Абдуллоҳи бен Муҳамади бен абдурраҳмони алрозии алшъронӣ . Кунӣа абӯи Муҳамад , босли азрӣ буд бншопўри бузург шуда буд , бо ҷунайд суҳбат карда буд ва бо Усмону Муҳамади ибни афзал алблхӣ рӯему смнўну буъалии гўзгонӣу Муҳамади ҳомиду ҷуз аз эшон аз машойихи қавм , аз мҳинон нашопӯр буд дар вақти худ , ӯро риёзати шигифт . Олам бӯда бълўми эйри тайифа ва ҳадис дошту сқФаҳ буд , дар сана ва хумсину слмоӣаҳ аз дунё бирафт . Вай гуфт : ориф аллоҳ напарастад бар мувофиқати халқ « ки ваии коркунанда буд бар мувофиқати холиқ » вай гуфта : кӣ маърифати ҳуҷби бадаради миёни бандаи валлоҳ . Ва гуфт : ки дунё онаст : ки маҳҷӯб кунад турои азу . Ва ҳам ваии кФтаҳ : кӣ ?шкевӣу танагии дил аз андакӣ маърифат зояд , ҳот ё қалили алмърФаҳ .

عبداللّه بن محمد بن عبدالرحمن الرازی الشعرانی. کنیه ابو محمد، باصل ازری بود بنشاپور بزرگ شده بود، با جنید صحبت کرده بود و با عثمان٭ و محمد ابن افضل البلخی رویم و سمنون و بوعلی گوزگانی و محمد حامد٭ و جز از ایشان از مشایخ قوم، از مهینان نشاپور بود در وقت خود، او را ریاضت شگفت. عالم بوده بعلوم ایر طایفه و حدیث داشت و ثقفه بود، در سنه و خمسین و ثلمائه از دنیا برفت. وی گفت: عارف اللّه نپرستد بر موافقت خلق «که وی کار کننده بود بر موافقت خالق» وی گفته: کی معرفت حجب بدرد میان بنده واللّه. و گفت: که دنیا آنست: که محجوب کند ترا ازو. و هم وی کفته: کی شکوی و تنگی دل از اندکی معرفت زاید، هات یا قلیل المعرفة.

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи бўолҳсни сервонии маин , номи ваии алии бен Муҳамади алсирўонӣ буд , устоди шайхи Абуалҳусайн сервонии киин аиз аз сервон мағриб бӯда ходиму шогирди иброҳӣм хавос бӯда . Шайхи бўсъд молинӣ оварда дар « арбаъӣни машойих » : ки бўолҳсн сервонӣ гуяд : ки саҳл « Абдуллоҳ » тстри٭ гуяд : кули ман лами икни лҳрктаҳу сукӯнаи амомои иқтдӣ ба фии зоҳираи сами ирҷъи илои ботинаи қатъ ба .

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ بوالحسن سیروانی مهین، نام وی علی بن محمد السیروانی بود، استاد شیخ ابوالحسین سیروانی کهین ایذ از سیروان مغرب بوده خادم و شاگرد ابراهیم٭ خواص بوده. شیخ بوسعد مالینی آورده در «اربعین مشایخ»: که بوالحسن سیروانی گوید: که سهل «عبداللّه» تستری٭ گوید: کل من لم یکن لحرکته و سکونه اماماً یقتدی به فی ظاهره ثم یرجع الی باطنه قطع به.

Сервонӣ маин гуфт : алрзои фавқи алмўоФқаҳи маъаи мо ибдўи маъаи алғиб . Ва қоли ллхўоси аўснии Фқоли лии алзми алФқроءи ?фони алхири фаҳим . Ва Сайид бӯда бдмёт нишастӣ , шайх алислом гуфт : ки шайхи бўолҳсни қроФии номи ваии алии бен Усмони бен насри бен Амр алқроФӣ бӯда ,у қроФаҳи диҳист аз Миср , гӯйанд ки бдмёт бӯда мисрӣаст шогирди бўолхири тиноти٭у бўолҳсни соиғи динўри٭и сдўи даҳ соли умри вай буду тўФии санаи смонину слсмоӣаҳ . Ва бўолхири сад ва бист ваанд сол бизӣаст .

سیروانی مهین گفت: الرضا فوق الموافقه مع ما یبدو مع الغیب. و قال للخواص اوصنی فقال لی الزم الفقراء فان الخیر فهیم. و سید بوده بدمیاط نشستی، شیخ الاسلام گفت: که شیخ بوالحسن قرافی نام وی علی بن عثمان بن نصر بن عمرو القرافی بوده، و قرافه دیهیست از مصر، گویند که بدمیاط بوده مصریست شاگرد بوالخیر تیناتی٭ و بوالحسن صایغ دینوری٭ صدو ده سال عمر وی بود و توفی سنه ثمانین و ثلثمائه. و بوالخیر صد و بیست و اند سال بزیست.

Ва шайх алислом гуфт : кӣ қроФии якона дунё буд беназир дар замони хеш ва пас хеш , ҳодолнзр буду ҳозири алўқт , устоду ғаюри ин кору эмоми зарфи ғайбӣ , бооми суннӣ буд ,у хоси ориф буд ва дар худ муваҳҳид буду нишони худ гум .

