Аз мҳинон машойих нашопӯраст , суҳбат карда бо бўъсмони ҳири٭ ва бо ҳФси дида , ягона буд дар хавфу вараъу зуҳд . Дар санаи аҳадии ъушра ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё . Вай гуфт : такаббури алмтиъини алии алсоаҳи бтоътҳми шари ман мъосиҳму асри алайҳим .

از مهینان مشایخ نشاپور است، صحبت کرده با بوعثمان حیری٭ و با حفص دیده، یگانه بود در خوف و ورع و زهد. در سنه احدی عشرة و ثلثمائه برفته از دنیا. وی گفت: تکبر المطیعین علی الصاة بطاعتهم شر من معاصیهم و اصر علیهم.

БўҷъФр ҳамдон гуяд : ҷамоли алрҷли фии ҳасани мақолау камолаи фии ҳасани сидқи фаъола . Ва қол : алломаи ман анқтъи илои аллоҳи алии алҳқиқаҳи ани лои ирди алайҳи мо ишғлаҳи анҳу . Абуҷаъфари алФрғонии нзили Бағдоди ман асҳоби алҷнид٭у равоаи калома , восмаҳи Муҳамади бен Абдуллоҳ , ҳкзии рояти фии алторих , қоли Абуҷаъфари алФрғонӣ : алтўкли боллсони иўрси алдъўӣ , волтўкли болқлби иўрси алмънӣ .

بوجعفر حمدان گوید: جمال الرجل فی حسن مقاله و کماله فی حسن صدق فعاله. و قال: علامة من انقطع الی اللّه علی الحقیقة ان لا یرد علیه ما یشغله عنه.ابوجعفر الفرغانی نزیل بغداد من اصحاب الجنید٭ و رواة کلامه، واسمه محمد بن عبداللّه، هکذی رایت فی التاریخ، قال ابوجعفر الفرغانی: التوکل باللسان یورث الدعوی، والتوکل بالقلب یورث المعنی.

Шайх алислом гуфт , кӣ бўъбдоллаҳ Бокӯ гуфт : ки шайхи бўҷъФри фарғонӣ , ходими бўъсмони ҳирӣ буд рӯзии пеш бўъсмон мерафт , рикоби дори вай буд дар нашопӯр гулӣ буд сиёҳу вҳли азим , чун наме ва боронӣ бошад . Вбўъсмон бар асп буд , кӣ вай стом дошт ва мерафт , бар дили ваии бўҷъФр чизе бигузашт : кӣ ӯ бар асп чаҳ донад , кӣ аизр фаро чунаст яъне аз душвории соъатӣ буд бўъсмон аз аспи фурӯи ҷуст ва виро гуфт брншин ! гуфт : эй шайх ! зинҳор ин чист ? май чиз ки брншинм охир гуфт : врншини якбор . Врншст ,у бўъсмони ғошияи бргрдни ниҳод дар пеш вай бирафту бўҷъФр бар аспи хирау тайра май буд , саъби бдҳол , охир фурӯ нишаст . Шайх гуфт : фарғонӣ ! чун будӣ вронҷо ? гуфт эй шайх ! мапурс гуфт : ман вронҷо чунонам кӣ ту пеши ман май рӯй , ки ту будӣ онҷоўр ки ман пеш ту мерафтам вирои бон адаб кард .

شیخ الاسلام گفت، کی بوعبداللّه باکو٭ گفت: که شیخ بوجعفر فرغانی، خادم بوعثمان حیری بود روزی پیش بوعثمان می‌رفت، رکاب‌دار وی بود در نشاپور گلی بود سیاه و وحل عظیم، چون نمی‌و بارانی باشد. وبوعثمان بر اسپ بود، کی وی ستام داشت و می‌رفت، بر دل وی بوجعفر چیزی بگذشت: کی او بر اسپ چه داند، کی ایذر فرا چونست یعنی از دشواری ساعتی بود بوعثمان از اسپ فرو جست و ویرا گفت برنشین! گفت: ای شیخ! زینهار این چیست؟ می‌چیذ که برنشینم آخر گفت: ورنشین یکبار. ورنشست، و بوعثمان غاشیه برگردن نهاد در پیش وی برفت و بوجعفر بر اسپ خیره و طیره می‌بود، صعب بدحال، آخر فرو نشست. شیخ گفت: فرغانی! چون بودی ورانجا؟ گفت ای شیخ! مپرس گفت: من ورانجا چنان‌ام کی تو پیش من می‌روی، که تو بودی آنجاور که من پیش تو می‌رفتم ویرا بآن ادب کرد.

