Шайх алислом гуфт : кӣ номи ваии абрҳими бен Муҳамади бен мҳмўиаҳ буд , шайхи аҳли ишорату ҳақоиқи венашони тасаввуф дар замони худ бншопўр . Шайхи хуросон дар вақти хеш , аслу мавлуди вай бншопўр бӯда ва олам бӯда бонўоъи улӯм , аз ҳифзи сунану илми таворих ,у мухтаси бълми ҳақоиқу ягонаи машойих дар вақти худ . Шогирди иброҳӣми шебон буд ,у шблӣу воситии дида , ва суҳбат карда бо шблӣ ва бо буъалии рӯдборӣу муртаишу бўбкри тоҳири абҳри٭у ҷуз аз эшон аз машойих нашопӯр . Бохр умр бимика рафт ва ҳаҷ кард ,у онҷо май буд муҷовир , то бирафт дар санаи сабъ ва сетину слсмоӣаҳи фии рабиъи алаввал .

شیخ الاسلام گفت: کی نام وی ابرهیم بن محمد بن محمویه بود، شیخ اهل اشارت و حقایق ونشان تصوف در زمان خود بنشاپور. شیخ خراسان در وقت خویش، اصل و مولود وی بنشاپور بوده و عالم بوده بانواع علوم،از حفظ سنن و علم تواریخ، و مختص بعلم حقایق و یگانهٔ مشایخ در وقت خود. شاگرد ابراهیم شیبان بود، و شبلی و واسطی دیده، و صحبت کرده با شبلی و با بوعلی رودباری و مرتعش و بوبکر طاهر ابهری٭ و جز از ایشان از مشایخ نشاپور. بآخر عمر بمکه رفت و حج کرد، و آنجا می‌بود مجاور، تا برفت در سنه سبع و ستین و ثلثمائه فی ربیع الاول.

Чун дар Макка шуд , бо Усмони мағрибии пеш ӯ омад гуфт : чаҳ ҷои тести Макка , бтбиб ! вай гуфт : Маккаи худ чаҳ ҷои тест , Макка ҷой манаст . Баси брномд ки сабабӣ афтод , бўъсмон ба нашопӯр омад , ва онҷо бирафт дар санаи аснин ва сабъину слсмоӣаҳу ҳўи ман табақаи алхомсаҳи аизоу қдмзии зикра . Ва нсрободӣ бимика бирафт .

چون در مکه شد، با عثمان مغربی پیش او آمد گفت: چه جای تست مکه، بطبیب! وی گفت: مکه خود چه جای تست، مکه جای منست. بس برنامد که سببی افتاد، بوعثمان به نشاپور آمد، و آنجا برفت در سنه اثنین و سبعین و ثلثمائه و هو من طبقة الخامسه ایضاً و قدمضی ذکره. و نصرآبادی بمکه برفت.

Шайх алислом гуфт : ки Исмоил гуфт писари нсрободии маро кӣ вай гуфт . Азои бдолки шӣии ман бўодӣ алҳақ Флои тлтФти маъаҳо илои ҷинаи влои илои нору лои тхтри ҳумои бболк ,у азои раҷъати ани злки улҳоли Фъзми мо азми аллоҳи ъзу ҷл . Ва ҳам вай гуфта : сари ислми ман ръўнаҳи албшриаҳи сари раббонӣ . Ва қол : ман воФқи аллоҳ алҳақ фии лаҳза ӯ хтўаҳи ?фонаи лои иъўди илои мухолифатаи баҳол .

شیخ الاسلام گفت: که اسماعیل گفت پسر نصرآبادی مرا کی وی گفت. اذا بدالک شئی من بوادی الحق فلا تلتفت معها الی جنة ولا الی نار و لا تخطر هما ببالک، و اذا رجعت عن ذلک الحال فعظم ما عظم اللّه عز و جل. و هم وی گفته: سر یسلم من رعونة البشریة سر ربانی. و قال: من وافق اللّه الحق فی لحظة او خطوة فانه لا یعود الی مخالفته بحال.

Самъати шайхи алисломи иқўли самъати алҳусайн бен Муҳамади албошонии абои Абдуллоҳ , иқўли самъати абои Усмони алмғрби٭и бншопўри иқўл : сӣли ани тини алии инсони албоби арсли илайҳи ризқа ? Фқол : ани кони ллоҷли илайҳи маслаки силки илайҳи ризқаи алмслк .

سمعت شیخ الاسلام یقول سمعت الحسین بن محمد الباشانی ابا عبداللّه، یقول سمعت ابا عثمان المغربی٭ بنشاپور یقول: سئل ان طین علی انسان الباب ارصل الیه رزقه؟ فقال: ان کان للاجل الیه مسلک سلک الیه رزقه المسلک.

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи бўбк розӣ наҳиллӣ номи ваии Муҳамади бен Абдуллоҳи алрозии бншопўр буду шайхи хуросон буду Сайид буд машриқро ,у мрзўқ аз лақии машойих , устод слмӣ бӯдау слмии таърихи худ бар таърих вай карда , шогирди шайхи бўбкр бикнди٭ бӯдау ҷузи азу

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ بوبک رازی نحلی نام وی محمد بن عبداللّه الرازی بنشاپور بود و شیخ خراسان بود و سید بود مشرق را، و مرزوق از لقی مشایخ، استاد سلمی بوده و سلمی تاریخ خود بر تاریخ وی کرده، شاگرد شیخ بوبکر بیکندی٭ بوده و جز ازو

Шайх алислом гуфт : ки ӯро вақте буд азиму қабул дар нашопӯр , дар кори кӯдак мубтало шуд , вирои буи муттаҳам карданд ва маҳҷӯр карданд , ва корҳо хост , ва вақтҳои вай дар шӯред . Ахр маълум карданд , бхлоФи он буд , вирои қабӯлӣ фаро дидамад бар бузургон нашопӯр .

شیخ الاسلام گفت: که او را وقتی بود عظیم و قبول در نشاپور، در کار کودک مبتلا شد، ویرا بوی متهم کردند و مهجور کردند، و کارها خاست، و وقتهای وی در شورید. اخر معلوم کردند، بخلاف آن بود، ویرا قبولی فرا دید امد بر بزرگان نشاپور.

Рӯзӣ дар масҷид ҷомеъ нишаста буд , шиҳи бендори сирФи٭ бар вай рафт гуфт : аиҳо ашшайх ! ин чист ки бтў буд , аз куҷо афтод он чунон корҳоءи ту , ва акнӯн ту чунин ? гуфт : эй пер ! ар азми абрҳиму сидқи виқини Мӯсо ,у азимату исмати исо ,у сабри Аҳмади арабии салавоти аллоҳи алайҳими аҷмъин касеро буд . Ки боди фитнаи ҷаҳд , ва нигоҳ дошт ӯ набӯд , ҳамаи боди бабрад ,у мард дар миёни он буд .

روزی در مسجد جامع نشسته بود، شیح بندار صیرفی٭ بر وی رفت گفت: ایها الشیخ! این چیست که بتو بود، از کجا افتاد آن چنان کارهاء تو، و اکنون تو چنین؟ گفت: ای پیر! ار عزم ابرهیم و صدق ویقین موسی، و عزیمت و عصمت عیسی، و صبر احمد عربی صلوات اللّه علیهم اجمعین کسی را بود. که باد فتنه جهد، و نگاه داشت او نبود، همه باد ببرد، و مرد در میان آن بود.

Шайх алислом гуфт : кӣ яке бобўбкр розӣ гуфт : ки дар самоъ чаҳ гўӣӣ ? гуфт : баси фитна ангезасту тарабомез , хештан май гӯш аз фитна . Гуфт : на машойих он кардаанд ? гуфт : дӯсти падар ! он вақт , ки вақти ту чун вақт эшон шавад ту ҳамнон мекун шайхи бўбкр розӣ гуяд : ки Усмон одамӣ гуфт : ани аллоҳи таъолии ҳуҷби сулсаи бслсаҳ : ҳуҷби макраи бҳлмаҳ ,у ҳуҷби хдоъаҳи блтФаҳ ,у ҳуҷби ъқўи бутаи бкромтаҳ . Шайх алислом гуфт : ки шайхи бўбкри полизбон аз Бухоро буд Сайид , ҷунайдро дида буду Амри ваии дарози бкшидаҳ буд шайхи амӯ бо ман гуфт : ки дар санаи сабъин ббхоро шудам бзёрти шайхи бўбкри полезон , виро талаб кардам , вай маро бинишонад , ва суфра биоварад нон буду ҷўзу намаки пеши ман ниҳод , ва ман гурусна будам , даст фаро кардам ва мехӯрдам . Дар миён хӯрдан дар вай нигоҳ кардам , вай мегирист ман даст боз кашидам . Маро гуфт : бихӯр ! ки ман аз шодӣ мегарем , кӣ шайхи бўолқосми ҷунайдро гуфт : ки зуд буд ки ин суханон чунон шавад , ки дар кўӣии ду ҳуҷра буд , дар яке азин суханон буд , вдрон дигар набӯд , онкас ки дарон сроء буд , агар на бинад ки аз он ҳуҷра берун ояд , дарин ҳуҷра ояд , кӣ азин суханони шунӯд , ки то аз ҳроаҳ ба Бухоро кас меояд баталаб ин кор ҳануз коркоаҳ

شیخ الاسلام گفت: کی یکی بابوبکر رازی گفت: که در سماع چه گوئی؟ گفت: بس فتنه انگیز است و طرب آمیز، خویشتن می‌گوش از فتنه. گفت: نه مشایخ آن کرده‌اند؟ گفت: دوست پدر! آن وقت، که وقت تو چون وقت ایشان شود تو همنان میکن شیخ بوبکر رازی گوید: که عثمان آدمی٭ گفت: ان اللّه تعالی حجب ثلثةً بثلثة: حجب مکره بحلمه، و حجب خداعه بلطفه، و حجب عقو بته بکرامته. شیخ الاسلام گفت: که شیخ بوبکر پالیزبان از بخارا بود سید، جنید٭ را دیده بود و عمرو وی دراز بکشیده بود شیخ عمو٭ با من گفت: که در سنه سبعین ببخارا شدم بزیارت شیخ بوبکر پالیزان، ویرا طلب کردم، وی مرا بنشاند، و سفره بیاورد نان بود و جوز و نمک پیش من نهاد، و من گرسنه بودم، دست فرا کردم و می‌خوردم. در میان خوردن در وی نگاه کردم، وی می‌گریست من دست باز کشیدم. مرا گفت: بخور! که من از شادی می‌گریم، کی شیخ بوالقاسم جنید را گفت: که زود بود که این سخنان چنان شود، که در کوئی دو حجره بود، در یکی ازین سخنان بود، ودران دیگر نبود، آنکس که دران سراء بود، اگر نه بیند که از آن حجره بیرون آید، درین حجره آید، کی ازین سخنان شنود، که تا از هراة به بخارا کس می‌آید بطلب این کار هنوز کارکاه