Номи ваии Муҳамади бен абдулваҳҳоб , боҳФси ҳаддоди дидау ҳмдўни горзи бншопўр олам бӯда дар илми шаръу ҳрФн , ҳамаро фурӯ гузошта вбълми суфиён машғӯл гашта ,у бўъсмони ҳири٭и виро некӯ гуфтӣ . Виро суханаст некӯ дар уюби нафасу офоти афъоли санаи смон ва ъушрин бирафтау слслмоӣаҳ . Вай гуфт камоли убудийят аҷзасту қусӯр аз тадоруки маърифати илали алошёءи болклиаҳ . Ва ҳам вай гуфта : маърифат ганҷаст лоибъд ман бирав лои фоҷир . Ва вай гуфт алълми ҳиўаҳи алқлби ман алҷҳлу нўролъини ман алзлмаҳ . Ва ҳам вай гуфт : ҳар ки суҳбат кунад бзргонро на бар тариқи ҳурмат , ҳаром шавад бар фоидаи эшону баракоти назари эшон , вази нури эшон ҳичиз бирав пайдо нагардад .

نام وی محمد بن عبدالوهاب، باحفص حداد٭ دیده و حمدون گارز بنشاپور عالم بوده در علم شرع و هرفن، همه را فرو گذاشته وبعلم صوفیان مشغول گشته، و بوعثمان حیری٭ ویرا نیکو گفتی. ویرا سخنست نیکو در عیوب نفس و آفات افعال سنه ثمان و عشرین برفته و ثلثلمائه. وی گفت کمال عبودیت عجز است و قصور از تدارک معرفت علل الاشیاء بالکلیه. و هم وی گفته: معرفت گنج است لایبعد من برو لا فاجر. و وی گفت العلم حیوة القلب من الجهل و نورالعین من الظلمة. و هم وی گفت: هر که صحبت کند بزرگانرا نه بر طریق حرمت، حرام شود بر فایدهٔ ایشان و برکات نظر ایشان، وز نور ایشان هیچیز برو پیدا نگردد.

Шайх алислом гуфт : ки аз буъалӣ сақафӣ пурседанд кӣ айш ки саъбтару нохуштар ? гуфт : ӯ ки бар навмидии зайд . Шайх алислом гуфт : навмидии дарӣ дар куфр дорад , навмидӣ аз аллоҳ куфраст лои ибأси ман рӯҳи аллоҳи алои алқўми алкоФрўни лои тқнтўои ман раҳмаи аллоҳ

شیخ الاسلام گفت: که از بوعلی ثقفی پرسیدند کی عیش که صعبتر و ناخوش‌تر؟ گفت: او که بر نومیدی زید. شیخ الاسلام گفت: نومیدی دری در کفر دارد، نومیدی از اللّه کفر است لا یبأس من روح اللّه الا القوم الکافرون لا تقنطوا من رحمة اللّه