Ном ӯ Муҳамади бен Муҳамади бен алҳусайн аз аҷалаи машойихи Тӯс буд , бо бўъсмони ҳири٭ суҳбат карда аз табақаи машойих , вирои каромоти зоҳир буд вмҷдд буду баланди ҳолу бузурги ҳиммат . Пас аз санаи хумсин ва слсмоӣаҳ бирафта аз дунё .

نام او محمد بن محمد بن الحسین از اجلهٔ مشایخ طوس بود، با بوعثمان حیری٭ صحبت کرده از طبقه مشایخ، ویرا کرامات ظاهر بود ومجدد بود و بلند حال و بزرگ همت. پس از سنه خمسین و ثلثمائه برفته از دنیا.

ӯ гуфт : тӯбои лмни лами икни ?лаи василаи илои аллоҳи сўоаҳ , ?фонаи лоўсилаҳи илайҳи ғайра . Ҳам вай гуфт : ман зоъи амроллаи фии сғраҳи азлаҳи аллоҳи фии кибра . Азу пурседанд : ки сӯфӣ ки буду зоҳид ки ? гуфт : алсўФӣ бар волзоҳди бнФсаҳ . Ҳам вай гуфт : ки аллоҳи таъолии бандаи худро аз маърифат худчизе диҳад ,у бони миқдор кӣ маърифат дода буд балоҳо биравӣ наад то он маърифат ӯро Авн буд бардошти он бало .

او گفت: طوبی لمن لم یکن له وسیلة الی اللّه سواه، فانه لاوسیلة الیه غیره. هم وی گفت: من ضاع امراللّه فی صغره اذله اللّه فی کبره. ازو پرسیدند: که صوفی که بود و زاهد که؟ گفت: الصوفی بر والزاهد بنفسه. هم وی گفت: که اللّه تعالی بندهٔ خود را از معرفت خودچیزی دهد، و بآن مقدار کی معرفت داده بود بلاها بروی نهد تا آن معرفت او را عون بود برداشت آن بلا.