Кунӣа абўосҳқ аз қадамён машойихаст аз аҳли Бағдод , соҳиби каромоти зоҳир , назири иброҳӣми адҳам . Шайх алислом гуфт : ҳазор ва дивист ваанд шайх шиносам азин тайифа , дарин тариқи ду алавӣ шиносам аз машойих , яке иброҳӣми бен саъди алълўии соҳиби сухану каромот . Ддигри Ҳамзаи алавии соҳиби каромот .
کنیه ابواسحق از قدمیان مشایخ است از اهل بغداد، صاحب کرامات ظاهر، نظیر ابراهیم ادهم. شیخ الاسلام گفت: هزار و دویست واند شیخ شناسم ازین طایفه، درین طریق دو علوی شناسم از مشایخ، یکی ابراهیم بن سعد العلوی صاحب سخن و کرامات. ددیگر حمزهٔ علوی صاحب کرامات.
Ибни иброҳӣми бен саъди устоди бўолҳорс аўлосӣаст , Сайид бӯда аз машойих .
ابن ابراهیم بن سعد استاد بوالحارث اولاسی است، سید بوده از مشایخ.
Шайх алислом гуфт : кӣ вақте бўолҳорси аўлосӣ , дар аввали иродату абтдоءи кори худ , бахонаи хогинаҳи хӯрда буд , рстӣ бе ёрони худ . Боброҳим саъд рафт ,у вай дар роҳ мерафт пои ниҳод бар об , ва бўолҳорс гуфт : даст биовар ! даст буи дод , пои вай дар оби фурушад . Иброҳӣм гуфт : пои ту дар хогинаҳ овехтааст мтолбои бҳзоломр . Гуфт ту толиб на , рӯ аз халқи азлати гир !у фароғати дили ҷӯй ! ва кард кирдигор ! ва рафт бар обу бўолҳорсро гузошт .
شیخ الاسلام گفت: کی وقتی بوالحارث اولاسی، در اول ارادت و ابتداء کار خود، بخانه خاگینه خورده بود، رستی بییاران خود. بابراهیم سعد رفت، و وی در راه میرفت پای نهاد بر آب، و بوالحارث گفت: دست بیاور! دست بوی داد، پای وی در آب فروشد. ابراهیم گفت: پای تو در خاگینه آویخته است مطالباً بهذالامر. گفت تو طالب نه، رو از خلق عزلت گیر! و فراغت دل جوی! و کرد کردگار! و رفت بر آب و بوالحارث را گذاشت.
Фатҳи Мӯсилӣ : аз меҳанони машойих Мӯсил бӯдааст аз мутақаддимон ва бзёрт бӯда ббғдод . Башари ҳоФии ٭ аз назирон ӯсту фатҳи бен алии алмўслӣ дар санаи ъушрин мأтин бирафт аз дунёи дарони сол кӣ қънбӣ бирафт , пеш аз башари ҳоФии бҳФти сол . Рӯзи ид азҳӣ мерафт дар кӯйҳо . Он қурбонҳо дид кӣ мекарданд гуфт : илоҳӣ ! доне ки ман чизе надорам кӣ туро қурбон кунам , ман ин дорам пас ангушти ниҳоди бглўу биФтод , бнгристнд бирафта буду хати сабзи пайдо шуда бар гулӯии вай .
فتح موصلی: از میهنان مشایخ موصل بوده است از متقدمان و بزیارت بوده ببغداد. بشر حافی ٭ از نظیران اوست و فتح بن علی الموصلی در سنه عشرین مأتین برفت از دنیا درآن سال کی قعنبی برفت، پیش از بشر حافی بهفت سال. روز عید اضحی میرفت در کویها. آن قربانها دید کی میکردند گفت: الهی! دانی که من چیزی ندارم کی ترا قربان کنم، من این دارم پس انگشت نهاد بگلو و بیفتاد، بنگریستند برفته بود و خط سبز پیدا شده بر گلوی وی.
Шайх алислом гуфт : ваии Сайид буд дар таваккулу зуҳд , вақте бахонаи башари ҳоФӣ ٭ омад ва гуфт бахонаи ҷунайд , ва он башар дар стараст кӣ ваии пеш аз ҷунайд буд , башарро гуфт : агар чизеи хӯрданӣ дорӣ биор : таом овараданд , вай пора бихӯраду боқӣ дар гилӣми ниҳоду бабрад . Духтаракӣ буд гуфт : мегӯйанд фатҳи эмом мтў калонаст лек таоми бардошту бабрад . Башар гуфт : ӯ дар шумо май омухт кӣ таваккул дуруст шавад ҳеҷ чиз зиён надорад . Шайх алислом гуфт : кӣ таҷред дуруст шавад малики сулаймон маълум набӯд . Кӣ таҷреди дуруст нашуда буд остини афзӯнӣ аз сардаст маълум буд .
شیخ الاسلام گفت:وی سید بود در توکل و زهد، وقتی بخانهٔ بشر حافی ٭ آمد و گفت بخانهٔ جنید، و آن بشر در ستر است کی وی پیش از جنید بود، بشر را گفت: اگر چیزی خوردنی داری بیار: طعام آوردند، وی پارهٔ بخورد و باقی در گلیم نهاد و ببرد. دخترکی بود گفت: میگویند فتح امام متو کلانست لیک طعام برداشت و ببرد. بشر گفت: او در شما میآموخت کی توکل درست شود هیچ چیز زیان ندارد. شیخ الاسلام گفت: کی تجرید درست شود ملک سلیمان معلوم نبود. کی تجرید درست نشده بود آستین افزونی از سردست معلوم بود.
Ва фатҳи шхрФи алмрўзӣ : аз табақа сонияаст аз қадямони машойихи хуросон , кунят ӯ Абунаср . Шайх алислом гуфт : ӯ бо қабо рафтӣ бар расми лашкарён . Абдуллоҳи Аҳмади ҳанбал ٭ гуяд : аз хоки хуросон чун фатҳ наомад , сездаҳ сол буд аз Бағдод қӯт нахурд аз антокиаҳ виросўиқ меовараданд , он мехӯрдӣ . Дар назъ рафтан буд чизе мегуфт бо худ . Гӯш доштанд мегуфт илоҳӣ ! Аштади шавқии алик , Фҷъли қудумии алейк . Чун виро мешастанд , бар соқи ваии диданди навиштаи барги сабзи бархестаи броўихтаҳ аз пӯсти алФтҳи ллаҳ .
و فتح شخرف المروزی: از طبقه ثانیه است از قدیمان مشایخ خراسان، کنیت او ابونصر. شیخ الاسلام گفت: او با قبا رفتی بر رسم لشکریان. عبداللّه احمد حنبل ٭ گوید: از خاک خراسان چون فتح نیامد، سیزده سال بود از بغداد قوت نخورد از انطاکیه ویراسویق میآوردند، آن میخوردی. در نزع رفتن بود چیزی میگفت با خود. گوش داشتند میگفت الهی! اشتد شوقی الیک، فجعل قدومی علیک. چون ویرا میشستند، بر ساق وی دیدند نوشته برگ سبز برخاسته برآویخته از پوست الفتح للّه.
Шайх алислом гуфт , ки иброҳӣми ҳарбӣ ٭ гуяд : кӣ ман ҳозир будам , ман дидам он навишта гӯйанд ки сӣ ва се бори вай намоз кардаанд қурби сӣ ҳазор марди моти ббғдоди алнсФи ман шаволи санаи сулс ва сабъину моӣтин . Раҳмаи аллоҳи алайҳ .
شیخ الاسلام گفت، که ابراهیم حربی ٭ گوید: کی من حاضر بودم، من دیدم آن نوشته گویند که سیو سه بار وی نماز کردهاند قرب سیهزار مرد مات ببغداد النصف من شوال سنه ثلث و سبعین و مائتین. رحمه اللّه علیه.