Шайх алислом гуфт : кӣ асҳқи ҳофиз бо ман гуфт кӣ мътмр қҳнзрӣ гуфт ки асҳқ Маҳмӯд гуфт , кӣ бўҷъФр сомонӣ гуфт : ки вақте мерафтам бкўаҳи Лубнони афтидам , онҷо қавмӣ ёфтам аз абдол . Ҷавонӣ буд , аишонро хизмат мекард шабонгоҳи дастаи гиёҳи бадрӯдӣу аишонрои бпхтии ман се рӯз онҷо будам , рӯзи чаҳоруми бомдод маро гуфтанд : камии зиндагонӣ мо бидидӣ ки ҳоли мо чунинаст , бирав ! кӣ ту бо мо зиндагонӣ натавонӣ кард . Маро дуо карданд ва ман бирафтам . Вақте пас азон ббғдоди афтодам , он бурноро дидам кӣ ман язид гарӣ мекард дар Бағдод аҷаб мондам даравӣ менагиристам кӣ авбошад ё на ? вай биҷой оварад , ки дар ман майнигарӣ басӯиӣ боз шуд , ва маро мегуфт ки чаҳ майнигарӣ ?

شیخ الاسلام گفت: کی اسحق حافظ با من گفت کی معتمر قهنذری گفت که اسحق محمود گفت، کی بوجعفر سامانی گفت: که وقتی می‌رفتم بکوه لبنان افتیدم، آنجا قومی یافتم از ابدال. جوانی بود، ایشانرا خدمت می‌کرد شبانگاه دستهٔ گیاه بدرودی و ایشانرا بپختی من سه روز آنجا بودم، روز چهارم بامداد مرا گفتند: کمی زندگانی ما بدیدی که حال ما چنین است، برو! کی تو با ما زندگانی نتوانی کرد. مرا دعا کردند و من برفتم. وقتی پس ازان ببغداد افتادم، آن برنا را دیدم کی من یزید گری می‌کرد در بغداد عجب ماندم دروی می‌نگریستم کی اوباشد یا نه؟ وی بجای آورد، که در من می‌نگری بسویی باز شد، و مرا می‌گفت که چه می‌نگری؟

Гуфтам бхдои ту он мардӣ ки ман туро дидам бкўаҳи Лубнон . Гуфт ман онам , гуфтам : чун афтодӣ ва ин чаҳ картаст ? гуфт рӯзии моҳӣ барӣоне мекардам қисм кардам беҳина аз сӯии худ ниҳодам то бад-ӣни ҷои афтидами кзии кони алҳдис . БўҷъФр ҳаддод дуанд : яке бўҷъФри ҳаддоди Бағдодии кабӣри устоди бўҷъФри ҳаддоди сағири аиз , аз ақрони ҷунайд буд ,у рўим٭у бўҷъФри бен бкири бен ҳаддод алсғир мисрӣаст аз асҳоби бўҷъФри ҳаддод кабӣраст , ва бобен ато нишаста ва шогирдӣ кардау Бутуроби нхшби٭и дида ва бова суҳбат карда . ٭ кӣ бўҷъФри ҳаддод бмср бӯда , ваии ҳафдаҳи сол оҳангарӣ мекард , ҳар рӯзи бдинор ва бидиҳ дирам , ва азон чизи худро бакор накардӣу ҳама бар даравишон нафақа кардӣ ,у шабонгоҳи бадари сарой ҷунайд шудӣ , нони бора чанд бстдӣ ва бихӯрадӣ ва бо масҷид шудӣ ва бихуфтӣ ва аз ҳеҷ пер суол накардӣ ва нпрсидӣ менагиристӣ ва назора мекардӣ то худ чаҳ рафтӣ . БўҷъФр ҳаддод гуфт : азои рояти зри алФқири фии сўбаҳи Флои трҷи фалоҳаи ٭ кӣ вақте бўҷъФри ҳаддод дар бодия буд бар сари чоҳ дар об менагирист , Бутуроб фаро расед шайх алислом гуфт : ки ин на Бутуроби Нахшабӣ буд , ки ин дигрист . Гуфт боҷаъфар чаҳ мекунӣ ? гуфт шонздаҳ рӯзаст то об наёфтаам , акнӯн бо об расидам нишастаам миёни яқину илм , то кадом ғалаба кунад барон биравам . Бутуроб гуфт : бо ҷаъфар ! туро аз шани шан буд азим ва бирафт .

