Пер тариқат гуяд : кор на он дорад ки аз касе Касал ояд ва аз касе амал , кор он дорад ки ношоиста омад дар азали Иблис ки ӯро меҳтар маҳҷӯрон гӯйанд чандини сол дар коргоҳи амал буд аҳли малакӯти ҳамаи табли давлат ӯ мезаданд ва надонистанд ки дар коргоҳи азал ӯро ҷомаи дигргўн бофтаанд дар коргоҳи амал ӯ дебои вмқрози ҳамеи диданд вале аз коргоҳи азал ӯро худ гилӣм сиёҳ омад

پیر طریقت گوید: کار نه آن دارد که از کسی کسل آید و از کسی عمل، کار آن دارد که ناشایسته آمد در ازل ابلیس که او را مهتر مهجوران گویند چندین سال در کارگاه عمل بود اهل ملکوت همه طبل دولت او میزدند و ندانستند که در کارگاه ازل او را جامه دیگرگون بافته اند در کارگاه عمل او دیبا ومقراض همی دیدند ولی از کارگاه ازل او را خود گلیم سیاه آمد

эй ҷавонмард ба чашми писанди бахуди мангар ва дар роҳ ман машав ки ҳаргиз касе аз манӣ судии набарди ончӣ бар Иблис омад аз рӯй ман омад ки гуфт ман аз одами беҳтарам

ای جوانمرد به چشم پسند بخود منگر و در راه من مشو که هرگز کسی از منی سودی نبرد آنچه بر ابلیس آمد از روی من آمد که گفت من از آدم بهترم

Кӯшиш кун эй ҷавонмард ки пули гузаргоҳро ба саломати бозгузорӣу онрои қароргоҳ худ насозӣ ва дар ӯ дил на бандӣ то шайтон бар ту зафари наёбад зеро сад шери гурусна дар гилаи гӯсфанди чандон зиён накунад ки шайтон бо ту кунад ки шайтон душманаст ва сад шайтон бо ту накунад ончӣ ки нафаси аммора бо ту кунад ки фармуд душмантарин душманони нафаси аммора туаст ки миёни ду паҳлавӣ ту аст

کوشش کن ای جوانمرد که پل گذرگاه را به سلامت باز گذاری و آنرا قرارگاه خود نسازی و در او دل نه بندی تا شیطان بر تو ظفر نیابد زیرا صد شیر گرسنه در گله گوسفند چندان زیان نکند که شیطان با تو کند که شیطان دشمن است و صد شیطان با تو نکند آنچه که نفس اماره با تو کند که فرمود دشمن ترین دشمنان نفس اماره تو است که میان دو پهلوی تو است

Назар кун дар ҳоли қорун ки шайтону нафаси аммора ҳар ду даст баҳам доданд то ӯро аз дайн дароварданд ва чун обаш аз сарчашмаи худ торик буд икчндӣ ӯро кори ориятӣу мол амонатӣ доданд ибтидои лؤлؤи шоҳвор ҳаме намӯд валикин чун ҳукми азалӣу собиқаи аслӣ дар расед монанди ранг қӣр шуду бзбон ҳол ме гуфт

نظر کن در حال قارون که شیطان و نفس اماره هر دو دست بهم دادند تا او را از دین درآوردند و چون آبش از سرچشمه خود تاریک بود یکچندی او را کار عاریتی و مال امانتی دادند ابتدا لؤلؤ شاهوار همی نمود ولیکن چون حکم ازلی و سابقه اصلی در رسید مانند رنگ قیر شد و بزبان حال می گفت