Шайх алислом гуфт : кӣ кунят вай – бўнсраст номи бшрбни алҳорси бен абдурраҳмони бен атои бен ҳилоли бен Абдуллоҳи алмърўФи болиҳофӣ . Аммо маст дар илми зоҳиру ҳадису зуҳду вараъ . Гӯйанд асли вай аз Марваст аз дия кард овоади муқӣм Бағдод бӯда ва онҷо бирафта аз дунё , рӯзи чаҳоршанбеи даҳ рӯзи гузашта аз муҳаррами сана ва ъушрину моӣтин , пеш аз Аҳмади бсолҳо . Ваии хоҳари зодаи алии хшрм буд , боФзили ъёз суҳбат карда .

شیخ الاسلام گفت: کی کنیت وی – بونصر است نام بشربن الحارث بن عبدالرحمن بن عطا بن هلال بن عبداللّه المعروف بالحافی. اما مست در علم ظاهر و حدیث و زهد و ورع. گویند اصل وی از مرو است از دیه کرد آواد مقیم بغداد بوده و آنجا برفته از دنیا، روز چهارشنبه ده روز گذشته از محرم سنه و عشرین و مائتین، پیش از احمد بسالها. وی خواهر زاده علی خشرم بود، بافضیل عیاض صحبت کرده.

Шайх алислом гуфт : кӣ виро ма доштанд аз Аҳмади ҳанбал , то онкӣ кӣ он вақти махлуқ гуфтан афтод , вай дар хона бинишасту Аҳмади пой дар пеши ниҳод , виро гуфтанд : бонаср ! чун ки беруни ниёе ?

شیخ الاسلام گفت: کی ویرا مه داشتند از احمد حنبل، تا آنکه کی آن وقت مخلوق گفتن افتاد، وی در خانه بنشست و احمد پای در پیش نهاد، ویرا گفتند: بانصر! چون که بیرون نیایی؟

Сухани кӯй , дайнроу аҳли суннатро . Гуфт : ҳайҳот ! Аҳмади ҳанбал дар мақоми пайғомбарони истода кӣ чун ӯ тавон кард ? моро тоқат он нест . Виро суханонаст дар муомилоту зуҳду таваккул .

سخن کوی، دین را و اهل سنت را. گفت: هیهات! احمد حنبل در مقام پیغامبران ایستاده کی چون او توان کرد؟ ما را طاقت آن نیست. ویرا سخنانست در معاملات و زهد و توکل.

Шайх алислом гуфт кӣ вай гуфт : мо аъзами мсибаҳи ман Фотаҳи аллоҳи аншднои аломоми лбъзҳм :

شیخ الاسلام گفت کی وی گفت: ما اعظم مصیبة من فاته اللّه انشدنا الامام لبعضهم:

Ҳўоки ҳавои алднёу нилки маликҳоу Фқдки мақруни бакули ҳўон

هواک هوای الدنیا و نیلک ملکها و فقدک مقرون بکل هوان

Ва лломоми лнФсаҳ

و للامام لنفسه

Шқиқи бен иброҳӣми алблхӣ аз қадямон машойихаст устоди ҳотами асм ва бо иброҳӣми адҳами ٭ суҳбат карда ва аз назирон вайаст дар рӯзгор рӯй , ва биравӣ зиёдат бӯда дар зуҳду футувват . Кунят ӯ Абӯалиаст аз аҳли Балх буд « марди зоҳид буд » бар тариқ таваккул рафтӣ мусофир буду некӯи сухану вай аз машоҳӣр машойих хуросонаст .

شقیق بن ابراهیم البلخی از قدیمان مشایخست استاد حاتم اصم و با ابراهیم ادهم ٭ صحبت کرده و از نظیران ویست در روزگار روی، و بروی زیادت بوده در زهد و فتوت. کنیت او ابوعلیست از اهل بلخ بود «مرد زاهد بود» بر طریق توکل رفتی مسافر بود و نیکو سخن و وی از مشاهیر مشایخ خراسانست.

Шайх алислом гуфт : кӣ вақте бо иброҳӣм адҳам гуфт : ки шумо дар маош чигуна мекунед ? гуфт : чун ёбем шукр кунем ва чун наёбем сабр кунем .

شیخ الاسلام گفت: کی وقتی با ابراهیم ادهم گفت: که شما در معاش چگونه می‌کنید؟ گفت: چون یابیم شکر کنیم و چون نیابیم صبر کنیم.

Шқиқ гуфт : сегон хуросон ҳамчунин мекунанд . Гуфт пас шумо чун мекунед ? гуфт : мо чун ёбем эсор кунем ва чун наёбем шукр кунем .

شقیق گفت: سگان خراسان همچنین می‌کنند. گفت پس شما چون می‌کنید؟ گفت: ما چون یابیم ایثار کنیم و چون نیابیم شکر کنیم.

Гӯйанд ки иброҳӣми адҳами бӯса бар сар вай дод ва гуфт : астози тўӣӣ ! ва гӯйанд шқиқи некӯи эътиқод буд аммо писарӣ дошт Муҳамади ном , мбтдъ бӯдау махлуқи гӯй . Ва шқиқи бовели соҳиб рой бӯда , соҳиби ҳадиси гашт , суннии покизаи шогирди зФр , виро ҳарфаст дар тафсири қуръон : ва ман иўмни биллоҳи иҳди қалба вай гуяд ! алрзои волтслим .

گویند که ابراهیم ادهم بوسه بر سر وی داد و گفت: استاذ توئی! و گویند شقیق نیکو اعتقاد بود اما پسری داشت محمد نام، مبتدع بوده و مخلوق گوی. و شقیق باول صاحب رای بوده، صاحب حدیث گشت، سنی پاکیزه شاگرد زفر، ویرا حرفست در تفسیر قرآن: و من یومن باللّه یهد قلبه وی گوید! الرضا والتسلیم.

Шайх алислом гуфт : кӣ асҳқ ҳофиз гуфт , кӣ алии исои молинӣ кӣ шукр қҳндзӣ гуфт , Муҳамади бен алмнзри эмом буд , дар қҳндзи бҳроаҳ кӣ рҷоءи Абдуллоҳ ҷҳбонӣ гуфт , кӣ шқиқ балхӣ гуфт :

شیخ الاسلام گفت: کی اسحق حافظ گفت، کی علی عیسی مالینی کی شکر قهندزی گفت، محمد بن المنذر امام بود، در قهندز بهراة کی رجاء عبداللّه جهبانی گفت، کی شقیق بلخی گفت:

Кӣ ман згноаҳи нокарда , беш аз он май тарсам кӣ аз гуноҳ карда , яъне ки донам кӣ чаҳ кардаам , ва надонам кӣ чаҳ хоҳам кард ?

کی من زگناه ناکرده، بیش از آن می‌ترسم کی از گناه کرده، یعنی که دانم کی چه کرده‌ام، و ندانم کی چه خواهم کرد؟

Шайх алислом гуфт : кӣ сухани зқоқи ٭ мааст аз азон шқиқу силам

شیخ الاسلام گفت: کی سخن زقاق ٭ مه است از ازان شقیق و سلم