Шайх алислом гуфт : кӣ номи ваии алии бен Муҳамади бен саҳл , аз мҳинони машойихи динўрсту бмср буд , ва онҷо бирафта дар санаи сулсину слсмоӣаҳ . Ва шайхи бўсъд молинӣ гуяд : кӣ вай шаб бирафт ! аз дунёи нимаи раҷаб , санаи аҳадӣ ва сулсин .

شیخ الاسلام گفت: کی نام وی علی بن محمد بن سهل، از مهینان مشایخ دینورست و بمصر بود، و آنجا برفته در سنه ثلثین و ثلثمائه. و شیخ بوسعد مالینی گوید: کی وی شب برفت! از دنیا نیمهٔ رجب، سنه احدی و ثلثین.

٭ ки ваии устоди шайхи Абулҳасани қрои фӣ буд ,у бўъсмони мағрибӣу диқӣ . Бўъсмон мағрибӣ гуяд : кӣ ҳечкас надидаам аз машойих , равшантару нӯронитар аз боёқӯби наҳри ҷӯрӣ . Ва бо ҳайбаттару равшантар аз Абулҳасани соиғи динўрӣ . Шогирди бўҷъФри сидлонӣ буд соҳиб суханасту мъомлти некӯ , бо ихлос .

٭ که وی استاد شیخ ابوالحسن قرا فی بود، و بوعثمان مغربی و دقی. بوعثمان مغربی گوید: کی هیچکس ندیده‌ام از مشایخ، روشن‌تر و نورانی‌تر از بایعقوب نهر جوری. و با هیبت‌تر و روشن‌تر از ابوالحسن صایغ دینوری. شاگرد بوجعفر صیدلانی بود صاحب سخنست و معاملت نیکو، با اخلاص.

Вай гуяд : дубор аз дунёи безор бояд шуд : якбори беруни ои халқ рӯй бқбўл бтў ниҳанд , боди нёшў на бошуғлу ҳирси чандон , ки қабул аз ту фарои баради ботини бсломти гузор .

وی گوید: دوبار از دنیا بیزار باید شد: یکبار بیرون آی خلق روی بقبول بتو نهند، باد نیاشو نه باشغل و حرص چندان، که قبول از تو فرا برد باطن بسلامت گذار.

Ва ҳам вай гуфт : ман фасоди алтбъи алтмнии воломл . Ва ҳам вай гуфт : кӣ машойих мо гуфтаанд : ман таъаррузи муҳаббатаи ҷоءтаҳи алмҳни волблоёи болои виқор ва ҳам вай гуфта : мҳбтки лнФски ҳаии алтии тҳлкҳо аз вай пурседанд : кӣ мурӣд ки аизу сифат вай чист ? ин оят бархонад : зоқти алайҳими аларзи бмои рҳбт .

و هم وی گفت: من فساد الطبع التمنی والامل. و هم وی گفت: کی مشایخ ما گفته‌اند: من تعرض محبته جاءته المحن والبلایا بالا وقار و هم وی گفته: محبتک لنفسک هی التی تهلکها از وی پرسیدند: کی مرید که ایذ و صفت وی چیست؟ این آیت برخواند: ضاقت علیهم الارض بما رحبت.