گفتم بخدای تو آن مردی که من ترا دیدم بکوه لبنان. گفت من آنم، گفتم: چون افتادی و این چه کارتست؟ گفت روزی ماهی بریانی می‌کردم قسم کردم بهینه از سوی خود نهادم تا بدین جای افتیدم کذی کان الحدیث. بوجعفر حداد دواند: یکی بوجعفر حداد بغدادی کبیر استاد بوجعفر حداد صغیر ایذ، از اقران جنید بود، و رویم٭ و بوجعفر بن بکیر بن حداد الصغیر مصریست از اصحاب بوجعفر حداد کبیر است، و بابن عطا نشسته و شاگردی کرده و بوتراب نخشبی٭ دیده و باو صحبت کرده. ٭ کی بوجعفر حداد بمصر بوده، وی هفده سال آهنگری می‌کرد، هر روز بدینار و بده درم، و ازان چیز خود را بکار نکردی و همه بر درویشان نفقه کردی، و شبانگاه بدر سرای جنید٭ شدی، نان باره چند بستدی و بخوردی و با مسجد شدی و بخفتی و از هیچ پیر سوال نکردی و نپرسیدی می‌نگریستی و نظاره می‌کردی تا خود چه رفتی. بوجعفر حداد گفت: اذا رایت ضر الفقیر فی ثوبه فلا ترج فلاحه ٭ کی وقتی بوجعفر حداد در بادیه بود بر سر چاه در آب می‌نگریست، بوتراب فرا رسید شیخ الاسلام گفت: که این نه بوتراب نخشبی بود، که این دیگریست. گفت باجعفر چه می‌کنی؟ گفت شانزده روز است تا آب نیافته‌ام، اکنون با آب رسیدم نشسته‌ام میان یقین و علم، تا کدام غلبه کند بران بروم. بوتراب گفت: با جعفر! ترا از شان شان بود عظیم و برفت.

Шайх алислом гуфт : кӣ яқини он буд , кӣ акнӯн на ташнааму боб ҳоҷат несту сабр ме тавонам ки кунам . Ва илми он буд ки май худоӣ бояд парастед , внрўо буд кӣ дар хӯни худ Бам об бирабоед гирифт . Набояд ки боз об наёбам . Бутуроби сар ӯ будед ӯ он сар ӯ ниҳон натавон дошт , бўҷъФр азон бирав бўғст .

شیخ الاسلام گفت: کی یقین آن بود، کی اکنون نه تشنه‌ام و بآب حاجت نیست و صبر می‌توانم که کنم. و علم آن بود که می‌خدای باید پرستید، ونروا بود کی در خون خود بم آب برباید گرفت. نباید که باز آب نیابم. بوتراب سر او بودید او آن سر او نهان نتوان داشت، بوجعفر ازان برو بوغست.

