Кунӣа абўосҳқ аз аҷала машойих шомаст аз ақрони ҷунайду бўъбдоллаҳи ҷилоу ҷуз аз онк умр ёфт бисёру бтбқаҳ сдигр кашид , дар санаи сет ва ъушрин ва слсмоӣаҳ бирафт аз дунё , суҳбат ӯ бо машойих шом бӯда ,у зўолнўни дида ва мулозим бӯда фақрро , бар таҷреду зиндагонии некӯ дарону дӯстӣ бо аҳли он .

کنیه ابواسحق از اجلهٔ مشایخ شامست از اقران جنید و بوعبداللّه جلا٭ و جز از آنک عمر یافت بسیار و بطبقهٔ سدیگر کشید، در سنه ست و عشرین و ثلثمائه برفت از دنیا، صحبت او با مشایخ شام بوده، و ذوالنون دیده و ملازم بوده فقر را، بر تجرید و زندگانی نیکو دران و دوستی با اهل آن.

Шших алислом гуфт анороллаҳи барраона : кӣ ваии сӣ соли як сафар карда буд , то дили халқ бар суфиёни бқбўл орм варост кунам , аз беандомиҳо ки карда буданд мтҳрмон бе адаби ваии он ҳама бслоҳ оварад , нигар чаҳ ҷавонмардӣ дошту қабули бойени қавм « бози хондан кӣ ҳамаи умри худ фаро кард тадоруку салоҳи фасоди касон ки бойени қавм » боз хонанд . Ҷазоаи аллоҳи ани алислому алтриқаҳи хирои иброҳӣм қасор гуяд : қимаи кули инсон бақадр ҳамтаҳи ?фони канти ҳамтаҳи алднёи Флои қимаи ?ла ваон канти ҳамтаҳи ризои аллоҳи Флои имкни астдроки ғояи Фимтаҳу лои алўқўФи алайҳо .

ششیخ الاسلام گفت اناراللّه برهانه: کی وی سی سال یک سفر کرده بود، تا دل خلق بر صوفیان بقبول آرم وراست کنم، از بی‌اندامیها که کرده بودند متحرمان بی‌ادب وی آن همه بصلاح آورد، نگر چه جوانمردی داشت و قبول باین قوم «باز خواندن کی همه عمر خود فرا کرد تدارک و صلاح فساد کسان که باین قوم» باز خوانند. جزاهٔ اللّه عن الاسلام و الطریقة خیراً ابراهیم قصار گوید: قیمة کل انسان بقدر همته فان کانت همته الدنیا فلا قیمة له وان کانت همته رضا اللّه فلا یمکن استدراک غایة فیمته و لا الوقوف علیها.

Иброҳӣм Муродӣ гуяд , кӣ мардӣ пурсед иброҳӣми қасорро : ҳилли ибдии алмҳби бҳбаҳ ӯ ҳилли интқ ба ӯ ҳилли китмона ? Фоншои иқўли мтмсло ,

ابراهیم مرادی گوید، کی مردی پرسید ابراهیم قصار را: هل یبدی المحب بحبه او هل ینطق به او هل کتمانه؟ فانشاً یقول متمثلاً،

Воншднои шайхи алисломи қоли аншднои ашшайхи Абуабдуллои алтоқии лбъзҳми раҳмаи аллоҳ

وانشدنا شیخ الاسلام قال انشدنا الشیخ ابوعبداللّه الطاقی لبعضهم رحمه اللّه

Ва аншдноаҳи аизои лбъзҳми рҳҳми аллоҳ

و انشدناه ایضاً لبعضهم رحهم اللّه

Қоли иброҳӣми алқсор : мнзи сулсин санаи мо рқъти хирқаи алии хирқау лои сأлти аҳдоу лои оризат . Ва ҳам иброҳӣм қасор гуфт . Ҳсбки ман алднёи шиӣин : сҳбаҳи фақири ҳарама вале ва ҳам гуфт : ман тъззи бшиءи ғайриаллоҳи Фқди зли фии ъзаҳ . ٭ ки иброҳӣм қасор гуяд : ки хабар овараданд ки зўолнўни мисрӣ май оранд , бмтбқ мебаранд бзндони Халифа , ки қуръонро махлуқ бигӯед , дарон вақти фитнаи махлуқи гуфтан , ки Аҳмади ҳанбал дар зиндон буд , ва ман овозаи зўолнўн шунӯда будаму халқи бнзораҳ шуда буданд ва он гоҳи ман кӯдак будам , бнзораҳ шудам брпли мниҷ чун виро бидидам , дар чашми ман ҳақир омад ки зўолнўн бичишам зоҳири ҳақир буд , бо худ гуфтам ин кӣ , ин овоӣу номи дзўолнўн ҳама инаст ? дар вақти зўолнўн рӯй боз бмн кард аз миёни ҳамаи халқ . Гуфт : эй писар ! ки эърози аллоҳ бар мерасад забон ӯ бтъни вирди аўлёءоллаҳ дароз шавад . Ман биФтодми биҳуш , об биравӣ ман заданд то бҳўши омадам , бархестам сӯфӣ .

