Шайх алислом гуфт : ки номи ваии аскари бен Муҳамади бен алҳсинаст аз аҷала машойих хуросонаст , бълму футуввату таваккулу зуҳд суҳбат карда бо Абуҳотами аттори басарӣу ҳотами асми балхӣ , астози бўъбдоллаҳи ҷлӣ буд ,у бўъбиди басарии ٭ Сайид бӯда дар бодия бамурда , дар намози боди сумум ӯро бсухт , мурда бар пой бимонад яксол ва бар пой бапушед ва гуфтанд : кӣ сбоъ ӯро багазед ва дарон бирафт дар санаи хумсу арбаъӣну моӣтин , дарони сол кӣ зўолнўн бирафт аз дунё , аз ақрон вайасту ҷузвӣ .

شیخ الاسلام گفت: که نام وی عسکر بن محمد بن الحصین است از اجلهٔ مشایخ خراسانست، بعلم و فتوت و توکل و زهد صحبت کرده با ابوحاتم عطار بصری و حاتم اصم بلخی، استاذ بوعبداللّه جلی بود، و بوعبید بسری ٭ سید بوده در بادیه بمرده، در نماز باد سموم او را بسوخت، مرده بر پای بماند یکسال و بر پای بپوشید و گفتند: کی سباع او را بگزید و دران برفت در سنه خمس و اربعین و مائتین، درآن سال کی ذوالنون برفت از دنیا، از اقران ویست و جزوی.

Шайх алислом гуфт : кӣ Бутуроби босесад ркўаҳи дор дар бодия шуд , ду тан бовай бимонаданд , бо дарвешӣ бирафтанд , яке азон бўъбдоллаҳи ҷлӣ , ддигри бӯи убайди басарӣ ,у дигар ҳама бозгаштанд .

شیخ الاسلام گفت: کی بوتراب باسیصد رکوه دار در بادیه شد، دو تن باوی بماندند، با درویشی برفتند، یکی ازان بوعبداللّه جلی، ددیگر بو عبید بسری، و دیگر همه بازگشتند.

Вай гуфт : ки ориф ӯ буд кӣ ҳеҷ чиз ӯро тира накунад ,у ҳамаи чизи бадв равшан гардад . Ва ҳам вай гуфт : нест аз ибодоти чизе бо манфиаттар аз салоҳи хавотири дилҳо . Кони Абӯтуроби алнхшбии иқўл : бинӣу байни аллоҳи аҳдон лоамад ядии илои ҳароми алои қасрати бадии анҳу .

وی گفت: که عارف او بود کی هیچ چیز او را تیره نکند، و همه چیز بدو روشن گردد. و هم وی گفت: نیست از عبادات چیزی با منفعت تر از صلاح خواطر دلها. کان ابوتراب النخشبی یقول: بینی و بین اللّه عهدان لا امد یدی الی حرام الا قصرت بدی عنه.

Ва бўбкр зқоқ гуяд : дар каъба аз аллоҳи ҳоҷати хостами маро раво кард , он буд : ки хостам кӣ марои ҳалоли даҳ , чунон шудам кӣ ҳар луқма ки на ҳалол буд , дасти ман бони луқмаи водҳон ман нарасед , ва Бутуроб гуяд : чун эърози аллоҳи раҳеро ҳамроҳ шуд , забон ӯ дар авлиёии ваии бтъни вари ду инкор дароз шавад .

و بوبکر زقاق گوید: در کعبه از اللّه حاجت خواستم مرا روا کرد، آن بود: که خواستم کی مرا حلال ده، چنان شدم کی هر لقمهٔ که نه حلال بود، دست من بآن لقمه وادهان من نرسید، و بوتراب گوید: چون اعراض اللّه رهی را همراه شد، زبان او در اولیای وی بطعن ور دو انکار دراز شود.

Сӣли Абӯтуроби ани сафаи алъорФи Фқол : ҳўолзии лои икдраҳи шеу исФў ба кули ше

سئل ابوتراب عن صفة العارف فقال: هوالذی لا یکدره شییٔ و یصفو به کل شییٔ

Ва ҳасрӣ гуяд : ки сӯфӣ онаст кӣ замин биспурад , ва дар замин ва осмон наравад

و حصری گوید: که صوفی آنست کی زمین بسپرد، و در زمین و آسمان نرود