Кунӣа АбуМуҳамад аз бузургон машойих нашопӯр буд , ӯро тариқат буд , кӣ бони мунфарид буд суҳбат карда буд бо ҳмдўни Фсор . Ва тариқати азуи гирифта ,у олам буд бълўми зоҳир . Бузургӣ гуфт аз машойих : кӣ ман мардӣ венем шиносам , нимӣ нсрободии аиз ки мардумон ба бадноми набард « бӯи мардии тамоми Абдуллоҳи манозил , ки мрдмонрои худ номи набард » дар санаи тсъ ва ъушрин ӯ сулсин ва слсмоӣаҳ бирафт « аз дунё »у Абдуллоҳи абӯи Муҳамади кони ъолмои кутуби алҳдиси алксиру кони ?лаи лисони ман алохлосу тасҳеҳи алмъомлот .

کنیه ابومحمد از بزرگان مشایخ نشاپور بود، او را طریقت بود، کی بآن منفرد بود صحبت کرده بود با حمدون فصار. و طریقت ازو گرفته، و عالم بود بعلوم ظاهر. بزرگی گفت از مشایخ: کی من مردی ونیم شناسم، نیمی نصرآبادی ایذ که مردمان به بدنام نبرد «بو مردی تمام عبداللّه منازل، که مردمانرا خود نام نبرد» در سنه تسع و عشرین او ثلثین و ثلثمائه برفت «از دنیا» و عبداللّه ابو محمد کان عالما کتب الحدیث الکثیر و کان له لسان من الاخلاص و تصحیح المعاملات.

Шайх алислом гуфт : ки вай гуфт : ҳар ки дарин кори бзўри даройад Фзимт шавад ,у ҳаркии бзъФи даройад қавӣ шавад , яъне ба ниёзу ҳурмату ародоти даройад на бдъўӣу қӯт . Аз вай пурседанд : ки убудийят чист ? гуфт он изтирораст турои дарав ихтиёр нест . Ҳам вай гуфта : ҳар дарвешӣ ки он таронаи зарурат буд , туро дар он фазилат набӯд . Ва ҳам вай гуфт : ки ҳеҷ хайр нест дарав ки зли касбу зли суолу зли ради нчшидаҳ буд .

شیخ الاسلام گفت: که وی گفت: هر که درین کار بزور درآید فضیمت شود، و هرکه بضعف درآید قوی شود، یعنی به نیاز و حرمت و ارادات درآید نه بدعوی و قوت. از وی پرسیدند: که عبودیت چیست؟ گفت آن اضطرار است ترا درو اختیار نیست. هم وی گفته: هر درویشی که آن ترانه ضرورت بود، ترا در آن فضیلت نبود. و هم وی گفت: که هیچ خیر نیست درو که ذل کسب و ذل سوال و ذل رد نچشیده بود.

Шайх алислом гуфт : кӣ Абдуллоҳи ҳаддод розӣ гуфт : ки ҳар кӣ ҳақи аллоҳи таъолӣ дар ҷавонӣ фурӯ гузорад , виро дар перӣ фурӯ гузоранд ва ёрӣ ндиҳанд .

شیخ الاسلام گفت: کی عبداللّه حداد رازی گفت: که هر کی حق اللّه تعالی در جوانی فرو گذارد، ویرا در پیری فرو گذارند و یاری ندهند.

Шайх алислом гуфт : ки ин Бокӯ гуфт ки Абдуллоҳ сайёрӣ гуфт ки Муҳамади бен Абдуллоҳ сайёрӣ гуфт ки Муҳамади бен Абдуллоҳ алҷўсқӣ гуфт ки : астҳлоءи алтоъоти балӣау алтлззи баҳои ълаҳи волФрҳи баҳои қуллау фии тарки алтоъоти хурӯҷи ани алмлаҳ .

شیخ الاسلام گفت: که این باکو گفت که عبداللّه سیاری گفت که محمد بن عبداللّه سیاری گفت که محمد بن عبداللّه الجوسقی گفت که: استحلاء الطاعات بلیة و التلذذ بها علة والفرح بها قلة و فی ترک الطاعات خروج عن الملة.

Шайх алислом гуфт : кӣ шариъат беҳақиқат бекораст ,у ҳақиқат бе шариъати бекор ва ҳар ки роҳ на миёни ин ду барад бекорӣаст .

شیخ الاسلام گفت: کی شریعت بی‌حقیقت بیکارست، و حقیقت بی‌شریعت بیکار و هر که راه نه میان این دو برد بیکاریست.

Шайх алсолом гуфт : ки Абдуллоҳи Асоами муқаддасии Мустафоро бихоб дид , ӯро гуфт : ё расӯли аллоҳ ! ҳақиқати ин кор ки мо дар онем чист ? гуфт : шарм аз ҳақ ки бо халқи холӣ бе ва бирафт бар асар ӯ бирафтам гуфтам ё расӯли аллоҳ бФзоӣ гуфт : хушнӯдӣ бар халқ ки бо ҳақ бе .

شیخ السالام گفت: که عبداللّه عصام مقدسی مصطفی را بخواب دید، اورا گفت: یا رسول اللّه! حقیقت این کار که ما در آنیم چیست؟ گفت: شرم از حق که با خلق خالی بی و برفت بر اثر او برفتم گفتم یا رسول اللّه بفزای گفت: خشنودی بر خلق که با حق بی.

Шайх алислом гуфт : ки Абдуллоҳ нбодонӣ гуфт ки Мустафоро бихоб дидам . Гуфтам : ё расӯли аллоҳ ! ман бо кадом қавм нишинам гуфт : бони қавм ки ба меҳмонӣ шаванд яъне даравишон , на он қавм ки меҳмонӣ кунанд яъне тавонгарон .

شیخ الاسلام گفت: که عبداللّه نبادانی گفت که مصطفی را بخواب دیدم. گفتم: یا رسول اللّه! من با کدام قوم نشینم گفت: بآن قوم که به مهمانی شوند یعنی درویشان، نه آن قوم که مهمانی کنند یعنی توانگران.