« шайх алислом гуфт : қудси аллоҳи рӯҳау азми каромата , кӣ » номи ваии ҷаъфари бен Юнусаст ва гуфтаанд : кӣ длФи бен ҷҳдраҳамона дурустаст , ва гуфтаанд : кӣ длФи бен ҷаъфар . Ва бар гӯри ваии ҷаъфари бен Юнус навиштааст ббғдод .

«شیخ الاسلام گفت: قدس اللّه روحه و عظم کرامته، کی» نام وی جعفر بن یونس است و گفته‌اند: کی دلف بن جحدره امانه درست است، و گفته‌اند: کی دلف بن جعفر. و بر گور وی جعفر بن یونس نوشته است ببغداد.

Шайх алислом гуфт : кӣ вай мисрӣаст ббғдод омад дар маҷлиси хайри нассоҷ тавба кард , шогирди ҷунайди аиз олам бӯдау фақиҳу музаккар маҷлис кардӣ , мазҳаб молик доштау мўтои малик ҳифз дошт . Падари ваии ҳоҷиби алҳҷоби Халифа буд . Шблиро писарӣ буд Юнуси ном , ва гуфтаанд , кӣ асли шблӣ аз асрўи шина « буду муваллид » бсомраҳ .

شیخ الاسلام گفت: کی وی مصریست ببغداد آمد در مجلس خیر نساج٭ توبه کرد، شاگرد جنید٭ ایذ عالم بوده و فقیه و مذکر مجلس کردی، مذهب مالک داشته و موطا ملک حفظ داشت. پدر وی حاجب الحجاب خلیفه بود. شبلی را پسری بود یونس نام، و گفته‌اند، کی اصل شبلی از اسرو شنه «بود و مولد» بسامره.

Қоли алҷниди лотнзрўои илои абии бикри алшблии болъини алтии тнзри бъзкми илои баъзи ?фонаи айни ман ъиўни аллоҳ . Ҳаштод ва ҳафт соли умри вай буд дар санаи арбъ ва сулсин ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё дар моҳи зии алҳҷаҳи фии санаи алтии халъи алмсткФии биллоҳи сами астхлФи алмтиъи ллаҳ ҷунайд гуфта : лкли қавми тоҷу тоҷи ҳзоолқўми алшблӣ .

قال الجنید لاتنظروا الی ابی‌بکر الشبلی بالعین التی تنظر بعضکم الی بعض فانه عین من عیون اللّه. هشتاد و هفت سال عمر وی بود در سنه اربع و ثلثین و ثلثمائه برفته از دنیا در ماه ذی الحجه فی سنة التی خلع المستکفی باللّه ثم استخلف المطیع للّه جنید گفته: لکل قوم تاج و تاج هذاالقوم الشبلی.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳ гуфт , кӣ Муҳамади бен яҳё алФрғонӣ гуфта : кӣ аз Абубакр Тифлисӣ шунидаам , ва аз ибни зерӣ ки ҷунайд гуфт : азои клмтми алшблии Фклмўи ман врأи алърши ?фони сиўФаҳи тқтри дамо , Фқоли ?лаи ибни атои ҳкзӣ ё боолқосм ! Фқоли нъм ё Аҳмад ! мо знки лшхси алсиўФи фии виҷҳаи волоснаҳи фии зуҳраи волсҳоми ани ямина ва шумо ?лаи волнори таҳти қадимаи сами аншأ :

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه گفت، کی محمد بن یحیی الفرغانی گفته: کی از ابوبکر تفلیسی شنیدهم، و از ابن زیری که جنید گفت: اذا کلمتم الشبلی فکلمو من ورأ العرش فان سیوفه تقطر دماً، فقال له ابن عطا هکذی یا باالقاسم!فقال نعم یا احمد! ما ظنک لشخص السیوف فی وجهه والاسنة فی ظهره والسهام عن یمینه و شما له والنار تحت قدیمه ثم انشأ:

Шайх алислом гуфт : ки шблии пешин касе аиз кӣ ин илми босари минбари бараду брхлқи бўғст ҷунайд гуфт : кӣ мо ин илм дар сарди абҳо ва хонҳо май гуфтеми ниҳону бошорт . Шблӣ омад , онро бо сари минбари бараду брхлқи бўғст ба тсниъ дар шӯр ва бетоқатӣ . Яъне аз ишорат бо иборат оварад . Шблии бист ва ду бова дар бемористон буд . Шблӣ гуфт : алҳриаҳи ҳаии ҳриаҳи алқлб лоғайр .

شیخ الاسلام گفت: که شبلی پیشین کسی ایذ کی این علم باسر منبر برد و برخلق بوغست جنید گفت: کی ما این علم در سرد ابها و خانها می‌گفتیم نهان و باشارت. شبلی آمد، آنرا با سر منبر برد و برخلق بوغست به تسنیع در شور و بی‌طاقتی. یعنی از اشارت با عبارت آورد. شبلی بیست و دو باو در بیمارستان بود. شبلی گفت: الحریة هی حریة القلب لاغیر.

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи бўсъди молинии ҳофиз сӯфӣ оварда ин ҳикоят аз шблӣ , ки вай гуфта : ки ин срўқт ки доред биноз доред , фардои ҳамин хоҳӣ дошт ва то ҷовиди суҳбат бо ваии бойен мебояд кард . Шайх алислом гуфт ки аз аизр май бояд барад ки фардо гӯйанд мунофиқон «ро » : арҷъўои вроء кам Фолтмсўои нуро .

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ بوسعد مالینی حافظ صوفی آورده این حکایت از شبلی، که وی گفته: که این سروقت که دارید بناز دارید، فردا همین خواهی داشت و تا جاوید صحبت با وی باین می‌باید کرد. شیخ الاسلام گفت که از ایذر می‌‌باید برد که فردا گویند منافقان «را»: ارجعوا وراء کم فالتمسوا نوراً.

Шайх алислом гуфт ва васият кард ки ин ҳикоят банависед ва ёд доред кӣ шблиро ҳичиз наёранд шуморо азу , ба азин ҳикоят , гуфт : фардои вақт нав наёранд , кӣ ин вақт ки аизи дорӣ ба баранд ҳам ва шблӣ гуфт : алмҳби азои аскти ҳлки волъорФи азонтқи ғарқ ,у лӣси ллғриби сӯии нафас . Касе фаро шблӣ гуфт : кӣ маро дуо кун , ин байт бархонад .

شیخ الاسلام گفت و وصیت کرد که این حکایت بنویسید و یاد دارید کی شبلی را هیچیز نیارند شما را ازو، به ازین حکایت، گفت: فردا وقت نو نیارند، کی این وقت که ایذ داری به براند هم و شبلی گفت: المحب اذا اسکت هلک والعارف اذانطق غرق، و لیس للغریب سوی نفس. کسی فرا شبلی گفت: کی مرا دعا کن، این بیت برخواند.