Шайх алислом гуфт : ки маоз мисрӣ кунят ӯ Абуҷаъфараст устоди шайхи Абулҳасани сервонии киин аиз , шайх маоз гуяд : кӣ аз бўҷъФри ҳаддоди мисрии пурсидам ва аз ибни албрқӣ « Абуабдулло кӣ тасаввуф чист ? ибни албрқӣу бўҷъФри мисрӣ ҳар ду бмср бӯдаанд . Ва ибни албрқии Абуабдуллои албрқӣ » ман кброи машойихи Миср , ман алмтФрсини волмтқдмин ҳар ду ҷавоб доданд : кӣ тасаввуф асар ӯст базмин : гоҳ ошкор кунаду гоҳи пинҳон . Шайх алислом гуфт : кӣ аз соли бузе аз махлуқи дарин боб чунин нашнавӣ маи азин . Осмону замину фалаку ҳамаи саноеъи хеши ошкор боз намӯд , дизи ҳичизи чунон ошкор нест кӣ дар дидаи дӯст азон худ . Ин ҷустани дӯстон ӯу сафару зиёрат : эшон аз баҳр инаст : на раво буд ҳеҷ мураққаъи пӯшро , рӯз ӯ шаб шавад , то ин буна донад : бадӣдор ӯ рӯҳ дар тани рӯҳ буд ,у падедории дӯстӣ азон ӯ , дар рӯҳи ту рӯҳ буд .

شیخ الاسلام گفت: که معاذ مصری کنیت او ابوجعفر است استاد شیخ ابوالحسن سیروانی کهین ایذ، شیخ معاذ گوید: کی از بوجعفر حداد مصری پرسیدم و از ابن البرقی «ابوعبداللّه٭ کی تصوف چیست؟ ابن البرقی و بوجعفر مصری هر دو بمصر بوده‌اند. و ابن البرقی ابوعبداللّه البرقی» من کبرا مشایخ مصر، من المتفرسین والمتقدمین هر دو جواب دادند: کی تصوف اثر اوست بزمین: گاه آشکار کند و گاه پنهان. شیخ الاسلام گفت: کی از سال بزیی از مخلوق درین باب چنین نشنوی مه ازین. آسمان و زمین و فلک و همه صنایع خویش آشکار باز نمود، دز هیچیز چنان آشکار نیست کی در دیدهٔ دوست ازان خود. این جستن دوستان او و سفر و زیارت: ایشان از بهر اینست: نه روا بود هیچ مرقع پوش را، روز او شب شود، تا این بنه داند: بدیدار او روح در تن روح بود، و پدیداری دوستی ازان او، در روح تو روح بود.

Шайх алислом гуфт : ки буъалии котиби фарои бўъсмн мағрибӣ гуфт : ки ибни албрқии бемор буд шарбатии оби фаро ӯ доданд нахурд гуфт : дар мамлакати ҳодисаи афтода то биҷой наёрам нёшомм . Сездаҳ рӯз чизе нахурд , тохбр омад кӣ қромтаҳ дар ҳарам афтодаанд ва халқ бикуштанд , вркни ҳаҷар асвад бишикастанд пас бихӯрад .

شیخ الاسلام گفت: که بوعلی کاتب فرا بوعثمن مغربی گفت: که ابن البرقی بیمار بود شربتی آب فرا او دادند نخورد گفت: در مملکت حادثهٔ افتاده تا بجای نیارم نیاشامم. سیزده روز چیزی نخورد، تاخبر آمد کی قرامطه در حرم افتاده‌اند و خلق بکشتند، ورکن حجر اسود بشکستند پس بخورد.

Буъалии котиби ин бўъсмони мағрибиро бигуфт : бўъсмон гуфт : дарин бас корӣ нест . Гуфт : ар корӣ нест ту бигӯ ки имрӯз дар Макка чист ? гуфт : имрӯз дар Макка меғаст кӣ ҳамаи Макка дар зер меғаст ва ҷангаст миёни бикрёну тлҳён . Муқаддама тлхён мардӣаст вроспи сиёҳу дастори сурх . Он бинвиштанд бар расиданд , рости он рӯз ҳамчунон буд ки вай гуфта буд . Бўъсмон мағрибӣ гуяд : кӣ ҳар кӣ ҳақро иҷобат кард , мамлакати виро иҷобат кард . Ва Ҳамзаи Ақилӣ бблх гуфт : ки ориф буд , кӣ дар мамлакат чизе биҷунбад ё бзоид кӣ виро хабар набӯд ?

