Бўъбдоллаҳи хафиф широзӣаст шайх алислом гуфт : Муҳамади бен хафифи бен аскФшори алзбӣ буд кунӣа Абуабдуллои бшир аз бӯда пайваста ва мо дар ваии ншопўрӣ буду ваии шайхи алмшоих буд дар вақти худу эмом буд . Вирои шайхи алислом май хонданд . Шогирди шайхи бўтолби Хазраҷи бғдоди٭ буд , рӯем дидау каттонӣу Юсуфи ҳусайни розӣу вболҳсини моликӣу бўолҳсини музайяну бўолҳсини дроҷ٭ ва суҳбат карда бо тоҳири муқаддасӣу бобӯи умру дмшқи٭ ва аз он ва аз дидори машойихи мрзўқ буд ,у олам буд бълўми зоҳрўи улӯми ҳақоиқ , нурӣ бӯда нури ғайр махлуқ гуфтед .

بوعبداللّه خفیف شیرازی است شیخ الاسلام گفت: محمد بن خفیف بن اسکفشار الضبی بود کنیه ابوعبداللّه بشیر از بوده پیوسته و ما در وی نشاپوری بود و وی شیخ المشایخ بود در وقت خود و امام بود. ویرا شیخ الاسلام می‌خواندند. شاگرد شیخ بوطالب خزرج بغدادی٭ بود، رویم دیده و کتانی و یوسف حسین رازی و وبالحسین مالکی و بوالحسین مزین و بوالحسین دراج٭ و صحبت کرده با طاهر مقدسی و بابو عمر و دمشقی٭ و از آن و از دیدار مشایخ مرزوق بود، و عالم بود بعلوم ظاهرو علوم حقایق، نوری بوده نور غیر مخلوق گفتید.

Шайх алислом гуфт : ки ҳечкас нест , ки ӯро дайни илми чандон тасонифаст ки вайро . Эътиқоди поку сирати некӯ буду шофиии мазҳаб буд вошогрдони давлатӣу мрзўқу айёми мувофиқу давлатӣ . Дар санаи аҳадӣ ва сабъину сулс моӣаҳ бирафта .

شیخ الاسلام گفت: که هیچکس نیست، که او را دین علم چندان تصانیف است که وی را. اعتقاد پاک و سیرت نیکو بود و شافعی مذهب بود واشاگردان دولتی و مرزوق و ایام موافق و دولتی. در سنهٔ احدی و سبعین و ثلث مائه برفته.

Шайх алислом гуфт : ки азуи ду сухан дорам ма ки кро кунад ки боз гӯйанд . Яке онк аз ва пурседанд : кӣ тасаввуф чист ? гуфт : вуҷӯди аллоҳи фии ҳайни алғФлаҳ , ёфт ҳақ дар вақти ғифлат , ддигр сухан онаст ки виро гуфтанд : абдураҳими астрхӣ чаро босаг бо нон бдшт мешаваду қабо май бандад ? гуфт : итхФФи ман сиқли мо алайҳ , гуфт : мешавад то аз онки дронст дамӣ занад то аз бори вуҷӯди сабк тар гардад .

شیخ الاسلام گفت:‌که ازو دو سخن دارم مه که کرا کند که باز گویند. یکی آنک از و پرسیدند: کی تصوف چیست؟ گفت: وجود اللّه فی حین الغفلة، یافت حق در وقت غفلت، ددیگر سخن آنست که ویرا گفتند: عبدالرحیم اصطرخی چرا باسگ با نان بدشت می‌شود و قبا می‌بندد؟ گفت: یتخفف من ثقل ما علیه، گفت: میشود تا از آنک درانست دمی زند تا از بار وجود سبک‌تر گردد.

Шайх алислом гуфт : ки дар вуҷӯди хорӣ ва лиззат набӯд ,

شیخ الاسلام گفت: که در وجود خواری و لذت نبود،

Ки дар вуҷӯди садумат буд вшкстн . Ки дарон ҳавос мард бирасад воншди нои ллмҷнўн ӯ лғираҳ

که در وجود صدمت بود وشکستن. که دران حواس مرد برسد وانشد نا للمجنون او لغیره

Баҳона биҷӯем ки туро фаромӯш кунам , ту дарёи ое , баҳонаи гурезад мигрихтм нарустам . эй ман фидоӣ ӯ каши бастам .

بهانه بجویم که ترا فراموش کنم، تو دریا آیی، بهانه گریزد میگریختم نرستم. ای من فدای او کش بستم.

Шайх алислом гуфт : ки бўолҳсни башарии сҷзӣ маро гуфт ки шайх Сайид гуфт бўъбдоллаҳи хафиф ки манӣ биФгндн « дар шариъат » зндқаҳаст , ва манӣ кардан дар ҳақиқати ширк .

شیخ الاسلام گفت: که بوالحسن بشری سجزی مرا گفت که شیخ سید گفت بوعبداللّه خفیف که منی بیفگندن «در شریعت» زندقه است، و منی کردن در حقیقت شرک.

Шайх алислом гуфт : ки шайхи бўъбдоллаҳ Бокӯ гуфт : ки аз шайхи бўъбдоллаҳ хафиф пурседанд : ки тасаввуф чист ? гуфт тасфияи улқулуби ани мувофиқаи албриаҳу мФорқаҳи ахлоқи алтбиъаҳу ахмоди сифоти албшриаҳу муҷонибаи дўоъии алнФсониаҳу манозилаи сифоти алрўҳониаҳ « волнтқи болълўми алҳқиқаҳи востъмоли мо ҳўи аввалии алии алсрмдиаҳ » волнсҳи лҷмиъи аломаҳи волўФоءи аллоҳи алии алҳқиқаҳу атбоъ алрасул фии алшриъаҳ .

شیخ الاسلام گفت: که شیخ بوعبداللّه باکو٭ گفت: که از شیخ بوعبداللّه خفیف پرسیدند: که تصوف چیست؟ گفت تصفیة القلوب عن موافقة البریه و مفارقة اخلاق الطبیعة و اخماد صفات البشریة و مجانبة دواعی النفسانیة و منازلة صفات الروحانیة «والنطق بالعلوم الحقیقة واستعمال ما هو اولی علی السرمدیة» والنصح لجمیع الامة والوفاء اللّه علی الحقیقة و اتباع الرسول فی الشریعة.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳи хафифи бкўдкӣу ҷавонӣ дар масҷид будӣ бшб .

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه خفیف بکودکی و جوانی در مسجد بودی بشب.

Вай гуяд : кӣ шабӣ нишаста будам , борон меомад ва чароғ бамурда буд кӣ дар масҷид кӯфтан гирифт . Ходим фаро нашуд , дили ман танг шуд фаро шудам ва дар боз кардам . Шайхи бўолхири моликӣ буд вақте дигари ин ҳикояти бикради шайхи алисломи биҷои бўолхири моликии шайх ҳукмӣ гуфт аз машойихи он диёр буд , даромад бнздик ман бинишаст , аз ҳайбат ӯ пар шудам , аз ар боз кард ва таом барон . Гуфт : бихӯр , ман дар висол будам , аз бими ваии нёрстми гуфтан ки дар висолам . Луқма дар даҳони ниҳодам . Дар миён хӯрдан гуфтам аиҳо ашшайх ! суол додам . Гуфт : бигӯӣ . Гуфтам маттии итиби алъиши маъа алҳақ гуфт : азосқти алхлоФ пас гуфт кул кул бихӯр !

وی گوید: کی شبی نشسته بودم، باران می‌آمد و چراغ بمرده بود کی در مسجد کوفتن گرفت. خادم فرا نشد، دل من تنگ شد فرا شدم و در باز کردم. شیخ بوالخیر مالکی بود وقتی دیگر این حکایت بکرد شیخ الاسلام بجای بوالخیر مالکی شیخ حکمی گفت از مشایخ آن دیار بود، درآمد بنزدیک من بنشست، از هیبت او پر شدم، از ار باز کرد و طعام بران. گفت: بخور، من در وصال بودم، از بیم وی نیارستم گفتن که در وصالم. لقمهٔ در دهان نهادم. در میان خوردن گفتم ایها الشیخ! سوال دادم. گفت: بگوی. گفتم متی یطیب العیش مع الحق گفت: اذاسقط الخلاف پس گفت کل کل بخور!

Шайх алислом гуфт : аз шайх бо ҳомид дӯстон пурседанд бмрў ки : маттии тсқти алҳшиаҳ ? гуфт : азои қидмати алсҳбаҳи сиқтати алҳшмаҳ . Ин ҳикояти бўсъди молинии оради азуӣ .

شیخ الاسلام گفت: از شیخ با حامد دوستان پرسیدند بمرو که: متی تسقط الحشیة؟ گفت: اذا قدمت الصحبة سقطت الحشمة. این حکایت بوسعد مالینی آرد ازوی.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳи хафифро ҳангомӣ бо шайхи Мӯсои умрони Ҷӣруфтии хўисаҳи афтода буд , номаи фиристодаи буи ё пайғомӣ « бҷирФт » ки ман дар Ширози ҳазор мурӣд дорам , ки аз ҳар яке ҳазор днёр хоҳам шайъ розмон нахоҳанд Мӯсои умрони ҷавоб боз фиристод ки ман дар Ҷӣруфти ҳазор душман дорам , ки ҳар ки бар ман даст ёбад маро то шаб диранг ндиҳанд «у зинда , бнгзорнд » сӯфии тўӣӣ ё ман ?

