Пер тариқат гуяд : онкас ки ҷамъ ӯ дуруст бошад тафарруқат ӯро зиён надораду онро ки насаб дуруст бошад ба оқ шудан аз насаб бурӣда нагардад

پیر طریقت گوید: آنکس که جمع او درست باشد تفرقت او را زیان ندارد و آنرا که نسب درست باشد به عاق شدن از نسب بریده نگردد

Дар айни ҷамъи сухани гуфтан на кор забонаст балки иборат аз ҳақиқати ҷамъ баёнаст зеро мустаҳлакро дар дарёии бало чаҳ баёнаст ва аз мустағриқ дар айни фано чаҳ нишонаст ин ҳадиси дили вғорт ҷонаст ? бо савлати висоли дилу дидаро чаҳ тавонаст ?

در عین جمع سخن گفتن نه کار زبان است بلکه عبارت از حقیقت جمع بیان است زیرا مستهلک را در دریای بلا چه بیان است و از مستغرق در عین فنا چه نشان است این حدیث دل وغارت جان است؟ با صولت وصال دل و دیده را چه توان است؟

Он кас ки бар насими висол ҳайронаст дерӣаст ки ҷон ӯ ба меҳри азал гаравгонаст , бе дили бод касе ки аз паии дил ба фиғонаст ва бе ҷони боди ксикаҳ аз рафтан ба дӯст пушаймон аст

آن کس که بر نسیم وصال حیران است دیری است که جان او به مهر ازل گروگان است، بی دل باد کسی که از پی دل به فغان است و بی جان باد کسیکه از رفتن به دوست پشیمان است

Илоҳӣ эй донанда ҳар чизу созанда ҳар кору доранда ҳар кас на касро бо ту анбозӣ ва на касро аз ту бе ниёзии кор ба ҳикмат меандозӣ ва ба лутф майсозӣ на бедодаст ва на бозии бори худоёи бандаро на чун ва чаро дар кори ту донишии венаи касро бар ту фармоишӣ , сазоҳо ҳамаи ту сохтӣ ва навоҳо ҳамаи ту хостӣ на аз каси бтўи вена аз ту ба каси ҳама аз ту ба ту ҳамаи тўӣӣу бас , хилоиқи фонӣу ҳақи якто ба худ боқӣ аст

الهی ای داننده هر چیز و سازنده هر کار و دارنده هر کس نه کس را با تو انبازی و نه کس را از تو بی نیازی کار به حکمت می اندازی و به لطف می سازی نه بیداد است و نه بازی بار خدایا بنده را نه چون و چرا در کار تو دانشی ونه کس را بر تو فرمایشی، سزاها همه تو ساختی و نواها همه تو خواستی نه از کس بتو ونه از تو به کس همه از تو به تو همه توئی و بس، خلایق فانی و حق یکتا به خود باقی است

Илоҳии туро он кас бинад ки тўро дар азал дид ва он каси туро бидид ки ду гетӣ ӯро нопадид ва туро ӯ дид ки нодида писандид

الهی تو را آن کس بیند که تورا در ازل دید و آن کس تو را بدید که دو گیتی او را ناپدید و تو را او دید که نادیده پسندید

Пер тариқат гуяд : худоёи маро бар ҳазорон ақабаи бгзронидӣ ва яке монад , дили ман хаҷал монад аз бас ки туро хонд , боролҳои маро ба ҳазорон оби бшстнӣ то бо дӯстӣ ошно кардӣ ва як шастӣ монад , худоёи маро аз ман бишӯй то аз пас худ бархезаму тӯмонӣ ; олҳо ҳаргизи рӯзиро бе меҳнати хеш бмн манимо то чашм боз кунам ва худро дар пеш на байнам

پیر طریقت گوید: خدایا مرا بر هزاران عقبه بگذرانیدی و یکی ماند، دل من خجل ماند از بس که ترا خواند، بارالها مرا به هزاران آب بشستنی تا با دوستی آشنا کردی و یک شستی ماند، خدایا مرا از من بشوی تا از پس خود برخیزم و تومانی؛ آلها هرگز روزی را بی محنت خویش بمن منما تا چشم باز کنم و خود را در پیش نه بینم

Оҳ аз қисматӣ ки пеши азмни рафта , фиғон аз гуфторӣ ки худ роӣӣ гуфта чаҳ суд агар шодзим ё ошуфта ? тарсон аз онам ки қодири мутаъол дар азал чаҳ гуфта !

آه از قسمتی که پیش ازمن رفته، فغان از گفتاری که خود رائی گفته چه سود اگر شادزیم یا آشفته؟ ترسان از آنم که قادر متعال در ازل چه گفته!

Якеро ба расво кардан азоб диҳад ва якеро ба тавфиқи некӯкорӣ раҳмат кунад якеро ба кофар шудан азоб кунаду дайгариро ба қабули имон раҳмат кунад якеро ба парокандагии дил азоб диҳаду дайгариро ба гирдоварии ҳимматҳо раҳм кунад якеро ба андохтан дар торикиҳои тадбир азоб диҳад ва якеро ба нишон додани ҷараёни тақдир раҳмат диҳад якеро ба дунёи дӯстӣу фирори дунё аз ӯ азоб диҳаду дайгариро ба зуҳд ва бемайлӣ дар дунёу иқболи дунё ба ӯ раҳмат диҳад якеро ба даврӣ аз худ азоб кунад ва якеро ба иқболи худ бар ӯ раҳмат фиристад

یکی را به رسوا کردن عذاب دهد و یکی را به توفیق نیکوکاری رحمت کند یکی را به کافر شدن عذاب کند و دیگری را به قبول ایمان رحمت کند یکی را به پراکندگی دل عذاب دهد و دیگری را به گردآوری همتها رحم کند یکی را به انداختن در تاریکی های تدبیر عذاب دهد و یکی را به نشان دادن جریان تقدیر رحمت دهد یکی را به دنیا دوستی و فرار دنیا از او عذاب دهد و دیگری را به زهد و بی میلی در دنیا و اقبال دنیا به او رحمت دهد یکی را به دوری از خود عذاب کند و یکی را به اقبال خود بر او رحمت فرستد