بوعلی کاتب این بوعثمان مغربی را بگفت: بوعثمان گفت: درین بس کاری نیست. گفت: ار کاری نیست تو بگو که امروز در مکه چیست؟ گفت: امروز در مکه میغست کی همه مکه در زیر میغست و جنگست میان بکریان و طلحیان. مقدمهٔ طلخیان مردیست وراسپ سیاه و دستار سرخ. آن بنوشتند بر رسیدند، راست آن روز همچنان بود که وی گفته بود. بوعثمان مغربی گوید: کی هر کی حق را اجابت کرد، مملکت ویرا اجابت کرد. و حمزهٔ عقیلی ببلخ گفت: که عارف بود، کی در مملکت چیزی بجنبد یا بزاید کی ویرا خبر نبود؟

Шайх алислом гуфт : ин ботиласт , убудийят ин барнатобад бар банда он ниҳанд кӣ бартобад , баъзе ва баъзе чизе на ҳама . Флои изҳри алии ғайбаи аҳдо ва мо кони аллоҳи литлъкми алии алғиб . Ҳама аллоҳ донаду бас .

شیخ الاسلام گفت: این باطلست، عبودیت این برنتابد بر بنده آن نهند کی برتابد، بعضی و بعضی چیزی نه همه. فلا یظهر علی غیبه احداً و ما کان اللّه لیطلعکم علی الغیب. همه اللّه داند و بس.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : кӣ бўҷъФри мҷзўми ғўси рӯзгори худ буд , ғўси пӯшида буд бихир ё башар бо башари бипушад . БўҷъФр Бағдодӣаст аз ақрони абўолъбоси ато , ибни хафиф ҳикоят кунад аз Абулҳасани дроҷ , аз ваии шайх алислом гуфт : кӣ бўолҳсин дроҷ гуяд : кӣ маро аз ҳамроҳон дар сафар тосо бигирифт кӣ миёни эшон нФор бисёр буд азм кардам кӣ тнҳорўм , бирафтам чун бмсҷди Қодисияи расидам , перӣ дидам онҷодри миҳроби мҷзўму лӯч , салом кардам , маро гуфт , ҳамроҳии хоҳӣ ? гуфтам : на ! ман аз хашм пар шудам ки аз дӯстон гурехтаам , ин лӯчи блоء азим биравӣ , гуяд ҳамроҳии хоҳӣ ? гуфтам : на ! боз гуфт : гуфтам на бхдои таъолӣ , ва бирафтам . Вай маро гуфт : ё болҳин ! иснъи аллоҳи ллзъиФ ҳатто итъҷби алқўӣ , ман гуфтам ҳамчунин вар инкор бирав бирафтам . Чун бадӣгари манзили расидам , виро дидам бФроғт нишаста , биҷой оварадам афтодами пиўштаҳи фарои вай . Маро гуфт : ӯ заъифро даст гирад , ва он кунад виро кӣ қавиро кунад вирои шигифти аиз . Дарави зоридм , гуфт : чаҳ шуд ? гуфтам : ҳамроҳӣ мехоҳам . Гуфт : ту гуфтӣ нахоҳам ва савганд хӯрдӣ бирав ман . Гуфтам : пас чунон кун , ки дар ҳар манзили туро май байнам . Гуфт : бкрдм ман бирафтам дар ҳар манзил ки расидам ӯро медидам , то расидам бимика . Дар Маккаи он қиссаи суфиёнро бигуфтам . Шайхи бўбкри каттонӣу бўолҳсин музайян гуфтанд : ӯ шайхи бўҷъФри мҷзўмӣ сӣ соласт ки мо , дар орзӯии онем ки виро байнем . Кошк ӯро бозтавонӣ дид . Бирафтам чун дар тавоф шудам ӯро дидам , бози омадам аишонро бигуфтам ки ӯро дидам . Гуфтанд агар ин бори вирои бинӣ ӯро нигоҳи дор ва бонг кун . Гуфтам чунин кунам . Чун бмнои омадам ӯро дидам , қасд кардам