Шайхи алислом « гуфт » ки вай ба нашопӯр буд , номи ваии Муҳамади бен Аҳмади бен ҳмдўни алФроء , аз аҷала машойих нашопӯр буду бофаросати азим буд . Шайхи амӯи вирои дида буд ва гуфт : армни бўбкр Фрأ надид май ман сӯфӣ набӯд май ва суҳбат карда буд бо буъалии сақафӣу Абдуллоҳи манозилу бўбкри шблии вбўбкри тоҳири Абҳарӣу муртаишу ҷуз азишон аз машойихи вақт , ваии ягонаи машойих буд дар тариқати некӯ , дар санаи сабъин ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё « пӯсти кроаҳ буд . »

شیخ الاسلام «گفت» که وی به نشاپور بود، نام وی محمد بن احمد بن حمدون الفراء، از اجلهٔ مشایخ نشاپور بود و بافراست عظیم بود. شیخ عمو ویرا دیده بود و گفت: ارمن بوبکر فرأ ندید می من صوفی نبود می و صحبت کرده بود با بوعلی ثقفی و عبداللّه منازل و بوبکر شبلی وبوبکر طاهر ابهری و مرتعش٭ و جز ازیشان از مشایخ وقت، وی یگانهٔ مشایخ بود در طریقت نیکو، در سنه سبعین و ثلثمائه برفته از دنیا «پوست کراه بود.»

Шайх амӯ гуфт : ки асҳобӣ маро гуфт бншопўр , ки бзёрт бўбкр машав , ки ӯ гуяд , ки бо падару модршў , ва ту бозгардӣ , лухтии печидам охир гуфтам : чист ки ман мекунам наёяд ки бози гирдам виро наёбам . Шудам дар масҷид ӯро наёфтам чун соъатии баромад , виро дидам ки аз масҷиди даромад . Чун Шуравии дарави пораи пӯстин дар даст . Салом кардам . Гуфт : ва алейк ассалом аз кҷоӣӣ ? гуфтам : аз ҳроаҳ гуфт : куҷо мерӯй ? гуфтам басӯии қибла . Гуфт : падари дорӣ ? гуфтам : дорам гуфт : бозгард . Боз бар падар шўо гуфтам : чунин кунам бо ёрон шудам , эшон чандон бигуфтанд , то мроҷзм карданд , фарои байт шудан . Шудам кӣ биравам . Маротиб бигирифт таби азим . Рӯз дигар рафтам бнздики шайхи бўбкр . Маро гуфт : нақсати алъҳд ? аҳд бишикастӣ . Гуфтам : эй шайх ! тўбти бкрдм . Вай гуфт : ман лами иўсри аллоҳи алии кули шииءи лоисли илои қалбаи нури алмърФаҳи баҳол .

شیخ عمو گفت: که اصحابی مرا گفت بنشاپور، که بزیارت بوبکر مشو، که او گوید، که با پدر و مادرشو، و تو بازگردی، لختی پیچیدم آخر گفتم: چیست که من می‌کنم نیاید که باز گردم ویرا نیابم. شدم در مسجد او را نیافتم چون ساعتی برآمد، ویرا دیدم که از مسجد درامد. چون شوروی درو پاره پوستین در دست. سلام کردم. گفت: و علیک السلام از کجائی؟ گفتم: از هراة گفت: کجا میروی؟ گفتم بسوی قبله. گفت: پدر داری؟ گفتم: دارم گفت: بازگرد. باز بر پدر شوا گفتم: چنین کنم با یاران شدم، ایشان چندان بگفتند، تا مراجزم کردند، فرا بیت شدن. شدم کی بروم. مراتب بگرفت تب عظیم. روز دیگر رفتم بنزدیک شیخ بوبکر. مرا گفت: نقصت العهد؟ عهد بشکستی. گفتم: ای شیخ! توبت بکردم. وی گفت: من لم یوثر اللّه علی کل شییء لایصل الی قلبه نور المعرفة بحال.

Аз вай пурседанд : ки Аброр каёнанд ? гуфт : муттақеон ӯ , бо шайхи бўбкри шабаҳӣу алии бендори сирФи٭ аз машойихи ншопўронд дар ҳамаи айём , ва аз табақаи хомсаҳи аизо . Амономи бўбкри шабаҳии Муҳамади бен ҷаъфари алшбҳӣ аз ҷавони мардони машойихи вақт буд , суҳбат карда бо шайхи бўъсмони ҳири٭у пеш аз санаи сетин ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё . Вай гуфт : алФтўаҳи ҳасани алхлқу базли алмърўФ .

از وی پرسیدند: که ابرار کیانند؟ گفت: متقیان او، با شیخ بوبکر شبهی و علی بندار صیرفی٭ از مشایخ نشاپوراند در همه ایام، و از طبقه خامسه ایضاً. امانام بوبکر شبهی محمد بن جعفر الشبهی از جوان مردان مشایخ وقت بود، صحبت کرده با شیخ بوعثمان حیری٭ و پیش از سنه ستین و ثلثمائه برفته از دنیا. وی گفت: الفتوة حسن الخلق و بذل المعروف.