Шайх алислом гуфт : ки номи ваии Муҳамади бен Довӯди алдмшқӣ буд ва гӯйанд ки босли динўрӣ буд аммо бшом нишаст умри ваии сдў бист бикашед . Аз ақрони буъалӣ рӯдборӣ бӯдау ҷузи азу , ки умр вай бикашед бсди сол суҳбат карда буд бо шайхи бўъбдоллаҳи ҷило ва бова нисбат кунад . Ва шогирди бўбкри зқоқи мҳин٭и аизи ҷунайдро дида буду муҷарради ҷаҳон буд аз мҳинони машойихи вақт бо некӯтар ҳол . Ва бо бўбкри мисрӣ суҳбат карда буд санаи тсъ ва хумсин ва слсмоӣаҳ бирафт аз дунё .

شیخ الاسلام گفت: که نام وی محمد بن داود الدمشقی بود و گویند که باصل دینوری بود اما بشام نشست عمر وی صدو بیست بکشید. از اقران بوعلی رودباری بوده و جز ازو، که عمر وی بکشید بصد سال صحبت کرده بود با شیخ بوعبداللّه جلا٭ و باو نسبت کند. و شاگرد بوبکر زقاق مهین٭ ایذ جنید را دیده بود و مجرد جهان بود از مهینان مشایخ وقت با نیکوتر حال. و با بوبکر مصری٭ صحبت کرده بود سنه تسع و خمسین و ثلثمائه برفت از دنیا.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳ Бокӯ гуфт кӣ ғулом диқӣ гуфт ки диқӣ гуфт : алъоФиаҳу алтсўФу лоикўн . Ва ҳасрӣ гуфт : мо ллсўФии волъоФиаҳ ? сӯфиро боофият чикор ? шайхи бўъбдоллаҳи рӯдборӣ бар канори дарё васваса дошт таҳорат мекард , ва бодамӣ омаду дасту пой май тркид ва хӯн меомад .

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه باکو گفت کی غلام دقی گفت که دقی گفت: العافیة و التصوف و لایکون. و حصری گفت: ما للصوفی والعافیه؟ صوفی را باعافیت چکار؟ شیخ بوعبداللّه رودباری بر کنار دریا وسوسهٔ داشت طهارت می‌کرد، و بادمی آمد و دست و پای می‌طرکید و خون می‌آمد.

Дармонд гуфт : илоҳӣ ! алъоФиаҳ ! овоз доданд кӣ : алъоФиаҳи фии алълм яъне алшриъаҳ .

درماند گفت: الهی! العافیه! آواز دادند کی: العافیه فی العلم یعنی الشریعة.

Шайх алислом гуфт ки бўбкр диқӣ гуфт : кӣ ба насибин шудеми меҳмони самиъӣ , вақти хуш буд «у қўоли хуш буд » ва ҳеҷ бегона набӯд , ва ҳеҷ ҷӯшӣ наме буду ҳама оромидаҳ буданд . Самиъӣ гуфт : вақти табибу қўоли табиб ва мо Финои зиди Фмои ҳозои алхмўд ? диқӣ гуяд ки гуфтам : вқтнои фавқи алсмоء . Самиъӣ гуфт : чун мигўӣӣ ? гуфтам : инч ӯ мехонд ҳама аз ман ва аз тест ҳамвор меояд , кӣ ман ва ту , дар тасаввуфи ман куҷо буд ? сӯфиро ҷуз азик набӯд . Ҳоле падед омаду шурӣ , ки ҳамнон ҷома медариданд ва май афтоданд ва бонг мекарданд . Ҳечкас набӯд магар ки ҷомаи дарида буд водъи илои рбк .

شیخ الاسلام گفت که بوبکر دقی گفت: کی به نصیبین شدیم مهمان سمیعی، وقت خوش بود «و قوال خوش بود» و هیچ بیگانه نبود، و هیچ جوشی نمی‌بود و همه آرامیده بودند. سمیعی گفت: وقت طبیب و قوال طبیب و ما فینا ضد فما هذا الخمود؟ دقی گوید که گفتم: وقتنا فوق السماء. سمیعی گفت: چون میگوئی؟ گفتم: اینچ او می‌خواند همه از من و از تست هموار می‌آید، کی من و تو، در تصوف من کجا بود؟ صوفی را جز ازیک نبود. حالی پدید آمد و شوری، که همنان جامه می دریدند و می‌افتادند و بانگ می‌کردند. هیچکس نبود مگر که جامه دریده بود وادع الی ربک.

