Номи ваии алии бен Муҳамади алмзини алсғир ӯ алкбири валлоҳи аълам . Ва гўрўӣ бимикааст азу гӯйанд кӣ аз бо бъқўби ақтъ ҳикоят кунад , аз ан табақааст аз машойих . Бимика бӯда муҷовир ва онҷо бирафта дар санаи смон ва ъушрину слсмоӣаҳ дарон ки муртаиш бирафт . Ва кони соҳиби лисону иборау кони ман аўръи алмшоихи воҳснҳми ҳоло . Қоли ҷаъфари бен Аҳмади конои алмзинони абнои алхолаҳ . Қоли алмзини алсғир : аърФи ман ъсри фии мавзеи Фъқри асбъаҳ Фтлбт манеҳ нафса қалили зяти фарои байни идиаҳ айнан ҷорӣаи ман алзити Фмои алтФти илоҳо .

نام وی علی بن محمد المزین الصغیر او الکبیر واللّه اعلم. و گوروی بمکه است ازو گویند کی از با بعقوب اقطع حکایت کند،از ان طبقه است از مشایخ. بمکه بوده مجاور و آنجا برفته در سنه ثمان و عشرین و ثلثمائه دران که مرتعش٭ برفت. و کان صاحب لسان و عبارة و کان من اورع المشایخ واحسنهم حالاً. قال جعفر بن احمد کانا المزینان ابنا الخالة. قال المزین الصغیر: اعرف من عثر فی موضع فعقر اصبعه فطلبت منه نفسه قلیل زیت فرای بین یدیه عیناً جاریة من الزیت فما التفت الیها.

Шайх алислом гуфт : кӣ бўъбдоллаҳ Бокӯ гуфт , ки Муҳамад наҷҷор гуфт : кӣ бўолҳсн музайян гуфт : ки роҳҳо биллоҳ бешанд аз адади нуҷуми осмони ман дар орзӯу толибу ниёзманди яке азон ва намеёбам .

شیخ الاسلام گفت: کی بوعبداللّه باکو٭ گفت، که محمد نجار گفت: کی بوالحسن مزین گفت: که راهها باللّه بیش‌اند از عدد نجوم آسمان من در آرزو و طالب و نیازمند یکی ازان و نمی‌یابم.

Шайх алислом гуфт : кӣ вай дар мавҷӯди ғарқ буд , валикин аз аташ сухан мерафт , кӣ аташон буд , ва ин тариқ чун аФроғст ҳар чанд об беш хӯрд беш бояд ва сирӣ ноед , зронҷо азизаст кӣ равед , ҳар кӣ туро бинад , мебеш ҷӯяд . Бўолҳсн музайян гуфт : ман астғнии биллоҳи аҳўҷи аллоҳи алхлқи илайҳ .

شیخ الاسلام گفت: کی وی در موجود غرق بود، ولیکن از عطش سخن می‌رفت، کی عطشان بود، و این طریق چون افراغست هر چند آب بیش خورد بیش باید و سیری ناید، زرآنجا عزیزست کی روید، هر کی ترا بیند، می‌بیش جوید. بوالحسن مزین گفت: من استغنی باللّه احوج اللّه الخلق الیه.

Шайх алислом гуфт : кӣ бўолҳсн музайян барисед фарои шер ногоҳ , гуфт : сами амотаҳи Фоқбраҳи шер барҷоӣ бамурд . Чун бар сар кӯҳ расед , гуфт : азои шоءи аншраҳ . Шер зинда бархест барпоӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی بوالحسن مزین برسید فرا شیر ناگاه، گفت: ثم اماته فاقبره شیر برجای بمرد. چون بر سر کوه رسید، گفت: اذا شاء انشره. شیر زنده برخاست برپای.

Шайх алислом гуфт : ки мардӣ вақте Фроширӣ расед мурда , гуфт : ?алаӣ ! вирои зиндаи гардон , зинда шуда ва бархест ва виро бихӯрад .

شیخ الاسلام گفت: که مردی وقتی فراشیری رسید مرده، گفت: آلهی! ویرا زنده گردان، زنده شده و برخاست و ویرا بخورد.

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи амӯ ҳикоят кард , кӣ вақте бўолҳсни музайян дар Бағдод мерафт , аз харобии ду кӯдаки навҷавон берун омаданд , яке ма ва яке ки , брдли ваии андешаи гузашт , ки магари эшон ббдӣ бӯдаанд , эшон май рафтанд , он кӯдаки кҳинаҳ рўбопс кард ва гуфт : аиҳо ашшайх ! иълми мо фии анФскми Фоҳзрўаҳ . Бўолҳсн музайян гуяд : кӣ гўӣии марг маро бигирифт . Гуфтам : аҳсант , бингар кӣ ман чаҳ май андешам ва ин кӯдак чаҳ гуфт ? бози ҳамон кӯдаки киин рӯй боз пас кард ва мерафт гуфт : аиҳо ашшайх ! иқбли алтўбаҳи ани ибода . Вай гуяд : кӣ мӯии хеш бадаст бигирифтам ва гуфтам : аҳсант ! ман шайхи ҳарамину кӯдак бар срмни мушарраф ва ман дар нзрнаҳ ! нисфи боз рӯй бо пас кард ва гуфт : аиҳо ашшайх ! манеҳам сбён ва манеҳам шбўх , яъне ин дӯстон ӯ на ҳамаи иироннд , кӯдакон ҳам ҳастанд

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ عمو حکایت کرد، کی وقتی بوالحسن مزین در بغداد می‌رفت، از خرابی دو کودک نوجوان بیرون آمدند، یکی مه و یکی که، بردل وی اندیشه گذشت، که مگر ایشان ببدی بوده‌اند، ایشان می‌رفتند، آن کودک کهینه روباپس کرد و گفت: ایها الشیخ! یعلم ما فی انفسکم فاحذروه. بوالحسن مزین گوید: کی گوئی مرگ مرا بگرفت. گفتم: احسنت، بنگر کی من چه می‌اندیشم و این کودک چه گفت؟ باز همان کودک کهین روی باز پس کرد و می‌رفت گفت: ایها الشیخ! یقبل التوبة عن عباده. وی گوید: کی موی خویش بدست بگرفتم و گفتم: احسنت! من شیخ حرمین و کودک بر سرمن مشرف و من در نظرنه! نصف باز روی با پس کرد و گفت: ایها الشیخ! منهم صبیان و منهم شبوخ، یعنی این دوستان او نه همه ییرانند، کودکان هم هستند

Шайх алислом гуфт : пиндорам ки ин ҳикоят касе дигарро бӯда , амӯи музайянро гуфт дар омехта буд , валлоҳи аълам .

شیخ الاسلام گفت: پندارم که این حکایت کسی دیگر را بوده، عمو مزین را گفت در آمیخته بود، واللّه اعلم.