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه خفیف را هنگامی با شیخ موسی عمران جیرفتی خویسه افتاده بود، نامه فرستاده بوی یا پیغامی«بجیرفت» که من در شیراز هزار مرید دارم، که از هر یکی هزار دنیار خواهم شی رازمان نخواهند موسی عمران جواب باز فرستاد که من در جیرفت هزار دشمن دارم، که هر که بر من دست یابد مرا تا شب درنگ ندهند «و زنده، بنگذارند» صوفی توئی یا من؟

Шайх алислом гуфт : ки шайхи Мӯсои умрони Ҷӣруфтӣ Сайид бӯда « ба Ҷӣруфт » пери шайхи бўъбдоллаҳи тоқи٭ буд тоқии шогирди вай буду бовай суҳбат дошта буд .

شیخ الاسلام گفت: که شیخ موسی عمران جیرفتی سید بوده «به جیرفت» پیر شیخ بوعبداللّه طاقی٭ بود طاقی شاگرد وی بود و باوی صحبت داشته بود.

Шайх алислом гуфт : ки миёни хоҷаи алии ҳасани кирмонии бикрмони хўисаҳи афтида буд бо халили хозини ваии номаи бхўоҷаҳ алӣ фиристод ва дарон навишт ки ту аз бом то чоштгоҳ май доруу шарбату гувориши хурӣ то чизе ё таоми нек , хуш битавонӣ хӯрдан яъне аз тнъму маро аз бом то чоштгоҳи гирд бар бояд гашт то чизе ёбам ки бихӯрам сӯфии тўӣӣ ? ё ман ? метаъна мезаданд ва намеписандиданд қабул ҷустану доштани машойих , аз баси ғуруру заҳр ҳар ки ки дронст , ки эшон моя ту хуранд ва ин нафаси раъноро мъҷб кунанд , то аз ҳади худ дар гузарад , то аз ҳади худ дар гузарад , агар аллоҳи нгўшд , ва ин ақаба азимаст ин қавмро . Шайх сервонӣ гуфт : ки охири мо ихрҷи ман қулӯби алсдиқини ҳуби алрёсаҳ яъне ҳаргиз берун наёяд магар бо марг . Ин ҷоҳу қабул ҷустани чизе хушаст ,у ҳамаи халқи онрои ҷӯён бо чандон офат ки дронсту шуғл . Ва гуфтаанд бузургон : алшҳраҳи фитнаи вкли итмноҳо , волхмўли роҳаҳ ва қул ман ирзҳо .

شیخ الاسلام گفت: که میان خواجه علی حسن کرمانی بکرمان خویسه افتیده بود با خلیل خازن وی نامه بخواجه علی فرستاد و دران نوشت که تو از بام تا چاشتگاه می‌دارو و شربت و گوارش خوری تا چیزی یا طعام نیک، خوش بتوانی خوردن یعنی از تنعم و مرا از بام تا چاشتگاه گرد بر باید گشت تا چیزی یابم که بخورم صوفی توئی؟ یا من؟ می طعنه می‌زدند و نمی‌پسندیدند قبول جستن و داشتن مشایخ، از بس غرور و زهر هر که که درانست، که ایشان مایهٔ تو خورند و این نفس رعنا را معجب کنند، تا از حد خود در گذرد، تا از حد خود در گذرد، اگر اللّه نگوشد، و این عقبه عظیم است این قوم را. شیخ سیروانی گفت: که آخر ما یخرج من قلوب الصدیقین حب الریاسة یعنی هرگز بیرون نیاید مگر با مرگ. این جاه و قبول جستن چیزی خوش است، و همه خلق آنرا جویان با چندان آفت که درانست و شغل. و گفته‌اند بزرگان: الشهرة فتنة وکل یتمناها، والخمول راحة و قل من یرضها.

СФинон ъиинаҳ гуяд эмоми Фқҳоءи Маккаи устоди шофиии воҳмду ҷузи азу : ки Сафёни савриро бихоб дидам , кӣ дар биҳишт аз дарахт бдрхт мепарид ва мегуфт : Алҳамдулиллоҳи алзии сдқнои ваъдаи пас бмн нагирист ва гуфт : алҳмдллаҳи алзии сдқнои ваъдаи пас бмн нагирист ва гуфт : писари ъиинаҳ ! чунон кун ки тарокуми шиносаду мардумон ва кам падеди оӣӣ ки ман гуруҳе бидидам , кӣ ангушт намой халқ буданд яъне ба порсоӣӣу неки мардӣ , бештари ҳалоки гаштанд , ва дар сар он шуданд , бнздики ҳамаи халқи он ма бошад , ки қабул дораду ҷоҳ ва дунё дораду бнздики ӣнони аўмаҳ буд кӣ дарвештару ғарибтару бикстару муфлистар ва беҷоҳ ва бе қадартар ва маҳҷӯртар . Ва дар кори дунёи заъифтару бечоратар . Ки кори ӣнони бзд ҳама оламаст . Мояи ин қавм ӯ аизу ватан ӯ ғурбати аизу ниёзи воФлоси дукон ӯ аиз . Ва нестӣ ӣнон ҳастӣ ӣнони аиз .

سفینان عیینه گوید امام فقهاء مکه استاد شافعی واحمد و جز ازو: که سفیان ثوری را بخواب دیدم، کی در بهشت از درخت بدرخت می‌پرید و می‌گفت: الحمداللّه الذی صدقنا وعده پس بمن نگریست و گفت: الحمدللّه الذی صدقنا وعده پس بمن نگریست و گفت: پسر عیینه! چنان کن که تراکم شناسد و مردمان و کم پدید آئی که من گروهی بدیدم، کی انگشت نمای خلق بودند یعنی به پارسائی و نیک مردی، بیشتر هلاک گشتند، و در سر آن شدند، بنزدیک همه خلق آن مه باشد، که قبول دارد و جاه و دنیا دارد و بنزدیک اینان اومه بود کی درویش‌تر و غریب‌تر و بیکس‌تر و مفلس‌تر و بی‌جاه‌ و بی‌قدرتر و مهجورتر. و در کار دنیا ضعیف‌تر و بیچاره‌تر. که کار اینان بضد همه عالمست. مایهٔ این قوم او ایذ و وطن او غربت ایذ و نیاز وافلاس دکان او ایذ. و نیستی اینان هستی اینان ایذ.

Шайх алислом гуфт : ки мераҳ аз нашопӯр пер бӯда аз суфиён , Сайиди маломатӣ ба нсорФти бзёрт ё бакорӣ , ва як ходими боз вау онҷои вирои қабули бхости азиму мурӣдон бисёр падед омад . Вўӣ азон ранҷ май буду шуғл дил фузуд хост ки баравад , чун бозгашт , халқи азим бо вай берун омаданд «у ёўӣ фаро рафт устоданд » пурсед аз ходим ки эшон кӣанд ? гуфт : бхдмт ту меоянд . ӯ сабр кард , чизе нагуфт то бболоء омад басари роҳ , вай расед фарои болоу бодамии ҷусти бзўр , ваии шалвори бозкрду бўл кардан оғоз кард ва май ?фонд то ҳамаи ҷомҳоءи эшон палиди гашт ва он худ , он қавм гуфтанд : аҳсанти инат шайхи инат мъомлт ! ҳамаи мункир аз вай бозгаштанд . Ва ваии як мурӣд дошт ки боваии беруни омада буд , пас вай май евати дили пуринкор , ки ин чаҳ буд ки вай кард ? қавми мурӣдонро иродати тозау нзрҳоءи некӯ бовай меонед табарруку хизматро нигар ки ӯ чаҳ кард ? мераҳ мерафт то об омад вай рафт ҳамчунон бо мураққаъу ҷома дарон об , ва хештан бишуст ,у берун ва фаро рафт истод ва рӯй боз кард , ходимро гуфт : нигар кӣ инкор накунӣ , ки офатӣ бидон азимӣу фитнау шуғлии бузург , бойени миқдори бўлӣ аз худ боз тавон кард ва он боби поки гашт , чаро мؤнти он бояд кашид ? чаҳ бакор оянд , ҷуз аз анки мардум , раъно ва мъҷб кунанд , ва аз моя мардум хуранд ,у шуғл дил афзойанд . Ва он қабули пеш аз айб бошад , чун айби андак падед ояд , ё корӣ на бар муроди эшон , ҳама мункир карданд .

شیخ الاسلام گفت: که میره از نشاپور پیر بوده از صوفیان، سید ملامتی به نسارفت بزیارت یا بکاری، و یک خادم باز و و آنجا ویرا قبول بخاست عظیم و مریدان بسیار پدید آمد. ووی ازان رنج می‌بود و شغل دل فزود خواست که برود، چون بازگشت، خلق عظیم با وی بیرون آمدند «و یاوی فرا رفت استادند» پرسید از خادم که ایشان کیاند؟ گفت: بخدمت تو می‌آیند. او صبر کرد، چیزی نگفت تا ببالاء آمد بسر راه، وی رسید فرا بالا و بادمی جست بزور، وی شلوار بازکرد و بول کردن آغاز کرد و می‌فاند تا همه جامهاء ایشان پلید گشت و آن خود، آن قوم گفتند: احسنت اینت شیخ اینت معاملت! همه منکر از وی بازگشتند. و وی یک مرید داشت که باوی بیرون آمده بود، پس وی می‌یفت دل پرانکار، که این چه بود که وی کرد؟ قوم مریدان را ارادت تازه و نظرهاء نیکو باوی می‌آنید تبرک و خدمت را نگر که او چه کرد؟ میره می‌رفت تا آب آمد وی رفت همچنان با مرقع و جامه دران آب، و خویشتن بشست، و بیرون و فرا رفت ایستاد و روی باز کرد، خادم را گفت: نگر کی انکار نکنی، که آفتی بدان عظیمی و فتنه و شغلی بزرگ، باین مقدار بولی از خود باز توان کرد و آن بآب پاک گشت، چرا مؤنت آن باید کشید؟ چه بکار آیند، جز از انک مردم، رعنا و معجب کنند، و از مایهٔ مردم خورند، و شغل دل افزایند. و آن قبول پیش از عیب باشد، چون عیب اندک پدید آید، یا کاری نه بر مراد ایشان، همه منکر کردند.

Шайх алислом гуфт : ки доне ки ӯ он чаро кард ? аз шодии он ки азишон омада буд , он бирав воҷиб шуд . Агар дар хашм шудӣ азишон агар эшон кофар будандӣ аллоҳи эшонро ҳама зоҳидӣ додӣ .

شیخ الاسلام گفت: که دانی که او آن چرا کرد؟ از شادی آن که ازیشان آمده بود، آن برو واجب شد. اگر در خشم شدی ازیشان اگر ایشان کافر بودندی اللّه ایشان را همه زاهدی دادی.

Қоли алии бен алмўлд : рояти Фимо ирӣ еленаем , ахии абои асҳқи Фқлти ?лаи аўснӣу қол : алейк болқлаҳу алзлаҳи илои ани тлқоءи рбк . Ва гуфт : чикораст дарзиро ботабар ҳар касро кори хеш , ва ҳар дарахти бабори хеш , шайх алислом гуфт : ки қабули пас он бошад кӣ айби ту бидонад . Он на қабул буд ки айби андак пайдо шавад , инкори орад , ки одамии маҳал айбаст . Нигар қабул додӣ бпо кӣ ва беайбӣу ростӣ , ки чун нақс падед ояд , бирасад ки Фриштгон маъсӯманду муқаддас , ва одамӣ маъюбасту злўм :у ҳамаи умри муроот мебояд карду хизмату шайх бар май бояд чид ки мурӣди ман аиз то вақти зкоаҳи чизе аз мол худ бидиҳ зл туро диҳад , пас ту мурӣди аўоӣ , на ӯ мурӣди ту . Мурӣди ту он буд ки ӯ он кунад , ки ту бояд ,у илми худ врҷҳли ту бунаад ,у писанди худ дар нописанди ту бзорд ва хуш омад худ дрнои хуши ту гуми ораду савоби худ дар носавоби ту савоби ингорад ,у қабул аз асл дорад на аз фаръ . Аз ботину мояи сиррӣ бтў нигарад , на бФълу мъомлти ту . Ва айби ту бигузорад . Магар дар ширки вонхром , ки он бобӣ дигараст ,у онҷои фарои суҳбати набард , ки асли ъқиди тест ,у тариқат ки мард бронҷо бугзарад бъмдо ё бдъўии абоҳт , ту бояд ки биравӣ бароаи ақидаи росту истиқомати некӯ , ва аз онҷои фарои боваии як қадам фаро нанаҳй , то онгоҳ кӣ вай бар роҳ ояд ар худ ояд вирои фурӯгузорӣ мавқуф , магар ки хтоӣӣ буд ё талбис ё ҷурм ё ндомтўи изтирор . Ки халқи музтару мақҳур ва маҷбуранд зери ҳукм ,у қзоءи ҳақ таъолӣ меронад ҳар чаҳ хоҳад бронк хоҳад ,у мурод ӯ дарон ӯ донад ,у азуи фарои халқ ӯнигарӣ то хусумат бурӣда гардад , магари ҳукми шаръ дар пой ояд ки фарои қадам фаро натавон ниҳоди бзрўрт . Валлоҳи алмстъону алайҳи алтклону нсӣаҳи аллоҳи алъоФиаҳи вассаломаи фии алқлбу ҳўи мқлби улқулубу алобсору наузи биллоҳи ман алФтни кулҳо , зоҳирҳо ва ботинҳо , ё мқлби улқулуби сабти қлўбнои алии динку тоътку санаи рсўлк ,у алии тариқи ҳқиқтки воҷъли ман вроинои бФзлк . Ва рҳмтку кирмак .

قال علی بن المولد: رایت فیما یری النایم، اخی ابا اسحق فقلت له اوصنی و قال: علیک بالقلة و الذلة الی ان تلقاء ربک. و گفت: چکار است درزی را باتبر هر کس را کار خویش، و هر درخت ببار خویش، شیخ الاسلام گفت: که قبول پس آن باشد کی عیب تو بداند. آن نه قبول بود که عیب اندک پیدا شود، انکار آرد، که آدمی محل عیب است. نگر قبول دادی بپا کی و بی‌‌عیبی و راستی، که چون نقص پدید آید، برسد که فریشتگان معصوم‌اند و مقدس، و آدمی معیوبست و ظلوم: و همه عمر مراعات می‌باید کرد و خدمت و شیخ بر می‌باید چید که مرید من ایذ تا وقت زکاة چیزی از مال خود بده ذل ترا دهد، پس تو مرید اوای، نه او مرید تو. مرید تو آن بود که او آن کند، که تو باید، و علم خود ورجهل تو بنهد، و پسند خود در ناپسند تو بذارد و خوش آمد خود در ناخوش‌تو گم آرد و صواب خود در ناصواب تو صواب انگارد، و قبول از اصل دارد نه از فرع. از باطن و مایهٔ سری بتو نگرد، نه بفعل و معاملت تو. و عیب تو بگذارد. مگر در شرک وانخرام، که آن بابی دیگر است، و آنجا فرا صحبت نبرد، که اصل عقید تست، و طریقت که مرد برانجا بگذرد بعمدا یا بدعوی اباحت، تو باید که بروی براه عقیدهٔ راست و استقامت نیکو، و از آنجا فرا باوی یک قدم فرا ننهی، تا آنگاه کی وی بر راه آید ار خود آید ویرا فرو گذاری موقوف، مگر که خطائی بود یا تلبیس یا جرم یا ندامتو اضطرار. که خلق مضطر و مقهور و مجبورند زیر حکم، و قضاء حق تعالی می‌راند هر چه خواهد برانک خواهد، و مراد او دران او داند، و ازو فرا خلق او نگری تا خصومت بریده گردد، مگر حکم شرع در پای آید که فرا قدم فرا نتوان نهاد بضرورت. واللّه المستعان و علیه التکلان و نسئه اللّه العافیه والسلامة فی القلب و هو مقلب القلوب و الابصار و نعوذ باللّه من الفتن کلها، ظاهرها و باطنها، یا مقلب القلوب ثبت قلوبنا علی دینک و طاعتک و سنة رسولک، و علی طریق حقیقتک واجعل من وراینا بفضلک. و رحمتک و کرمک.

Шайх алислом гуфт : ки хоҷаи алии ҳасани шайхи Кирмону пасинаи машойих . Вай дорухона дошту кори бнзом «у авқоф бисёр »у мурӣдон бисёру некӯи мъомлту ваии даъвии мурӣдии шайх амӯ кардӣу товӣ буна рафт аз дунё . Ваии баст боз нагузошт . Шайх алислом гуфт : ки бўтолби Хазраҷи бен алӣ алБағдодӣаст устоди бўъбдоллаҳи хафиф буд шайх бўъбдоллаҳ гуяд : ки ман хизмат вай мекардаму ваии иллат шикам дошт , хӯн май фурушади ташт дар вай май ниҳодам , вақте ғоиб будам , вай овоз дод : ки широзӣ ! ман бнмии шунӯдами дигари бора овоз дод , гуфт широзӣ ! ҳин лънки аллоҳ ! ман бишитофтаму ташт буи додам алӣ Дайлам пурсед аз Абуабдуллои хафиф , ки ту он лънки аллоҳ чун бишунидӣ аз рӯй ? гуфт : чун рҳмки аллоҳ .