ки даст ӯ бигирам , аз шиква ӯ натавонистам ӯ бирафт . Ман бозгаштам , аишонро бигуфтам кӣ чаҳ буд . Бози вирои бмсҷд хиФ дидам , маро бидид гуфт : ҳануз бонг хоҳӣ кард ? гуфтам зинҳор . Бабўса фарозу афтодам . Гуфтам : маро дуое кун . Гуфт ман дуо накунам , ту дуо бикун то ман омин кунам . Пас се чизи хостам : яке хостам ки қӯти ман рӯз буруз кун ддигри хостам ки дарвешии бмн дӯст кун ,у сдигри хостам ки фардои халқ ҳашар кунӣ . Маро дар сафи дӯстони худ ангез ,у борадаи чунон ки ман ҳозроим . Ва ӯ мегуфт : омин .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: کی بوجعفر مجذوم غوث روزگار خود بود، غوث پوشیده بود بخیر یا بشر با بشر بپوشد. بوجعفر بغدادی است از اقران ابوالعباس عطا، ابن خفیف حکایت کند از ابوالحسن دراج، از وی شیخ الاسلام گفت: کی بوالحسین دراج گوید: کی مرا از همراهان در سفر تاسا بگرفت کی میان ایشان نفار بسیار بود عزم کردم کی تنهاروم، برفتم چون بمسجد قادسیه رسیدم، پیری دیدم آنجادر محراب مجذوم و لوچ، سلام کردم، مرا گفت، همراهی خواهی؟ گفتم: نه! من از خشم پر شدم که از دوستان گریخته‌ام، این لوچ بلاء عظیم بروی، گوید همراهی خواهی؟ گفتم: نه! باز گفت: گفتم نه بخدای تعالی، و برفتم. وی مرا گفت: یا بالحین! یصنع اللّه للضعیف حتی یتعجب القوی، من گفتم همچنین ور انکار برو برفتم. چون بدیگر منزل رسیدم، ویرا دیدم بفراغت نشسته، بجای آوردم افتادم پیوشته فرا وی. مرا گفت: او ضعیف را دست گیرد، و آن کند ویرا کی قوی را کند ویرا شگفت ایذ. درو زاریدم، گفت: چه شد؟ گفتم: همراهی می‌خواهم. گفت: تو گفتی نخواهم و سوگند خوردی برو من. گفتم: پس چنان کن، که در هر منزل ترا می‌بینم. گفت: بکردم من برفتم در هر منزل که رسیدم او را می‌دیدم، تا رسیدم بمکه. در مکه آن قصه صوفیان را بگفتم. شیخ بوبکر کتانی و بوالحسین مزین گفتند: او شیخ بوجعفر مجذومی سی سالست که ما، در آرزوی آنیم که ویرا بینیم. کاشک او را بازتوانی دید. برفتم چون در طواف شدم او را دیدم، باز آمدم ایشانرا بگفتم که او را دیدم. گفتند اگر این بار ویرا بینی او را نگاه دار و بانگ کن. گفتم چنین کنم. چون بمنا آمدم او را دیدم، قصد کردم که دست او بگیرم، از شکوه او نتوانستم او برفت. من بازگشتم، ایشانرا بگفتم کی چه بود. باز ویرا بمسجد خیف دیدم، مرا بدید گفت: هنوز بانگ خواهی کرد؟ گفتم زینهار. ببوسه فراز و افتادم. گفتم: مرا دعایی کن. گفت من دعا نکنم، تو دعا بکن تا من آمین کنم. پس سه چیز خواستم: یکی خواستم که قوت من روز بروز کن ددیگر خواستم که درویشی بمن دوست کن، و سدیگر خواستم که فردا خلق حشر کنی. مرا در صف دوستان خود انگیز، و بارده چنان که من حاضرایم. و او می‌گفت: آمین.

Шайх алислом гуфт : водхлнии брҳмтки фии ъбодки алсолҳин , дар ҳақиқатаст волҳқнии болсолҳин . Дар айн ҳақиқатаст . Фодхлнии фии ибодӣ дар суҳбати никонст .

