Ва гуфтанд кӣ номи ваии Абуалҳусайн бен Абдуллоҳи бен бикраст , ва кунят ӯ Абуабдулло ва гуфтанд « кӣ кунят ӯ Абуубайду номи ваии Аҳмади бен Муҳамад башуаш дар гӯру хилоф ё дар омехтаанд , аммо дар стркӣ дар табақотаст ; номи ваии ҳусайни бен Абдуллоҳ » кунят бўъбдоллаҳ аз аҳл Басра бӯда , сӣ сол дар сурб буд дар сарои худ берун наомад гуфтаанд ки таом намехӯрд метааббуд карду иҷтиҳод , аҳли Басраи виро берун карданд башуаш рафт ва онҷо бирафт гўрўӣ онҷост . Вўии олам буд бълўми ин қавм , вўиро таснифаст дарин бобу соҳиби лисону вараъ .

و گفتند کی نام وی ابوالحسین بن عبداللّه بن بکر است، و کنیت او ابوعبداللّه و گفتند «کی کنیت او ابوعبید و نام وی احمد بن محمد بشوش در گور و خلاف یا در آمیخته‌اند، اما در سترکی در طبقات است؛ نام وی حسین بن عبداللّه» کنیت بوعبداللّه از اهل بصره بوده، سی سال در سرب بود در سرای خود بیرون نیامد گفته‌اند که طعام نمی‌خورد می‌تعبد کرد و اجتهاد، اهل بصره ویرا بیرون کردند بشوش رفت و آنجا برفت گوروی آنجاست. ووی عالم بود بعلوم این قوم، وویرا تصنیف است درین باب و صاحب لسان و ورع.

Шайх алислом гуфт : кӣ ваии рӯзи одина бар дар масҷиди Басраи истод буд , шогирди худро гуфт : ин халқро бинӣ , ин ҳамаи огӣн биҳиштанд , ин корки моро афтода ,у масҷиди Басраи он вақти чунон буд аз анбӯҳӣ ки халқ суҷуд наметавонист карданд бар замин , рӯй бар пушт якдигар мениҳоданд ва гуфт : ки алҳусайн сбиҳӣ гуяд ки орзӯмандаст бояд , ки шароб диҳанд ҳушёр гардад .

شیخ الاسلام گفت: کی وی روز آدینه بر در مسجد بصره ایستاد بود، شاگرد خود را گفت: این خلق را بینی، این همه آگین بهشت‌اند، این کارک ما را افتاده، و مسجد بصره آن وقت چنان بود از انبوهی که خلق سجود نمی‌توانست کردند بر زمین، روی بر پشت یکدیگر می‌نهادند و گفت: که الحسین صبیحی گوید که آرزومندست باید، که شراب دهند هشیار گردد.

Вай гуфт : алғриби ҳўолбъиди ани ватанау ҳўи муқӣми фӣа . Ва ҳам вай гуфт : алғриби алзии лои ҷинси ?ла . Ва ҳам вай гуфт : алғриби алзии ман сҳби алоҷнос . Шайх алислом гуфт . Ки бўолҳсни сиўтии азин тайифа буд .

وی گفت: الغریب هوالبعید عن وطنه و هو مقیم فیه. و هم وی گفت: الغریب الذی لا جنس له. و هم وی گفت: الغریب الذی من صحب الاجناس. شیخ الاسلام گفت. که بوالحسن سیوطی ازین طایفه بود.

Шайхи буъалӣ рӯдборӣ гуяд : кӣ ҳорӯн гуфт соҳиби саҳл ки бо шайхи бўолҳсни сиўтӣ будем дар бодия , чун гуруснаи шудем ва ҳила нашнохтем ва роҳ надонистем . Бўолҳсни бонг гург кардӣ то ҷой ки саг будӣ овоз додӣ вай бо он овози сӯии он ҳала шудӣ донстндӣ ки онҷо мардумаст ваҳйаст ёронро чизе оварадӣ аз таом .

شیخ بوعلی رودباری گوید: کی هارون گفت صاحب سهل که با شیخ بوالحسن سیوطی بودیم در بادیه، چون گرسنه شدیم و حیله نشناختیم و راه ندانستیم. بوالحسن بانگ گرگ کردی تا جای که سگ بودی آواز دادی وی با آن آواز سوی آن حله شدی دانستندی که آنجا مردم است وحی است یارانرا چیزی آوردی از طعام.

