Шайхи алислом « гуфт » : ки номи ваии Аҳмади бен атои шайхи шом буд ба сувар нишаст , сувару сидо бар канор дарёсту гӯр рӯй ба сувар буд , акнӯн дар дарёст . Хоҳари зоаи буъалии рӯдбории аиз Сайид бӯда сӯфии қрои модари ваии Фотимаи хоҳари шайхи буъалии рӯдбории писарро гуфтед : ҳозои қроءи холаи кони сӯфӣ . Олам бӯда бъълми қуръону илми шароеъу илми ҳақиқат ва ҳадис дошт . Виро ахлоқ бӯда некӯ ,у шамоил ки ваии бон мухтасаст , ва муаззам бӯда фуқароро ва соин бӯда , ва бо одоби некӯу дӯстии даравишон , врФқ кардан бо эшон , ба сувари мурда дар моҳи зии алҳҷаҳи санаи тсъу тсъину слсмоӣаҳ , вирои китоб одобаст .

شیخ الاسلام «گفت»: که نام وی احمد بن عطا شیخ شام بود به صور نشست، صور و صیدا بر کنار دریاست و گور روی به صور بود، اکنون در دریاست. خواهر زاه بوعلی رودباری ایذ سید بوده صوفی قرای مادر وی فاطمه خواهر شیخ بوعلی رودباری پسر را گفتید: هذا قراء خاله کان صوفی. عالم بوده بععلم قرآن و علم شرایع و علم حقیقت و حدیث داشت. ویرا اخلاق بوده نیکو، و شمایل که وی بآن مختص است، و معظم بوده فقرا را و صاین بوده، و با آداب نیکو و دوستی درویشان، ورفق کردن با ایشان، به صور مرده در ماه ذی‌الحجه سنه تسع و تسعین و ثلثمائه، ویرا کتاب آداب است.

Шайх алислом гуфт : ки ман ду тан дидаам ки вирои дидаи шайхи бўъбдоллаҳи Бокӯу шайхи бўолқсми бўслмаҳи боўрди٭ ва гуфт : ки бўъбдоллаҳи рӯдборӣ ӯ аиз ки штрўӣ дар бодияи дашти бриги фурушад , гуфт : ҷли аллоҳи шутури боваии бзбон фасеҳ гуфт : ҷли аллоҳ .

شیخ الاسلام گفت: که من دو تن دیده‌ام که ویرا دیده شیخ بوعبداللّه باکو٭ و شیخ بوالقسم بوسلمهٔ باوردی٭ و گفت: که بوعبداللّه رودباری او ایذ که شتروی در بادیه دشت بریگ فروشد، گفت: جل اللّه شتر باوی بزبان فصیح گفت: جل اللّه.

Шайх алислом гуфт : кӣ бўъбдоллаҳ Бокӯ гуфт : ки бўъбдоллаҳ алрўдборӣ гуфт : алтсўФи тарки алтклФу астъмли алтзрФу ҳазфи алтшрФ . Шайх алислом гуфт : кӣ бўолқосми бўслмаҳи борўрдӣ « хатиб » гуфт ки шайхи бўъбдоллаҳ рӯдборӣ гуфт : кӣ ҳадиси навиштани ҷаҳл аз мардуми бабрад «у дарвешии кибр аз мардуми бабрад » Фозои аҷтмъои Фноҳик ба набало .

شیخ الاسلام گفت: کی بوعبداللّه باکو گفت: که بوعبداللّه الرودباری گفت: التصوف ترک التکلف و استعمل التظرف و حذف التشرف. شیخ الاسلام گفت: کی بوالقاسم بوسلمهٔ باروردی «خطیب» گفت که شیخ بوعبداللّه رودباری گفت: کی حدیث نوشتن جهل از مردم ببرد «و درویشی کبر از مردم ببرد» فاذا اجتمعا فناهیک به نبلا.

Шайх алислом гуфт : ки бўсъид мақарӣ гуяд : ки боқулла мехӯрам бо шайхи бўъбдоллаҳи рӯдборӣ боқулла барграфтам писандидаи номад бо ҷои ниҳодами шайх маро гуфт бо ҷой манеҳ , худро буна писандидӣ , дар роҳ дарвешӣ менаҳй ки бихӯр .

