Кони ман абноءи алрўсоءи волўзроءи лзми алҷниду сҳбаҳу ақоми бмсру сори шайхи алсўФиаҳи врӣисҳму моти санаи сулс ва ъушрину слсмоӣаҳ ,у ҳўи холи абии Абдуллоҳи алрўдбории номи ваии Аҳмади бен Муҳамади бен алқосми бен Мансури бен шаҳриёри бен меҳри Фозои рбни Фръдаҳи бен касрӣ . Ва гуфтанд : ки номи ваии Муҳамади бен Аҳмадаст . Гуфтанд : кӣ ҳасан бенҳамам буд . Локин на дурустаст . Аз аҳл Бағдодаст бмср бӯдау шайхи Мисрёни аиз ва онҷо бирафта дар санаи аснӣ ва ъушрину слслмоӣаҳ . Ва гӯйанд кӣ санаи сулс ва ъушрин . Шогирди бўолъбоси мсрўқи аиз ва бо ҷунайду нурӣу бўҳмзаҳу ҳасани мсўҳӣ суҳбат карда ва он табақаи ббғдод . Ва бшоми бобўъбдоллшаҳи ҷило суҳбат карда , олам бӯдау фақиҳу ҳофизу адибу эмому Сайиди қавми холи бўъбдоллаҳи рӯдбории аизу шоири суфиён ,у босл аз Бағдод буд аз абноءи руасоу взроء ваад бирон , бо ҷунайд бӯда рӯзгорӣ , ягонаи аъиммаи ин қавми аиз дар назъ гуфта :

کان من ابناء الروساء والوزراء لزم الجنید و صحبه و اقام بمصر و صار شیخ الصوفیه ورئیسهم و مات سنه ثلث و عشرین و ثلثمائه، و هو خال ابی عبداللّه الرودباری نام وی احمد بن محمد بن القاسم بن منصور بن شهریار بن مهر فاذا ربن فرعده بن کسری. و گفتند: که نام وی محمد بن احمد است. گفتند: کی حسن بن همام بود. لکن نه درست است. از اهل بغداد است بمصر بوده و شیخ مصریان ایذ و آنجا برفته در سنه اثنی و عشرین و ثلثلمائه. و گویند کی سنه ثلث و عشرین. شاگرد بوالعباس مسروق ایذ و با جنید و نوری و بوحمزه و حسن مسوحی صحبت کرده و آن طبقه ببغداد. و بشام بابوعبداللشه جلا صحبت کرده، عالم بوده و فقیه و حافظ و ادیب و امام و سید قوم خال بوعبداللّه رودباری ایذ و شاعر صوفیان، و باصل از بغداد بود از ابناء روسا و وزراء ود بیران، با جنید بوده روزگاری، یگانه ائمه این قوم ایذ در نزع گفته:

Дар қадими шайхи алислом « гуфт қудси аллоҳи рӯҳа » мегуфт : ки ман шогирди Юсуфи ҳусайн розӣам ,у мурӣд ҳасрӣам ,у ғулом воситӣам ,у Фдии буъалӣ рӯдборӣам .

در قدیم شیخ الاسلام «گفت قدس اللّه روحه» می‌گفت: که من شاگرد یوسف حسین رازی‌ام، و مرید حصری‌ام، و غلام واسطی‌ام، و فدی بوعلی رودباری‌ام.

Гуфт : ҳазор ва дивист ваанд пер шиносам , дарин тариқи ин чанд тан ҷудо кардаам махсӯс . Буъалӣ рӯдборӣ гуяд : кӣ устоди ман дар тасаввуфи ҷунайди аиз , ва дар фиқҳи бўолъбоси сриҷ , вдри адаби бўолъбоси сълб , ва дар ҳадиси абрҳими ҳарбӣ . Ва нъми мо қол . Ва шайхи буъалӣ котиб гуяд : мо рояти аҷмъи бълми алшриъаҳи волҳқиқаҳи ман абии алии алрўдборӣ .

گفت: هزار و دویست و اند پیر شناسم، درین طریق این چند تن جدا کرده‌ام مخصوص. بوعلی رودباری گوید: کی استاد من در تصوف جنید ایذ، و در فقه بوالعباس سریج، ودر ادب بوالعباس ثعلب، و در حدیث ابرهیم حربی. و نعم ما قال. و شیخ بوعلی کاتب گوید: ما رایت اجمع بعلم الشریعة والحقیقة من ابی علی الرودباری.

Шайх алислом гуяд : кӣ виро абётаст дарин кӯии некӯ , яке онк гуяд :

شیخ الاسلام گوید: کی ویرا ابیات است درین کوی نیکو، یکی آنک گوید:

Шайх алислом гуфт : ки марои дарин шеър ҳасадаст , ки ҳечкасро ҷой боз нагузошта ки ҳама бигуфта , маънӣ ! абёт вай онаст ки мегуяд : ҳар ки на ббқоءи ту аз худ фонӣ гашта ё борӣ дар банди ту мутаворӣ гашта , мардӣаст дар ғалати афтода аз беҳинаи маҳҷӯби монда дар тмнии афтода . Ва буъалӣ рӯдборӣ гуфта : волоҳм қабл аъмолҳму ъодоҳм қабл аъмолҳми сами ҷозоҳми боъмолҳм .

شیخ الاسلام گفت: که مرا درین شعر حسد است، که هیچکس را جای باز نگذاشته که همه بگفته، معنی! ابیات وی آنست که می‌گوید: هر که نه ببقاء تو از خود فانی گشته یا باری در بند تو متواری گشته، مردیست در غلط افتاده از بهینه محجوب مانده در تمنی افتاده. و بوعلی رودباری گفته: والاهم قبل اعمالهم و عاداهم قبل اعمالهم ثم جازاهم باعمالهم.

Шайх алислом гуфт : ки кули ин илм ҳама инасту халқ ғофиланд азин , халқи машғӯл бпўстанд , мағзӣ бояд яъне ҳақиқатӣ . Ва ҳам вай гуфта : ҳуҷби алхлқи болхлқу анФрд алҳақ болҳқи блохлқ . Ва ин абёти верост . Шеър :

شیخ الاسلام گفت: که کل این علم همه اینست و خلق غافل‌اند ازین، خلق مشغول بپوست‌اند، مغزی باید یعنی حقیقتی. و هم وی گفته: حجب الخلق بالخلق و انفرد الحق بالحق بلاخلق. و این ابیات ویراست. شعر:

Ҳам вираст .

هم ویر است.

Ва ҳам вай гуфта :

و هم وی گفته: