Бғдодисту хулд мҳлтӣаст ббғдод , ваии ҳасири боф буд шогирди ҷунайду иброҳӣми хавос , ва бо нурӣ ва рӯему смнўну ҷрирӣ суҳбат кардау ҷуз азишон аз машойихи вақт , ва олам бӯда бълўми ин тайифа ,у соҳиби ҷамъи кутубу таърих ва ҳикоёт бӯдау ҷамъ кардани сирати машойих . ӯ гуфта : ки дивист девон дорам азон машойих ,у дуҳазор беш шиносам азин тайифа . Вай гуфт : ки аҷоиби Ироқи се чизаст : шатаҳи шблӣ ,у нуктаи муртаиш ,у ҳикояти ман , пери шайхи бўолъбоси Наҳовандии аиз ббғдод бирафта дар смону арбаъӣну слсмоӣаҳ , ва гўрўӣ башу низиаҳаст наздики гӯри сиррии сиқтӣу ҷунайд ва ҳадис дошт бисёр .

بغدادیست و خلد محلتی است ببغداد، وی حصیر باف بود شاگرد جنید و ابراهیم خواص، و با نوری و رویم و سمنون و جریری صحبت کرده و جز ازیشان از مشایخ وقت،و عالم بوده بعلوم این طایفه، و صاحب جمع کتب و تاریخ و حکایات بوده و جمع کردن سیرت مشایخ. او گفته: که دویست دیوان دارم ازان مشایخ، و دوهزار بیش شناسم ازین طایفه. وی گفت: که عجایب عراق سه چیز است: شطح شبلی، و نکتهٔ مرتعش، و حکایت من، پیر شیخ بوالعباس نهاوندی ایذ ببغداد برفته در ثمان و اربعین و ثلثمائه، و گوروی بشو نیزیه است نزدیک گور سری سقطی و جنید٭ و حدیث داشت بسیار.

Шайх алислом гуфт : ки ман як тан дидам ки вирои дида буд , ва аз вай ҳадис дошт қозии боМансури ҳрўии ббғдоди дида буд ва он ҳадиси моро самоъат . Вай гуфт : алФтўаҳи аҳтқори алнФсу таъзими ҳарамаи алмуслимӣн . Вай гуфт мардиро : кун шарифи алҳмаҳи ?фони алҳмми тблғи болрҷли лоолмҷоҳдот .

شیخ الاسلام گفت: که من یک تن دیدم که ویرا دیده بود، و از وی حدیث داشت قاضی بامنصور هروی ببغداد دیده بود و آن حدیث ما را سماعت. وی گفت: الفتوة احتقار النفس و تعظیم حرمة المسلمین. وی گفت مردی را: کن شریف الهمة فان الهمم تبلغ بالرجل لاالمجاهدات.

Шайх алислом гуфт : ки аз ҷаъфар хулдӣ пурседанд ки орифон каёнанд ? гуфт : ҳам мо ҳам валави конўои ҳам ҳам моконўои ҳам : эшон на эшонанд азишон эшонанд : эшон на эшонанд . Шайх алислом гуфт : ки мътз гуфт Фромн : ки сӯфӣ набӯд , арбўд на сӯфӣ буд . Ва он чунонаст ки вай гуфт , ва он на бтоқти вай буд , надонам ки вай аз ки шунида буд ? ки вай гуфт , ва он бтоқти вай буд , надонам ки ӣ аз ки шунида буд ? шайх алислом гуфт : субҳони аллоҳ ! шгФтр аз ин ки дид дар ҷаҳон ? нест дар ҳаст ниҳон , шахс дар перҳани равон . Вмӣ гӯйанд кӣ ӯ на он колбуд дар дили гум ,у дил дар ҷон , ва гумаст ҷон дарон , ва гумаст ҷон дарон , ки зиндаи бонсти ҷовидон . Он ҷон ки зиндаи бонст ӯ он , забон чун иборат кунад аз чизе ки он ноед дар забон . Ва ҷони ишорат чун кунад фарои чизе ки ишорат фазон натавон . Ва нишон додан чун тавон аз чизе ки он бенишон . Қавмӣ дар ду ҷаҳони подшоҳи ҷаҳони босами даравишон , ва мегӯйанд ки эшон на эшон . Аз эшон на эшонанд , пас ки андоишон ? ва аз эшон эшонанд пас далел чисту нишон ? аз инкори мункир чаҳ ояд ки об равшанаст азишон . Ҷнҷ аз кӯрӣ дар вайрон , ва ҳазор дастон на аз бедавлатӣ дар бӯстон .

شیخ الاسلام گفت: که از جعفر خلدی پرسیدند که عارفان کیانند؟ گفت: هم ما هم ولو کانوا هم هم ماکانوا هم: ایشان نه ایشانند ازیشان ایشانند: ایشان نه ایشانند. شیخ الاسلام گفت: که معتز گفت فرامن: که صوفی نبود، اربود نه صوفی بود. و آن چنانست که وی گفت، و آن نه بطاقت وی بود، ندانم که وی از که شنیده بود؟ که وی گفت، و آن بطاقت وی بود، ندانم که ی از که شنیده بود؟ شیخ الاسلام گفت: سبحان اللّه! شگفتر از این که دید در جهان؟ نیست در هست نهان، شخص در پیرهن روان. ومی‌گویند کی او نه آن کالبد در دل گم، و دل در جان، و گمست جان دران، و گمست جان دران، که زنده بآنست جاویدان. آن جان که زنده بآنست او آن، زبان چون عبارت کند از چیزی که آن ناید در زبان. و جان اشارت چون کند فرا چیزی که اشارت فازان نتوان. و نشان دادن چون توان از چیزی که آن بی‌نشان. قومی در دو جهان پادشاه جهان باسم درویشان، و می‌گویند که ایشان نه ایشان. از ایشان نه ایشانند، پس که اندایشان؟ و از ایشان ایشانند پس دلیل چیست و نشان؟ از انکار منکر چه آید که آب روشنست ازیشان. جنج از کوری در ویران، و هزار دستان نه از بی‌دولتی در بوستان.