Номи ваии Аҳмади бен Муҳамади бен алҳусайн ва гуфтанд : ки ҳусайни бен Муҳамад , ва кунят АбуМуҳамад ва кунят падари Абуалҳусайн ва гуфтанд : ки номи ҷририи Абдуллоҳи бен яҳё буд ва аз шайхи алисломи Абдуллоҳи Ансории анороллаҳи барраонау вусъи алайҳи ризвона ин шунидам : ва низ гуфтанд : кӣ ин дуруст нашавад ва бикунят маърӯфаст , вай аз мҳинони асҳоб ҷунайд бӯда , ва пас ҷунайди барҷои ҷунайди ҷририи бншондн аз зиракӣ . Ваии олам буд аз уламои машойихи қавм , суҳбат карда буд бо саҳли тстри٭у ҷузи азу , дар сол ҳбираҳ бамурда дар тшнои мори вари пойу заҳмат дар он ҷанги қромтаҳ , дар санаи аснии ъушраи слсмоӣаҳ . Ва низ гуфтанд : ки дар санаи арбъи ъушри шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ ҷрирӣ гуфт : кӣ азизтар халқи чаҳор тананд : олимӣ ки бълми хеш кор кунад ,у ориф кӣ аз сари вақт сухан гуяд на аз кросаҳ ва омӯхта . Ва мурӣд кӣ бо ӯ суҳбат мекунад бози ҳеҷ таматтуъ надораду қоим бова бесабаб . Шайх алислом гуфт : кӣ қоим бова бесабаб ӯ буд ту худ ҳам сабабӣ , ту бояд ки набӣ то сабаб бархезад .

نام وی احمد بن محمد بن الحسین و گفتند: که حسین بن محمد، و کنیت ابومحمد و کنیت پدر ابوالحسین و گفتند: که نام جریری عبداللّه بن یحیی بود و از شیخ الاسلام عبداللّه انصاری اناراللّه برهانه و وسع علیه رضوانه این شنیدم: و نیز گفتند: کی این درست نشود و بکنیت معروفست، وی از مهینان اصحاب جنید٭ بوده، و پس جنید برجای جنید جریری بنشاندن از زیرکی. وی عالم بود از علماء مشایخ قوم، صحبت کرده بود با سهل تستری٭ و جز ازو، در سال هبیره بمرده در تشنا مار ور پای و زحمت در آن جنگ قرامطه، در سنه اثنی عشرة ثلثمائه. و نیز گفتند: که در سنه اربع عشر شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی جریری گفت: کی عزیزتر خلق چهار تن‌اند: عالمی که بعلم خویش کار کند، و عارف کی از سر وقت سخن گوید نه از کراسه و آموخته. و مرید کی با او صحبت می‌کند باز هیچ تمتع ندارد و قایم باو بی‌سبب. شیخ الاسلام گفت: کی قایم باو بی‌سبب او بود تو خود هم سببی، تو باید که نبی تا سبب برخیزد.

Ҷрирӣ гуяд : алрҷоءи тариқи алзҳоди волхўФи сулӯки алобтол . Ва ҳам вай гуяд : равияи алосўли бостъмоли алФрўъу тасҳеҳи алФрўъи бмъорзаҳи алосўлу лосбили илои алмқоми бмшоҳдаҳи алосўли алои бтъзими мо азми аллоҳи ман алўсоиту алФрўъ . Ва ҳам ҷрирӣ гуфта : алтсўФи ънўаҳу лои сулҳ .

جریری گوید: الرجاء طریق الزهاد والخوف سلوک الابطال. و هم وی گوید: رویة الاصول باستعمال الفروع و تصحیح الفروع بمعارضة الاصول و لاسبیل الی المقام بمشاهدة الاصول الا بتعظیم ما عظم اللّه من الوسایط و الفروع. و هم جریری گفته: التصوف عنوة و لا صلح.

Шайх алислом гуфт : кӣ тасаввуф баталабу сулҳи нёўнд кӣ он қаҳраст он тираст чун барқ аз нури аъзам ки аз болои даройад . То ба кӣ андозад , онк толиб онаст , он азуи гризонст ,у анк аҳл онаст , арча гризонст , он биравӣ штобонст . Ва гуфт : ки ӯ баталаб наёбанд аммо талаб ёбад аз баҳри онро кӣ наёбад талаб накунад . Бояд кӣ худ талаби шиносӣ , ин боб дигараст .

شیخ الاسلام گفت: کی تصوف بطلب و صلح نیاوند کی آن قهر است آن تیر است چون برق از نور اعظم که از بالای درآید. تا به کی اندازد، آنک طالب آنست، آن ازو گریزانست، و انک اهل آنست، ارچه گریزانست، آن بروی شتابانست. و گفت: که او بطلب نیابند اما طلب یابد از بهر آنرا کی نیابد طلب نکند. باید کی خود طلب شناسی، این باب دیگر است.