Бӯда мрўзӣ кунят абўолҳомд аз асҳоби бўъсмн ҳирбасту Муҳамади фазли балхии дидау рақиқ дил бӯдау мўлъи бсмоъ . Бўъмр ва нҷид٭ гуяд : ки Аҳмади бен сиррӣ аз бўъсмон пурсед : кӣ самоъ чист ? гуфт : мустамеъон сеанд : мурӣдасту орифу мустақӣм . ӣс тафсир кард : алмриди исмъи Фиғлби алсмоъи алайҳи бъҷзаҳи Фисҳу бтҳрки фии аввали самоъаи лзғФаҳи ани ҳамли мؤнаҳи алсмоъи волъорФи исмъ ӯ иҷтҳди фии ани лои изҳри алайҳи ман алсмоъи шииء , Фозои ғалабаи сулҳи сиҳаҳи мағлубу ҳўи фӣҳо маъзӯр . Волмстқими исмъу лои итклФи фӣа , ?фони ҳифзи скн ваон аз аҷи анзҷу лои итклФи фии зоўлои фии зоку ҳўотми ҳолои вслм

بوده مروزی کنیت ابوالحامد از اصحاب بوعثمن حیرب است و محمد فضل بلخی٭ دیده و رقیق دل بوده و مولع بسماع. بوعمر و نجید٭ گوید: که احمد بن سری از بوعثمان پرسید: کی سماع چیست؟ گفت: مستمعان سه‌اند: مریدست و عارف و مستقیم. ئس تفسیر کرد: المرید یسمع فیغلب السماع علیه بعجزه فیصح و بتحرک فی اول سماعه لضغفه عن حمل مؤنة السماع والعارف یسمع او یجتهد فی ان لا یظهر علیه من السماع شییء، فاذا غلبه صلح صیحة مغلوب و هو فیها معذور. والمستقیم یسمع و لا یتکلف فیه، فان حفظ سکن وان از عج انزج و لا یتکلف فی ذاولا فی‌ذاک و هواتم حالا وسلم