Шайх алислом гуфт : мзомири қудси фии мқосири инс , болҳони тавҳид , фии риёи ман тамҷид , бмтрботи алмсонӣ , ман тлки алмъонӣ , алмўдиаҳи илои Наими сонӣ , алқозФоти фии бҳроломонӣ .

شیخ الاسلام گفت: مزامیر قدس فی مقاصیر انس، بالحان توحید، فی ریا من تمجید، بمطربات المثانی، من تلک المعانی، المودیة الی نعیم ثانی، القاذفات فی بحرالامانی.

Самоъ инаст иҷобат кун эй ҷавонмард ! лоорзи тқлкм ,у лои смоءи тзлкму лонои иҷмъкму лои лисони исФкм ,у лои ълаҳи тдинкму лои айби иъбд каму лои замони иликму лои макони иؤикм .

سماع اینست اجابت کن ای جوانمرد! لاارض تقلکم، و لا سماء تظلکم و لانای یجمعکم و لا لسان یصفکم، و لا علة تدینکم و لا عیب یعبد کم و لا زمان یلیکم و لا مکان یؤیکم.

Шайх алислом гуфт : кӣ диқӣ вақте дар бодия бзорид гуфт : ?алаӣ ! азон ҳақиқати худ ки маро додӣ баҳраи ман чизе бар дили ман ошкоро кун то ҷон ман биёсоед . Чизе биравӣ бикшоданд , зорӣ биравӣ фитод комстид кӣ табоҳ шадид гуфт : илоҳӣ ! бапуш ! ки ман тоқат надорам , онрои бпўшиднд .

شیخ الاسلام گفت: کی دقی وقتی در بادیه بزارید گفت: آلهی! ازان حقیقت خود که مرا دادی بهرهٔ من چیزی بر دل من آشکارا کن تا جان من بیاساید. چیزی بروی بگشادند، زاری بروی فتاد کامستید کی تباه شدید گفت: الهی! بپوش! که من طاقت ندارم، آنرا بپوشیدند.

Шайх алислом гуфт : ки пинҳон кардани ғайбу аҳли ғайб аз аллоҳи таъолӣ раҳматаст , ки он дарин ҷаҳони нкўизд ҳар чизе ки азон ошкоро шавад ё амокии онкасро дар вақти бибаранд , ё ақли ваии тоқат он надорад , аҳволу русуми вай мутағаййир шавад , ғайбӣу ҳақиқии ниҳон ба то басари он шӯй дар сарои ғайбу ҳақиқат ки ин дунёи сарой баҳонаасту зиндон то як роҳ кӣ муддат Фроср шавад ва он нони хӯрдаи оиз ва дар ҳақоиқу ғайб боз шаваду аллоҳи алмстъон .

شیخ الاسلام گفت: که پنهان کردن غیب و اهل غیب از اللّه تعالی رحمت است، که آن درین جهان نکویزد هر چیزی که ازان آشکارا شود یا اماکی آنکس را در وقت ببرند، یا عقل وی طاقت آن ندارد، احوال و رسوم وی متغیر شود، غیبی و حقیقی نهان به تا بسر آن شوی در سرای غیب و حقیقت که این دنیا سرای بهانه است و زندان تا یک راه کی مدت فراسر شود و آن نان خورده آیذ و در حقایق و غیب باز شود و اللّه المستعان.

Бўбкр розӣ гуяд , кӣ диқӣ гуяд : алломаи алқрб ало нақитоъ ани кули шиӣии сӯии аллоҳ . Ва ҳам вай гуфт каломи аллоҳи азои азоءи алии алсроир бо шроқаҳи азолти албшриаҳи бръўнотҳо . Қоли Абунасри алтўсии сӣли алдқии ани сӯъи адаби алФқроءи маъаи аллоҳи фии аҳўолҳм . Қол : анҳтотҳми ман ҳқиқаҳи алълми илои зоҳири алълм .

بوبکر رازی گوید، کی دقی گوید: علامة القرب الا نقطاع عن کل شیئی سوی اللّه. و هم وی گفت کلام اللّه اذا اضاء علی السرایر با شراقه ازالت البشریة برعوناتها. قال ابونصر الطوسی سئل الدقی عن سوء ادب الفقراء مع اللّه فی احوالهم. قال: انحطاطهم من حقیقة العلم الی ظاهر العلم.