Пер тариқат гуяд : дар ҳар ҳоли шумор бо муздуронаст бо ориф чаҳ шумораст ? орифи худ меҳмонаст музди муздуру пзироӣии меҳмон дар хур мизбонаст мояи муздури ҳайрату мояи ориф аён аст

پیر طریقت گوید: در هر حال شمار با مزدوران است با عارف چه شمار است؟ عارف خود مهمان است مزد مزدور و پذیرائی مهمان در خور میزبان است مایه مزدور حیرت و مایه عارف عیان است

Ҷони ориф дар сари меҳр ӯ товонаст ҷон ӯ ҳамаи чашму роз ӯ ҳама забонаст , он чашму забон дар нури аён нотавонаст муздурро нури умед дар дили товаду орифро нури аён дар ҷон , муздури худ дар миёни неъмати гардон ва аз орифи худ иборат натавон нафаси орифро қимати пайдо на

جان عارف در سر مهر او تاوان است جان او همه چشم و راز او همه زبان است، آن چشم و زبان در نور عیان ناتوان است مزدور را نور امید در دل تاود و عارف را نور عیان در جان، مزدور خود در میان نعمت گردان و از عارف خود عبارت نتوان نفس عارف را قیمت پیدا نه

Доне чаро ? ки он нафас аз ҳазрат ҷудо нест , қолаб чун садафасту нафас чун ҷавҳар ! мбдоءи он аз ҳазратасту марҷаъи он басӯии ҳазрат агар он аз ӣнҷо будӣ нафсонӣ будӣ ва агар нафсонӣ будӣ ҳиҷоб тафриқа бсухтӣ ки ончии нафаси орифи сӯзади оташ дӯзах насузад аз баҳри онкии он оташӣаст ки гармии дӯстии онро май афрӯзад

دانی چرا؟ که آن نفس از حضرت جدا نیست، قالب چون صدف است و نفس چون جوهر! مبداء آن از حضرت است و مرجع آن بسوی حضرت اگر آن از اینجا بودی نفسانی بودی و اگر نفسانی بودی حجاب تفرقه بسوختی که آنچه نفس عارف سوزد آتش دوزخ نسوزد از بهر آنکه آن آتشی است که گرمی دوستی آنرا می افروزد