شیخ الاسلام گفت: وادخلنی برحمتک فی عبادک الصالحین، در حقیقت است والحقنی بالصالحین. در عین حقیقت است. فادخلنی فی عبادی در صحبت نیکانست.

Шайх алислом гуфт : кӣ Муҳамади шигарфи маро ҳикоят кард : ки он вақт кӣ амири сбктгини падари Маҳмӯди пешини бор ки баҳрӣ омад басар кун фурӯди омада буд , аз лшкрўии яке аз рўстоӣии харвории коҳи харид ,у баҳо тамом бидод , вўиро бнўохт гуфт : ин бор ки коҳи ореи бмновару вай падарӣ дошт . Буи омад , ва дӯстӣ гирифт ва май буд то рӯзи арафа буд , ин пер рўстоӣӣ мегуфт : ки ҳоҷёни имрӯз ҳаҷ кунанд эй кошки мо онҷо будед . Лашкарӣ гуфт : хоҳии турои онҷо барам ? нигари бокаси чизеи нгўӣӣ . Гуфт : нагӯям . Рафтанди он рӯзи вирои бърФони бараду ҳаҷи бкрднд ва боз омаданд . Он рўстоӣӣ Фроўӣ гуфт : кӣ ту чунин аҷаб медорам , ки дар миён лашкарён мебошӣ . Гуфт : чун манӣ набошад дар лашкар , агар заъиф ъҷўз бияёд ва дод хоҳад , ки даравӣ нигарад ? ва додўӣ бастанд ? вагар бъдўи фарои зан ҷавонӣ расад , чун набошад ки виро аз даст эшон бастанд , ман чунон онроам дар миёни лашкар , ва ту нигар бо каси чизеи нгўӣӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی محمد شگرف مرا حکایت کرد: که آن وقت کی امیر سبکتگین پدر محمود پیشین بار که بهری آمد بسر کن فرود آمده بود، از لشکروی یکی از روستائی خرواری کاه خرید، و بها تمام بداد، وویرا بنواخت گفت: این بار که کاه آری بمن آور و وی پدری داشت. بوی آمد، و دوستی گرفت و می‌بود تا روز عرفه بود، این پیر روستائی می‌گفت: که حاجیان امروز حج کنند ای کاشک ما آنجا بودید. لشکری گفت: خواهی ترا آنجا برم؟ نگر باکس چیزی نگوئی. گفت: نگویم. رفتند آن روز ویرا بعرفان برد و حج بکردند و باز آمدند. آن روستائی فراوی گفت: کی تو چنین عجب می‌دارم، که در میان لشکریان می‌باشی. گفت: چون منی نباشد در لشکر، اگر ضعیف عجوز بیاید و داد خواهد، که دروی نگرد؟ و دادوی بستاند؟ و گر بعدو فرا زن جوانی رسد، چون نباشد که ویرا از دست ایشان بستاند، من چنان آن را ام در میان لشکر، و تو نگر با کس چیزی نگوئی.

Шайх алислом гуфт : ки нигаред кӣ бичишам ҳақорат дркс нанигаред , ки дӯстон ӯ пӣшидаҳ бошад ва то басирату фаросати содиқи надорӣ . Нигар тасарруф накунӣ дар миёни халқ , ки бар худ ситам кунӣ . Ва перӣ гуфт : ки хрқонӣ гуфт : амонат аз миён халқ бархест , ваии дӯстони худ ниҳон кард . Ва гуфт : ки ман ки бошам кӣ туро дӯст дорам ? дӯстони туро дӯст медорам .

شیخ الاسلام گفت: که نگرید کی بچشم حقارت درکس ننگرید، که دوستان او پئشیده باشد و تا بصیرت و فراست صادق نداری. نگر تصرف نکنی در میان خلق، که بر خود ستم کنی. و پیری گفت: که خرقانی گفت:‌ امانت از میان خلق برخاست، وی دوستان خود نهان کرد. و گفت: که من که باشم کی ترا دوست دارم؟ دوستان ترا دوست می‌دارم.