Шайхи буъалӣ рӯдборӣ гуяд : ки кас набӯд дар ҳоли атфи вари ёрони худ , чун бўолҳсни сиўтӣ . ٭ кӣ бояд ки хизмати ёрони худ брхўди воҷиби доне ва дар хизмати мқсўри бинӣ на махдум . Вақте яке пеши шайх сервонӣ гуфт : фарои яке ки ин кор маро бикун на бҳкму амр , кӣ бФзл . Шайхи сервонии се бонг биравӣ зад гуфт : на фақираст кӣ хизмати ёри худ брхўди воҷиб « на » донад .

شیخ بوعلی رودباری گوید: که کس نبود در حال عطف ور یاران خود، چون بوالحسن سیوطی. ٭ کی باید که خدمت یاران خود برخود واجب دانی و در خدمت مقصور بینی نه مخدوم. وقتی یکی پیش شیخ سیروانی گفت: فرا یکی که این کار مرا بکن نه بحکم و امر، کی بفضل. شیخ سیروانی سه بانگ بروی زد گفت: نه فقیر است کی خدمت یار خود برخود واجب «نه» داند.

Ибн шеъра кунят Абулҳасанаст , номи умр ва бен Усмони бен алҳкми бен шеъра аз машойих суфиёнаст . Бўсъди молитӣ дар арбаъӣн худ биоварада ва дар таърих биоварадаанд : аз машойихи Миср буд , гӯйанд ки аз гўрўии овози қуръон хондан мешунӯданд ҳар ки бзёрт шудӣ

ابن شعره کنیت ابوالحسن است، نام عمر و بن عثمان بن الحکم بن شعره از مشایخ صوفیانست. بوسعد مالیتی در اربعین خود بیاورده‌ و در تاریخ بیاورده‌اند: از مشایخ مصر بود، گویند که از گوروی آواز قرآن خواندن می‌شنودند هر که بزیارت شدی

٭ кӣ ибни шеъра дар ҷомеъ Миср шуд , бўҳомд зангӣ дид ки намоз мекард , гуфт бўҳомд ! аз баси ҷои бузурги аизр фурӯд омадӣ ! гуфт : бшФоъти осӣони фурӯди омадам .

٭ کی ابن شعره در جامع مصر شد، بوحامد زنگی دید که نماز می‌کرد، گفت بوحامد! از بس جای بزرگ ایذر فرود آمدی! گفت: بشفاعت عاصیان فرود آمدم.

Шайх алислом гуфт , кӣ ибн Бокӯ гуфт , бўъбдоллаҳ рӯдборӣ гуфт : кӣ аз ҳасани бен Муҳамад алрозӣ шунидам , кунӣа Абуубайд кӣ гуфт асобнии албрди волҷўъи Флмои намати ҳтФ бе ҳотифи Фтни ани алъбодаҳи кулҳо алсўми волслўаҳ . Фқол : алсбри алии аҳкоми аллоҳи афзали ман алсўми волслўаҳ .

شیخ الاسلام گفت، کی ابن باکو گفت، بوعبداللّه رودباری گفت: کی از حسن بن محمد الرازی شنیدم، کنیه ابوعبید کی گفت اصابنی البرد والجوع فلما نمت هتف بی‌هاتف فطن ان العبادة کلها الصوم والصلوة. فقال: الصبر علی احکام اللّه افضل من الصوم والصلوة.

Ва ҳўи Абуҳомиди алосўди лмърўФи болзнҷии ман устодии Абӯалии алрўдбории Фқоли Абулҳасани алмзин٭и ҷлси Абуҳомиди алосўди фии алмсҷдулҳаром бҳзоءи алкъбаҳи сулсин санаи лоихрҷи алолтҳораҳи алслўаҳу морои аклу лои шурбу кони Абуҳомиди азои тўоҳди тбизи возои зҳби ваҷдаи асвад .

و هو ابوحامد الاسود لمعروف بالزنجی من استادی ابوعلی الرودباری فقال ابوالحسن المزین٭ جلس ابوحامد الاسود فی المسجد الحرام بحذاء الکعبة ثلثین سنة لایخرج الالطهارة الصلوة و مارآی اکل و لا شرب و کان ابوحامد اذا تواحد تبیض واذا ذهب وجده اسود.