Пер тариқат гуяд : эй мискини ҳеҷ бемории сахттар аз бемории заъф яқин нест яқин бо ҳақ дуруст кун ки даст турост исм яқинаст илм яқинаст айн яқинаст ҳақ яқинасту ҳақиқати ҳақ яқинаст , исми яқини авоми рости илми яқини хавоси рости айни яқини хоси хосони рости ҳақи яқини паямбарони рости ҳақиқати ҳақи яқини Муҳамади Мустафои рости мард ба яқин мард гардад яқин бояд бзбон расад то гӯянда ояд ба чашм расад то бинанда ояд ба гӯш расад то шунаванда ояд ба даст расад то гӣранда ояд ба пой расад то раванда ояд

پیر طریقت گوید: ای مسکین هیچ بیماری سخت تر از بیماری ضعف یقین نیست یقین با حق درست کن که دست تراست اسم یقین است علم یقین است عین یقین است حق یقین است و حقیقت حق یقین است، اسم یقین عوام راست علم یقین خواص راست عین یقین خاص خاصان راست حق یقین پیمبران راست حقیقت حق یقین محمد مصطفی راست مرد به یقین مرد گردد یقین باید بزبان رسد تا گوینده آید به چشم رسد تا بیننده آید به گوش رسد تا شنونده آید به دست رسد تا گیرنده آید به پای رسد تا رونده آید

Мустафо гуфт исо бар рӯй об бирафт ва агар яқинаши зиёдат будӣ бар ҳаво бирафтӣ , орифӣ гуфт : ҳазрати ин ишорат бахуд карда яъне шаби миъроҷ ки мо бар ҳавои мирФтим аз камоли яқин буд

مصطفی گفت عیسی بر روی آب برفت و اگر یقینش زیادت بودی بر هوا برفتی، عارفی گفت: حضرت این اشارت بخود کرده یعنی شب معراج که ما بر هوا میرفتیم از کمال یقین بود

Ҳам ба ин маънӣ ишорат карда мегуяд : бар хабари ҳмирФтми ҷӯёии яқини тарси мояу умеди қарини мақсӯд аз ман ниҳон ва ман кӯшндаи дайн ногоҳ барқ таҷаллӣ тофт аз камӣн аз занни чунон рӯзи бенанд ва аз дӯсти чунин худоёи марои дрдист ки баӣ мабод ин дарди маро савобаст бо хурсандии дардмандии бадаради худ касро чаҳ ҳисобаст ? худовандро хазона бакор нест ва ӯро ба ҳеҷ чиз ва ҳечкас ниёз на ҳар чаҳ дорад барои бандагон дорад фардои хазонаи раҳмат ба осӣон диҳаду хазонаи фазл бдрмондгон диҳад то ҳам аз хазона ӯ ҳақи ваии бгзорнд ки бандагон аз моли худ ба гузордан ( адоء ) ҳақ ӯ нарасанд

هم به این معنی اشارت کرده می گوید: بر خبر همیرفتم جویای یقین ترس مایه و امید قرین مقصود از من نهان و من کوشنده دین ناگاه برق تجلی تافت از کمین از ظن چنان روز بینند و از دوست چنین خدایا مرا دردیست که بهی مباد این درد مرا صواب است با خرسندی دردمندی بدرد خود کس را چه حساب است؟ خداوند را خزانه بکار نیست و او را به هیچ چیز و هیچکس نیاز نه هر چه دارد برای بندگان دارد فردا خزانه رحمت به عاصیان دهد و خزانه فضل بدرماندگان دهد تا هم از خزانه او حق وی بگزارند که بندگان از مال خود به گزاردن (اداء) حق او نرسند