شیخ الاسلام گفت: که خواجه علی حسن شیخ کرمان و پسینهٔ مشایخ. وی داروخانهٔ داشت و کار بنظام «و اوقاف بسیار» و مریدان بسیار و نیکو معاملت و وی دعوی مریدی شیخ عمو کردی و تاوی بنه رفت از دنیا. وی بست باز نگذاشت. شیخ الاسلام گفت: که بوطالب خزرج بن علی البغدادی است استاد بوعبداللّه خفیف٭ بود شیخ بوعبداللّه گوید: که من خدمت وی می‌کردم و وی علت شکم داشت، خون می‌فروشد طشت در وی می‌نهادم، وقتی غایب بودم، وی آواز داد: که شیرازی! من بنمی‌شنودم دیگر باره آواز داد، گفت شیرازی! هین لعنک اللّه! من بشتافتم و طشت بوی دادم علی دیلم پرسید از ابوعبداللّه خفیف، که تو آن لعنک اللّه چون بشنیدی از روی؟ گفت: چون رحمک اللّه.

Шайх алислом гуфт : фалоҳ набошад мурӣдро , ки зли устод ва пер накашида бошад вқФоӣ вай нахурда бошад ,у лънки аллоҳ устод нашунида бошаду брҳмк аллоҳ барнадошта вирои бадараду нокомӣ зинда накарда бошад , худ дуруст бошад зъири лои иФлҳ , ки устоду пер дар май бояд лобуд , ки мард бе падари чунон сндраҳ ва лоиФлҳ набӯд кӣ беустоду пер .

شیخ الاسلام گفت: فلاح نباشد مرید را، که ذل استاد و پیر نکشیده باشد وقفای وی نخورده باشد، و لعنک اللّه استاد نشنیده باشد و برحمک اللّه برنداشته ویرا بدرد و ناکامی زنده نکرده باشد، خود درست باشد زعیر لا یفلح، که استاد و پیر در می‌باید لابد، که مرد بی‌پدر چنان سندره و لایفلح نبود کی بی‌استاد و پیر.

Шайх алислом гуфт : ки бўтолби Хазраҷро мусӣбатии афтода буд дрдл , аз Бағдод бархест бсбоҳон омад , вирои он ҷои қабул буд , алии саҳли сбҳони٭и шайхи сбоҳон аз он ғайрат меомад вай аз он меранҷид бархест ба Широз омад ,у хости вирои работ сиёҳ карданд ва пилос сиёҳ дар пӯшед . Шайх алислом гуфт : ки ҷавонмард мардаст ки виро расад ё аз ваии чизе Фоит гардад , кӣ мусӣбатро афро созад гурез дораду таассуфу ҳасрат тадорук ҷӯяд , кӣ ҳасрати ҳам аз бобаст . Ва гар ёфта дорад тараб гирад ва бинозад , на онки аҳл мусӣбат бошаду фӯти бозу даъвӣ май намояду гурез ниҳон медорад то бинмо мемағрур гардад .

شیخ الاسلام گفت: که بوطالب خزرج را مصیبتی افتاده بود دردل، از بغداد برخاست بصباهان آمد، ویرا آن جا قبول بود، علی سهل صبهانی٭ شیخ صباهان از آن غیرت می‌آمد وی از آن می‌رنجید برخاست به شیراز آمد، و خواست ویرا رباط سیاه کردند و پلاس سیاه در پوشید. شیخ الاسلام گفت: که جوانمرد مردست که ویرا رسد یا از وی چیزی فایت گردد، کی مصیبت را افرا سازد گریز دارد و تاسف و حسرت تدارک جوید، کی حسرت هم از بابست. و گر یافتهٔ دارد طرب گیرد و بنازد، نه آنک اهل مصیبت باشد و فوت باز و دعوی می‌نماید و گریز نهان می‌دارد تا بنما می‌مغرور گردد.

Гуфт шабии овоз тркст омад шайхи бўъбдоллаҳи хафифро « гуфт » ки широзии он чаҳ буд ? рост бўоист гуфт . Гуфт : ман вирд дорам ки шабонаи рӯзи боқулӣ хушк хӯрам , ҳар рӯз бо кам меоварадам дар хӯрд худ . То кунун бнўздаҳ боқулӣ овардаам шабонаи рӯз .

گفت شبی آواز طرکست آمد شیخ بوعبداللّه خفیف را «گفت» که شیرازی آن چه بود؟ راست بوایست گفت. گفت: من ورد دارم که شبانه روز باقلی خشک خورم، هر روز با کم می‌آوردم در خورد خود. تا کنون بنوزده باقلی آورده‌ام شبانه‌روز.

