Кунӣа абўосҳқ , шайхи ҷабал , дар вақти хеш ӯро каромоту мақомот буд дар вараъу тақво . Ки халқ азон оҷиз буданд . Шогирди бўъбдоллаҳи мағрибӣ буду иброҳӣми хавос . Аз Абдуллоҳ манозил пурседанд аз вай , ки дар ва чаҳ гўӣӣ ? гуфт : иброҳӣми Кирмоншоҳии ҳуҷҷати фуқарои аизу аҳли адабу муомилот дар санаи сабъ ва сулсин ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё ва ҳадис дошт . Шайх ассалом гуфт : кӣ хоҷаи бўзиди мрғзии фақиҳи хуросон ба ҳаҷ мешуд , бкрмоншоҳон расед , иброҳӣми шебон онҷо ёфт , солӣ бова нишасту ани соли ҳаҷи бгзошт , иморати дили хешро . Ва хоҷаи бўзиди се ҳаҷ карда буд пас азон . Чун хоҷаи бўзид аз дунёи бФти он рӯзи боронӣ буд азим , берун натавонистанд барад , дар хона дафн карданд орият кӣ боз берун баранд хостанд кӣ баркашанд дар гӯр набӯд .

کنیه ابواسحق، شیخ جبل، در وقت خویش او را کرامات و مقامات بود در ورع و تقوی. که خلق ازان عاجز بودند. شاگرد بوعبداللّه مغربی بود و ابراهیم خواص. از عبداللّه منازل پرسیدند از وی، که در و چه گوئی؟ گفت: ابراهیم کرمانشاهی حجت فقرا ایذ و اهل ادب و معاملات در سنه سبع و ثلثین و ثلثمائه برفته از دنیا و حدیث داشت. شیخ السلام گفت: کی خواجه بوزید مرغزی فقیه خراسان به حج می‌شد، بکرمانشاهان رسید، ابراهیم شیبان آنجا یافت، سالی باو نشست و ان سال حج بگذاشت، عمارت دل خویش را. و خواجه بوزید سه حج کرده بود پس ازان. چون خواجه بوزید از دنیا بفت آن روز بارانی بود عظیم، بیرون نتوانستند برد، در خانه دفن کردند عاریت کی باز بیرون برند خواستند کی برکشند در گور نبود.

Шайх алислом гуфт : ки он вилоят на аз фиқҳ ёфта буд ки аз перу суҳбат вай ёфта буд .

شیخ الاسلام گفت: که آن ولایت نه از فقه یافته بود که از پیر و صحبت وی یافته بود.

Абрҳим шебон гуяд : илми алФноءи волбқоءи идўри ихлоси алии ихлоси алўҳдониаҳу саҳаи алъбўдиаҳи вмокони ғайри ҳозои Фҳўи алмғолити волзндқаҳ . Ва ҳам вай гуфт : ман тарки ҳарамаи алмшоихи абтлии болдъоўии алкозбаҳи воФтзҳи баҳо .

ابرهیم شیبان گوید: علم الفناء والبقاء یدور اخلاص علی اخلاص الوحدانیة و صحة العبودیة وماکان غیر هذا فهو المغالیط والزندقة. و هم وی گفت: من ترک حرمة المشایخ ابتلی بالدعاوی الکاذبه وافتضح بها.

Шайх алислом гуфт : ки иброҳӣм шебон гуяд : кӣ дарвеш гуяд кӣ наълин ман , нигар ! кӣ дарав нигоҳ накунӣ , яъне дар суҳбати чунон бояд кӣ туро малик набошад . Ва сӣли иброҳӣми бен шебони мо алўръ ? қоли алўръи ани тслми ммо ихтлъ манеҳ сдрки ман алшбҳоу тслми алмуслимӣни ман шари аъзои як зоҳирану ботно .

شیخ الاسلام گفت: که ابراهیم شیبان گوید: کی درویش گوید کی نعلین من، نگر! کی درو نگاه نکنی، یعنی در صحبت چنان باید کی ترا ملک نباشد. و سئل ابراهیم بن شیبان ما الورع؟ قال الورع ان تسلم مما یختلع منه صدرک من الشبها و تسلم المسلمین من شر اعضا یک ظاهراً و باطناً.