Номи ваии алии бен Муҳамади Аҳмади бен саҳл . Аз ягонагони ҷавонмардони хуросон буд боисмони ҳирии дидау бъроқи бобўолъбоси атоу ҷрирӣ суҳбат карда ,у бшоми тоҳири муқаддасӣу бўъмри димишқӣ суҳбат карда , ва бо шблӣ масойил гуфта ва олам бӯда бълўму муомилоти некӯ ,у некӯи тариқат дар футуввату таҷреди вкўшндаҳи дарвеширо .

نام وی علی بن محمد احمد بن سهل. از یگانگان جوانمردان خراسان بود باعثمان حیری دیده و بعراق بابوالعباس عطا و جریری صحبت کرده، و بشام طاهر مقدسی و بوعمر دمشقی صحبت کرده، و با شبلی مسایل گفته و عالم بوده بعلوم و معاملات نیکو، و نیکو طریقت در فتوت و تجرید وکوشنده درویشی را.

Локини шайх алислом гуфт : дар кори вай на даври Фобўдаҳи магар дар ақидаи виро халалӣ бӯда ё хтоӣӣ дар сухани валлоҳи аълам . Дар санаи смону арбаъӣн ва слсмоӣаҳ бирафта ва аз пўшнг бӯда ва ба нашопӯр нишастау ҷойгоҳ онҷо дошта ,у тариқати суфиён , некӯи дониста ,у сФрҳоء некӯ карда ӯ аиз ки аҳд карда буд : ки ҳар ки маро аҳтлом уфтад , чизе бидиҳам бдрўиш . Ки он аз халал уфтад дар луқма ё андеша на рост . Вақте дар бодия буд , виро аҳтлом афтод ва танҳо буд , азори пой берун карда ва бар муғелон афганд то ҳар ки фаро расед фаро гирад , вафо кардани аҳдро .

لکن شیخ الاسلام گفت: در کار وی نه دور فابوده مگر در عقیده ویرا خللی بوده یا خطائی در سخن واللّه اعلم. در سنة ثمان و اربعین و ثلثمائه برفته و از پوشنگ بوده و به نشاپور نشسته و جایگاه آنجا داشته،و طریقت صوفیان، نیکو دانسته، و سفرهاء نیکو کرده او ایذ که عهد کرده بود: که هر که مرا احتلام افتد، چیزی بدهم بدرویش. که آن از خلل افتد در لقمه یا اندیشهٔ نه راست. وقتی در بادیه بود، ویرا احتلام افتاد و تنها بود، ازار پای بیرون کرده و بر مغیلان افگند تا هر که فرا رسید فرا گیرد، وفا کردن عهد را.

Виро пурседанд аз тасаввуф : гуфт : исму лои ҳқиқаҳу қади кон қабл ҳқиқаҳи влои исм . Бўъсмон мағрибӣ гуяд : пурседанд виро : ки зариф ки буд ? гуфт : алхФиФи фии зотау ахлоқау афъола ва шумо ялаи ман ъири такаллуфу сӣли анҳу мо алмрўаҳ ? қоли ҳасани алсру қоли ман зли фӣ нафса рафъи аллоҳи қадара , ва ман ъзФӣ нафса азлаҳи аллоҳи фии аъини ибода

ویرا پرسیدند از تصوف: گفت: اسم و لا حقیقة و قد کان قبل حقیقة ولا اسم. بوعثمان مغربی گوید: پرسیدند ویرا: که ظریف که بود؟ گفت: الخفیف فی ذاته و اخلاقه و افعاله و شما یله من عیر تکلف و سئل عنه ما المروة؟ قال حسن السر و قال من ذل فی نفسه رفع اللّه قدره، و من عزفی نفسه اذله اللّه فی اعین عباده