Бўъбдоллаҳи хафифро риёзатаст бисёру душвор аз онк ӯ кард ба навҷуонеу мурӣдӣ аз аҷоибҳо . Шайх бўтолб гуфт : широзӣ ! биноз дор « яъне : ғанимати шумор » ки инак маро афтод азон аФтодкаҳи шабӣ дар меҳмонӣ будам бо ёрон , ва ман аҳд карда будам ки барӣоне нахӯрам . Гуфтанд эй мард бехештан бихӯр ! аз бас ки бар ман печиданд луқмаи бирён дар даҳони ниҳодами Фозои анои аҳссти боямонии қади харҷ . Гуфт ҳар нкўӣӣ ки доштам аз ман биФтод ва берун омад бдидн ки итобамад аз қимат вай бӯда .

بوعبداللّه خفیف را ریاضت است بسیار و دشوار از آنک او کرد به نوجوانی و مریدی از عجایبها. شیخ بوطالب گفت: شیرازی! بناز دار «یعنی: غنیمت شمار» که اینک مرا افتاد ازان افتادکه شبی در مهمانی بودم با یاران، و من عهد کرده بودم که بریانی نخورم. گفتند ای مرد بی‌خویشتن بخور! از بس که بر من پیچیدند لقمهٔ بریان در دهان نهادم فاذا انا احسست بایمانی قد خرج. گفت هر نکوئی که داشتم از من بیفتاد و بیرون آمد بدیدن که عتاب امد از قیمت وی بوده.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : ки имон ӯ муъоина будеду имон ту шаҳодатаст ва он орифи мшоҳдт . Яъне ки вирои пӯшиш ва иститор афтод валлоҳи таъолӣ меозодӣ кунад аз қавмӣ гуяд : риҷоли сдқўои моъоҳдўои аллоҳи алайҳи лоиаҳи бринони сано на зишон ки мегуяд ъзи зикра : Фмои ръўҳои ҳақи риоятҳо алоиаҳу моўҷднои локсри ҳам ман аҳд ва мегуяд : воўФўои бъҳдии аўФи бъҳдкми аўФўои болъқўди алоиаҳ .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: که ایمان او معاینه بودید و ایمان تو شهادتست و آن عارف مشاهدت. یعنی که ویرا پوشش و استتار افتاد واللّه تعالی می‌آزادی کند از قومی گوید: رجال صدقوا ماعاهدوا اللّه علیه لآیه برینان ثنا نه زیشان که می‌گوید عز ذکره: فما رعوها حق رعایتها الآیه و ماوجدنا لاکثر هم من عهد و می‌گوید: واوفوا بعهدی اوف بعهدکم اوفوا بالعقود الآیه.

Шайхи алислом « гуфт » разии аллоҳи анҳу : кӣ бирёни ҳаром буд ? на ! аммо вафои воҷиб буд . Ангуру нон дар биҳишти ҳаром буд ? на ! ки меҳри ғолиб буд , рашки тоҳир буд , ки меҳри воқеъ буд , вафои воҷиб буд ,у рҳбониаҳи абтдъўоҳои мо ктбноҳои алайҳим , илои қавлаи ръўҳои ҳақи риоятҳо .

شیخ الاسلام «گفت» رضی اللّه عنه: کی بریان حرام بود؟ نه! اما وفا واجب بود. انگور و نان در بهشت حرام بود؟ نه! که مهر غالب بود، رشک طاهر بود، که مهر واقع بود، وفا واجب بود، و رهبانیة ابتدعواها ما کتبناها علیهم، الی قوله رعوها حق رعایتها.

Шайх алислом гуфт : кӣ дар хабараст : ки касе вирдӣ дорад ё корӣ аз баҳри аллоҳроу бигузорад , аллоҳи таъолии зиштии брўнҳди наузи биллоҳ . эй ҷавонмард ! мевафо хоҳанд .

شیخ الاسلام گفت: کی در خبرست: که کسی وردی دارد یا کاری از بهر اللّه را و بگذارد، اللّه تعالی زشتی برونهد نعوذ باللّه. ای جوانمرد! می‌وفا خواهند.

Бўъбдоллаҳ хафиф гуфт : ҳеҷ чиз нест бо газандтар мурӣдро аз мусомиҳаи нафас дар рухсат ҷустану қабули тоўилот . Ва ҳам ибн хафиф гуфт : алонбсоти суқӯти алоҳтшоми ъндолсўол .

بوعبداللّه خفیف گفت: هیچ چیز نیست با گزندتر مرید را از مسامحهٔ نفس در رخصت جستن و قبول تاویلات . و هم ابن خفیف گفت: الانبساط سقوط الاحتشام عندالسوال.