Абулҳасани бенон бен Муҳамади бен ҳамдони бен Саид алмсрӣ гуфтанд ки босл аз восит буд бмср нишастӣ ва онҷо бирафт аз дунё дар моҳи рамазони санаи сети ъушрау слсмоӣаҳ . Вай аз мҳинон машойихасту гӯянда буд баҳақу амри маърӯф ӯро мақомотаст машҳуру каромоти зоҳир . Бо ҷетед суҳбат карда буду хроз ва аз машойихи он вақт , гӯйанд ки аз астозон ҳасрӣаст .

ابوالحسن بنان بن محمد بن حمدان بن سعید المصری گفتند که باصل از واسط بود بمصر نشستی و آنجا برفت از دنیا در ماه رمضان سنه ست عشرة و ثلثمائه. وی از مهینان مشایخست و گوینده بود بحق و امر معروف او را مقاماتست مشهور و کرامات ظاهر. با جتید صحبت کرده بود و خراز و از مشایخ آن وقت، گویند که از استاذان حصری است.

Шайх алислом гуфт : кӣ вай на ҳмол буд , кӣ ваии эмом буд ибни тилўни виро дар хона кард дар чоҳи бошер , ки эҳтисоб карда буду амри маърӯф . Рӯзи сдигр берун карданд . Гуфтанд ӯро магари турои ранҷ буд азшир ? гуфт : набӯд ранҷ , ҷузи онкии шер маро мелесид , вдри оби даҳани шери фуқаҳоро хилофаст .

شیخ الاسلام گفت: کی وی نه حمال بود، کی وی امام بود ابن طیلون ویرا در خانه کرد در چاه باشیر، که احتساب کرده بود و امر معروف. روز سدیگر بیرون کردند. گفتند او را مگر ترا رنج بود ازشیر؟ گفت: نبود رنج، جز آنکه شیر مرا می‌لیسید، ودر آب دهن شیر فقها را خلافست.

Шайхи буъалии рўдбори٭ ҳикоят карда аз вай , бенон гуфт : ман кони исраҳи мо израҳи маттии иФлҳ ? пурседанд виро аз мҳинаҳи аҳволи сӯфӣ . Гуфт : алсқаҳи болмзмўни волқёми болоўомру мурооти алсри волтхлии ман алкўнини болтсбби болҳқ . Қоли алдқии самъати бенон иқўл : ани аФрдтаҳи болрбўбиаҳи аФрдки болъноиаҳи воломри бидк ан насиҳҳат соФўку ани хилтати хлўк .

شیخ بوعلی رودباری٭ حکایت کرده از وی، بنان گفت: من کان یسره ما یضره متی یفلح؟ پرسیدند ویرا از مهینه احوال صوفی. گفت: الثقة بالمضمون والقیام بالاوامر و مراعات السر والتخلی من الکونین بالتسبب بالحق. قال الدقی سمعت بنان یقول: ان افردته بالربوبیة افردک بالعنایه والامر بیدک ان نصحت صافوک و ان خلطت خلوک.

Бенон ҳмол гуяд : кӣ дар тӣа банӣ Исроил мерафтам , шахсе дидам мҳўл биҷой оварадам кӣ аз аҳл ғайбаст на аз шайтон . Виро гуфтам : маро васиятӣ кун : гуфт : бенон ! ани кони аллоҳи аътоки ман срсраҳ саро фикан маъаи мо аътоку ани кони аллоҳи лами иътики ман срсраҳ саро фикан алии алзоини ман алмуслимӣн ва алейк бктбаҳу ҳадиси расвои аллоҳ .

بنان حمال گوید: کی در تیه بنی‌اسرائیل می‌رفتم، شخصی دیدم مهول بجای آوردم کی از اهل غیبست نه از شیطان. ویرا گفتم: مرا وصیتی کن: گفت: بنان! ان کان اللّه اعطاک من سرسره سراً فکن مع ما اعطاک و ان کان اللّه لم یعطیک من سرسره سراً فکن علی الظاین من المسلمین و علیک بکتبه و حدیث رسوا اللّه .

Шайх алислом гуфт : кби бўолҳсни музайян ду бӯдаанд , яке кабӣр ва яке сағир « музайяни маину мзби киин » музайяни маин аз аҳли Бағдод буду гӯри маин дар Бағдодаст ва он киин дар Маккау аллоҳи аълам . Ва маин соҳиби иҷтиҳод буду тааббуд . Шогрдўӣ гуфт : алкломи ман ғайри зарураи мқти ман аллоҳи болъбд . Шайх алислом гуфт : ки гирди кирдори гирд , ки аз гуфтори ҷуз гирифторӣ ноед .

شیخ الاسلام گفت: کب بوالحسن مزین دو بوده‌اند، یکی کبیر و یکی صغیر «مزین مهین و مزب کهین» مزین مهین از اهل بغداد بود و گور مهین در بغدادست و آن کهین در مکه و اللّه اعلم. و مهین صاحب اجتهاد بود و تعبد. شاگردوی گفت: الکلام من غیر ضرورة مقت من اللّه بالعبد. شیخ الاسلام گفت: که گرد کردار گرد، که از گفتار جز گرفتاری ناید.