و شیخ الاسلام گفت: کی قرافی یکانه دنیا بود بی‌نظیر در زمان خویش و پس خویش، حادالنظر بود و حاضر الوقت، استاد و غیور این کار و امام ظرف غیبی، باعام سنی بود، و خاص عارف بود و در خود موحد بود و نشان خود گم.

Шайхи алисломи бохри умри ин танӣ чанд ҷудо карда буд азмтохрону ихтиёр ки эшон ҷудоанд : шайхи бўолхири тинотӣу қроФӣу ҳасрӣу алии бендори сирФӣу нсрободӣу сервонии киину Наҳовандӣу қассобу хрқонӣу тоқи٭и ин даҳ ттн гуфт ҷудоанд .

شیخ الاسلام بآخر عمر این تنی چند جدا کرده بود ازمتاخران و اختیار که ایشان جدا اند: شیخ بوالخیر تیناتی و قرافی و حصری و علی بندار صیرفی و نصرآبادی و سیروانی کهین و نهاوندی و قصاب و خرقانی و طاقی٭ این ده تتن گفت جدا اند.

Вақте қроФӣ дар киштӣ эҳтисоб кард , дасту пой ӯ бибастанд ва дар об андохтанд , чун вақти намоз буд дар сафи аввали диданд ӯро , ҷомаи ваии зарратар нашуда буд .

وقتی قرافی در کشتی احتساب کرد، دست و پای او ببستند و در آب انداختند، چون وقت نماز بود در صف اول دیدند او را، جامه وی ذره‌تر نشده بود.

Шайх алислом гуфт : ки ин ҳикоят ӯ худ боз мегуяд он Сайид . Шайх алислом гуфт : ки зинда ӯ каси бнкшд . Ки ӯ брўҳи дигар зиндааст . Шайх алислом гуфт : кӣ қроФӣ гуяд сидолсодот кӣ туро чизе диҳанду мақомӣ ки он бхлоФи шариъат буд , кӣ бар ту воҷиб буд ки пинҳони дорӣ , на бинӣ ки Хизр пинҳон кард .

شیخ الاسلام گفت: که این حکایت او خود باز می‌گوید آن سید. شیخ الاسلام گفت: که زندهٔ او کس بنکشد. که او بروح دیگر زنده است. شیخ الاسلام گفت: کی قرافی گوید سیدالسادات کی ترا چیزی دهند و مقامی که آن بخلاف شریعت بود، کی بر تو واجب بود که پنهان داری، نه بینی که خضر پنهان کرد.

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи бўслимони нилии бқронии омада бӯса дод бар сари қроФӣ ,у бўслимони сахти халқи ҷома буд , қроФӣ бадв нигараст гуфт : бо сулаймон ! турои бас мҳтрқ мебайнем , аммо дар миёни ду абрӯии ту ҳокимӣ май байнам , дўхшти фаро сар мекунӣ аммо ҳокимӣ дар миёни пас он виро ҳоким карданд бмғрби пас сӯфигарӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ بوسلیمان نیلی بقرآنی آمده بوسه داد بر سر قرافی، و بوسلیمان سخت خلق جامه بود، قرافی بدو نگرست گفت: با سلیمان! ترا بس محترق می‌بینیم، اما در میان دو ابروی تو حاکمی می‌بینم، دوخشت فرا سر می‌کنی اما حاکمی در میان پس آن ویرا حاکم کردند بمغرب پس صوفی گری.

Бўбкри дқи٭ бқроФӣ шуд , виро гуфт : бобикр ! акнӯн мегуяд кӣ муҷаррадтар ҷаҳони тўӣӣ , ман туро дар миёни гаҳвора май байнам . Пас азон сдсоли зани хост , виро дар фарзанд омад , ва дар миёни ду гаҳвора нишаста буд . Ва сухани қроФии ёд май рукад . ҚроФиро дар фаросати ъҷоибҳост .

بوبکر دقی٭ بقرافی شد، ویرا گفت: بابکر! اکنون می‌گوید کی مجردتر جهان توئی، من ترا در میان گهواره می‌بینم. پس ازان صدسال زن خواست، ویرا در فرزند آمد، و در میان دو گهواره نشسته بود. و سخن قرافی یاد می‌رکد. قرافی را در فراست عجایبهاست.

Шайх алислом гуфт : кӣ бўслимони хавоси мағрибӣ буд азин тайифа аз машойихи мағриб ӯ буд ки вақте дар гзстонӣ мешуд бар харӣ нишаста буд шошк хар багазед хар биҷуст пой ӯ дар дарахт газ зад , пои вай аФгор шуд , чӯбии барсари хрзд . Хар рӯй боз пас кард ,у бзбонӣ фасеҳ гуфт : даҳ ки бар димоғи худ май занӣ . Ва ҳўи ман ақрони абии алхироти бади машқ .

شیخ الاسلام گفت: کی بوسلیمان خواص مغربی بود ازین طایفه از مشایخ مغرب او بود که وقتی در گزستانی می‌شد بر خری نشسته بود شاشک خر بگزید خر بجست پای او در درخت گز زد، پای وی افگار شد، چوبی برسر خرزد. خر روی باز پس کرد، و بزبانی فصیح گفت: ده که بر دماغ خود می‌زنی. و هو من اقران ابی الخیرات بد مشق.