Пер тариқат гуяд : эй корндаҳи ғами пушаймонӣ дар дилҳои ошноёни войовкунанда сӯз дар дили тоӣбон , эй пазирндаи гуноҳкорону мӯътарифони кас бо знёмд то боз наёвардӣ вкс роҳ наёфт то даст нагирифтӣ

پیر طریقت گوید: ای کارنده غم پشیمانی در دلهای آشنایان وای افکننده سوز در دل تائبان، ای پذیرنده گناهکاران و معترفان کس با زنیامد تا باز نیاوردی وکس راه نیافت تا دست نگرفتی

Дасти гир ки ҷузи ту дастгир нест , дарёб ки ҷуз ба ту паноҳ несту пурсиши моро ҷузи зи ту ҷавоб несту дарди моро ҷузи зи ту даво нест ва аз ин ғами ҷуз аз ту морои роҳат раво нест

دست گیر که جز تو دستگیر نیست، دریاب که جز به تو پناه نیست و پرسش ما را جز ز تو جواب نیست و درد ما را جز ز تو دوا نیست و از این غم جز از تو مارا راحت روا نیست

Илоҳии ту дӯстони худро ба лутфи пайдои гаштӣ то қавмиро ба шароби инс мисатон кардӣ , қавмиро бдрёии даҳшат ғарқ кардӣ Нидо аз наздики шнўонидии венашон аз давр додӣ , раҳеро бозхондӣу онгоҳи худ ниҳони гаштӣ , аз вроءи пардаи худро арза кардӣ ва ба нишони бузургии худро ҷилва намӯдӣ то он ҷавонмардонро дар водии даҳшат гум кардӣ ва эшонро дар бетобӣ ва бе туоне саргардон кардӣ

الهی تو دوستان خود را به لطف پیدا گشتی تا قومی را به شراب انس مستان کردی، قومی را بدریای دهشت غرق کردی ندا از نزدیک شنوانیدی ونشان از دور دادی،رهی را بازخواندی و آنگاه خود نهان گشتی، از وراء پرده خود را عرضه کردی و به نشان بزرگی خود را جلوه نمودی تا آن جوانمردان را در وادی دهشت گم کردی و ایشان را در بی تابی و بی توانی سرگردان کردی

Довари он додхоҳони тўӣӣ , ва дод даҳ он фарёди кунони тўӣӣу дяти он куштагони тўӣӣ , дастгири он ғарқ шудагони тўӣӣ ,у далели он гум шудагони тўӣӣ , то он гумшудаи куҷо ба роҳ ояд ? ва он ғарқ шудаи куҷо ба карон уфтад ? ва он ҷонҳои хаста кӣ биёсоед ва ин қисса наонеро кӣ ҷавоб ояд ?у шаби интизори ононро кӣ бомдод ояд ?

داور آن دادخواهان توئی، و داد ده آن فریاد کنان توئی و دیت آن کشتگان توئی، دستگیر آن غرق شدگان توئی، و دلیل آن گم شدگان توئی، تا آن گمشده کجا به راه آید؟ و آن غرق شده کجا به کران افتد؟ و آن جانهای خسته کی بیاساید و این قصه نهانی را کی جواب آید؟ و شب انتظار آنان را کی بامداد آید؟

Илоҳии ту онӣ ки нури таҷаллӣ бар дилҳои дӯстон тобон кардӣу чашмаҳои меҳр дар сарҳои эшон равон кардӣ , ту пайдо ва ба пидоӣии худ дар ҳар ду гетӣ нопидо кардӣ

الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سرهای ایشان روان کردی، تو پیدا و به پیدائی خود در هر دو گیتی ناپیدا کردی

эй нури дидаи ошноёну сӯзи дили дӯстону сарвари ҷони наздикони ҳамаи ту будӣу тўӣӣ

ای نور دیده آشنایان و سوز دل دوستان و سرور جان نزدیکان همه تو بودی و توئی

На даврӣ то ҷӯянди ғоӣбӣ то пурсанад на туро ҷуз ба ту ёбанд

نه دوری تا جویند غائبی تا پرسند نه تو را جز به تو یابند

Обӣу хокиро чаҳ Зуҳра онаст ки ҳадис қадам кунад

آبی و خاکی را چه زهره آنست که حدیث قدم کند

Агар аёнату иродаи қадим ту набӯд ва агар ба фазли худ ин муштии хокро бадаргоҳи қидмати худ даъват намекардӣу бисоти инбисот дар сарои ҳидоят баст намекардӣ , ин сияҳи гилӣми вуҷӯд ва ин зарраи хоки нопокро кӣ Зуҳраи он будӣ ки қадам бар ҳошияи бисот мулӯк наҳодӣ ?

اگر عیانت و اراده قدیم تو نبود و اگر به فضل خود این مشتی خاک را بدرگاه قدمت خود دعوت نمی کردی و بساط انبساط در سرای هدایت بسط نمی کردی، این سیه گلیم وجود و این ذره خاک ناپاک را کی زهره آن بودی که قدم بر حاشیه بساط ملوک نهادی؟

Сазоӣ хок онаст ки пайвастаи маншури аҷз худ мехонду парда бенўоӣӣ худ мезанад ва мегуяд :

سزای خاک آنست که پیوسته منشور عجز خود می خواند و پرده بی نوائی خود می زند و می گوید:

Доне ки дил кӣ хуш шавад ? он гоҳ ки ҳақи нозир буд доне ки дил кӣ хуш буд ? онгоҳ ки ҳақи ҳозир буд

دانی که دل کی خوش شود؟ آن گاه که حق ناظر بود دانی که دل کی خوش بود؟ آنگاه که حق حاضر بود

Худоё ҳарчӣ нишон мешимурдам парда буд ва ҳарчӣ моя медонистам беҳдаҳ буд илоҳии як бори ин пардаи ман аз ман бурдор ва айб ҳастӣ ман аз ман водор ,у маро дар даст кӯшиш магузор бори худоёи кирдори мо дар меару зиёни мо аз мо водор , эй кирдигори некӯкори ончӣ бе мо сохтӣ бе мо рости дор ,у ончии ту бар товӣ ба мо мспор

خدایا هرچه نشان میشمردم پرده بود و هرچه مایه می دانستم بی هده بود الهی یک بار این پرده من از من بردار و عیب هستی من از من وادار، و مرا در دست کوشش مگذار بار خدایا کردار ما در میار و زیان ما از ما وادار، ای کردگار نیکوکار آنچه بی ما ساختی بی ما راست دار، و آنچه تو بر تاوی به ما مسپار