قال ابراهیم القصار: منذ ثلثین سنة ما رقعت خرقة علی خرقة و لا سألت احداً و لا عارضت. و هم ابراهیم قصار گفت. حسبک من الدنیا شیئین: صحبة فقیر حرمة ولی و هم گفت: من تعزز بشیء غیراللّه فقد ذل فی عزه. ٭ که ابراهیم قصار گوید: که خبر آوردند که ذوالنون مصری می‌آرند، بمطبق می‌برند بزندان خلیفه، که قرآن را مخلوق بگوید، دران وقت فتنهٔ مخلوق گفتن، که احمد حنبل در زندان بود، و من آوازهٔ ذوالنون شنوده بودم و خلق بنظاره شده بودند و آن‌گاه من کودک بودم، بنظاره شدم برپل منیج چون ویرا بدیدم، در چشم من حقیر آمد که ذوالنون بچشم ظاهر حقیر بود، با خود گفتم این کی، این آوای و نام دذوالنون همه اینست؟ در وقت ذوالنون روی باز بمن کرد از میان همه خلق.گفت: ای پسر! که اعراض اللّه بر می‌رسد زبان او بطعن ورد اولیاءاللّه دراز شود. من بیفتادم بیهوش، آب بروی من زدند تا بهوش آمدم،برخاستم صوفی.

Шайх алислом гуфт , зодаи аллоҳи каромата : ки чун битавон дид касе ки ӯро бо худ бапушед , буд , ҳамаи халқ ҳиҷоб андоз ва , ӯ ҳиҷобаст бар пеши дӯстони худ , фардо ки ин қавми бенанди ҳамаи бншносд , чунонк аизр май бенанд ва намешиносанду ?териеами инзрўни алик ва ҳам лои ибсрўни Маҳмӯди басари гӯр боязид шуд дарвешӣ дид онҷо гуфт : ин устоди шумо чаҳ гуфтӣ ? гуфт : вай гуфтӣ : ҳар ки маро дид вирои бнсўзнд Маҳмӯд гуфт : ин ҳеҷ чиз нест . Бўҷҳли Мустафоро дид виро бисӯзанд . Он дарвеш гуфт : надид эй амир ! надид . Яъне ваии бродрзодаҳ бўтолб дид на пайғомбари худоӣ , варна бнсўхтндии шайх алислом гуфт : кӣ дида бояд , кӣ дӯстон ӯ донад дид .

شیخ الاسلام گفت، زاده اللّه کرامته: که چون بتوان دید کسی که او را با خود بپوشید، بود، همه خلق حجاب انداز و، او حجاب است بر پیش دوستان خود، فردا که این قوم بینند همه بنشناسد، چنانک ایذر می‌بینند و نمی‌شناسند و تریهم ینظرون الیک و هم لا یبصرون محمود بسر گور بایزید شد درویشی دید آنجا گفت: این استاد شما چه گفتی؟ گفت: وی گفتی: هر که مرا دید ویرا بنسوزند محمود گفت: این هیچ چیز نیست. بوجهل مصطفی را دید ویرا بسوزند. آن درویش گفت: ندید ای امیر! ندید. یعنی وی برادرزادهٔ بوطالب دید نه پیغامبر خدای ، ورنه بنسوختندی شیخ الاسلام گفت: کی دیده باید، کی دوستان او داند دید.

Шайх алислом гуфт кӣ шайх амӯ гуфт : кӣ мардӣ фароз омад дар масҷиди ҳаром дар суфиён нагирист , гуфт : кӣ мардии фарози омддри масҷиди ҳаром дар суфиён нагирист , гуфт : ҷавонмардон ӣнонанд бонакор ? ки соъатӣ буд шайхи бўолхир ҳабашӣ меомад ва аз хашми зардӣ бар рӯй вай асар карда гуфт ҷавонмардӣ бояд , ки ҷавонмардонро бинад .

شیخ الاسلام گفت کی شیخ عمو٭ گفت: کی مردی فراز آمد در مسجد حرام در صوفیان نگریست، گفت: کی مردی فراز آمددر مسجد حرام در صوفیان نگریست، گفت: جوانمردان اینانند بانکار؟ که ساعتی بود شیخ بوالخیر حبشی می‌آمد و از خشم زردی بر روی وی اثر کرده گفت جوانمردی باید، که جوانمردان را بیند.