دل وی نهادند او را خاک مگو که او را پاک گو و اورا لؤلؤ مکنون گو، اگر کیمیا که ساخته خلق است میشاید که مس را زر کند چرا محبتی که صفت حق است نشاید خاک را از تیرگی پاک و تاج تارک افلاک کند؟

Агар аз гулӣ ки сиришта туаст гул ояд чаҳ аҷабгар аз гулӣ ки сиришта худоаст дил ояд ки қул алрўҳи ман амри рабӣ ки ин ҳамаи шаъну мартабат на дар шани он гул буд ки он султони дилро буд чаҳ ки рӯҳи сиррӣ аз асрори подшоҳӣу латифаи ӣӣ аз лтоӣФи хдоӣӣу мънӣӣ аз маъонӣ ғайбӣ аст

اگر از گلی که سرشته تو است گل آید چه عجب گر از گلی که سرشته خدا است دل آید که قل الروح من امر ربی که این همه شأن و مرتبت نه در شان آن گل بود که آن سلطان دل را بود چه که روح سری از اسرار پادشاهی و لطیفه ئی از لطائف خدائی و معنئی از معانی غیبی است

Ин тФзлу мазияти нисбат ба паямбарон танҳо нест локини ҳаркас ки заъиф тар бошад худованд ба ӯ меҳрбон тарасту кори заъифонро чунон созад ки ҷумлаи нерӯмандон дар шигифт оянд сад ҳазорон фириштаи муқарраб дар дарёии суҷуду рукӯъ ғаввосӣ карданд ва касе аз онон ҳадисӣ накунад вале он гадоӣ бенаво аз хоб барояд ва гуяд : оҳ ки бегоҳ шуд ( вақти намози гашт ) худованд дар дафтари иззату маҷди рақами эъзозу икром бар кисвати роз вай кашад

این تفضل و مزیت نسبت به پیمبران تنها نیست لکن هرکس که ضعیف تر باشد خداوند به او مهربان تر است و کار ضعیفان را چنان سازد که جمله نیرومندان در شگفت آیند صد هزاران فرشته مقرب در دریای سجود و رکوع غواصی کردند و کسی از آنان حدیثی نکند ولی آن گدای بی نوا از خواب برآید و گوید: آه که بی گاه شد (وقت نماز گشت) خداوند در دفتر عزت و مجد رقم اعزاز و اکرام بر کسوت راز وی کشد