شیخ الاسلام گفت: که بوسعید مقری گوید: که باقلهٔ می‌خورم با شیخ بوعبداللّه رودباری باقلهٔ برگرفتم پسندیده نامد با جای نهادم شیخ مرا گفت با جای منه، خود را بنه پسندیدی، در راه درویشی می‌نهی که بخور.

Шайх алислом гуфт Муҳамад шигарфат гуфт : дар кулӯхи хлоҳм инсофаст « ман мегӯям ки дар косаи ҳам инсофаст ки хӯрд троўӣу эсори брўоӣӣ ва раҳмат нараҳеу инсофи диҳӣ дар ҳамаи чиз » .

شیخ الاسلام گفت محمد شگرفت گفت: در کلوخ خلاهم انصاف است «من می‌گویم که در کاسه هم انصاف است که خورد تراوی و ایثار بروائی و رحمت نرهی و انصاف دهی در همه چیز».

Шайх алислом гуфт : кӣ шайхи бўъбдоллаҳ бо нек ба арғон порс бӯда , номи ваии Аҳмади бен иброҳӣми бен бо нек , ба арғон порс бӯда , номи ваии Аҳмади бен иброҳӣми бен бо нек , шогирди бендори арғони٭у шблии дида , Амри сад ваанд сол буд . Чун сухан гуфтӣ ду тан будандӣ бар ду дасти вай пок мекарданд , ки дандон надошт , об аз даҳани вай берун фитодӣ .

شیخ الاسلام گفت: کی شیخ بوعبداللّه با نیک به ارغان پارس بوده، نام وی احمد بن ابراهیم بن با نیک، به ارغان پارس بوده، نام وی احمد بن ابراهیم بن با نیک، شاگرد بندار ارغانی٭ و شبلی دیده، عمرو صد و اند سال بود. چون سخن گفتی دو تن بودندی بر دو دست وی پاک می‌کردند، که دندان نداشت، آب از دهن وی بیرون فتادی.

Шайх алислом гуфт : ки бўнсри қбонии пери ман аизи шайхи бўъбдоллаҳ бо неки дида буду бўъмрўи акоФ٭ ба Урдуни вўии ҷунайди дида буд ва ҳадис дошт , ман биравӣ ҳадис хондаам вай гуфт маро ки шайхи бўъбдоллаҳ бо неки кгФт ки шблӣ гуфт рӯзӣ бар минбар : ки ҳақ ҷунайд гуфт , ки ғайбат ҳаромаст .

شیخ الاسلام گفت: که بونصر قبانی پیر من ایذ شیخ بوعبداللّه با نیک دیده بود و بوعمرو اکاف٭ به اردن ووی جنید دیده بود و حدیث داشت، من بروی حدیث خوانده‌ام وی گفت مرا که شیخ بوعبداللّه با نیک کگفت که شبلی گفت روزی بر منبر: که حق جنید گفت، که غیبت حرامست.

Шайх алислом гуфт : ки бўсъиди хроз٭ бмср омад , виро гуфтанд : эй Сайиди қавм ! сухан бигӯӣ . Гуфт : ӣнон аз ҳақ ғоибанд , зикри ҳақ бо ғоибон ғайбаст . Ман алмтأхрини бўъбдоллаҳи дунӣ ба дун бӯда вай шӯр дошт . Шайх алислом гуфт : ки хрқонӣ Фромн гуфт : ки шогирдӣ азон бўъбдоллаҳи дунӣ маро гуфт кӣ шайх момст бизӣаст ва маст бамурд .

شیخ الاسلام گفت: که بوسعید خراز٭ بمصر آمد، ویرا گفتند: ای سید قوم! سخن بگوی. گفت: اینان از حق غایب اند، ذکر حق با غایبان غیب است. من المتأخرین بوعبداللّه دونی به دون بوده وی شور داشت. شیخ الاسلام گفت: که خرقانی فرامن گفت: که شاگردی ازان بوعبداللّه دونی مرا گفت کی شیخ مامست بزیست و مست بمرد.

Шайх алислом гуфт : ки он шогрдўӣ рост гуфт . Хрқонӣ гуфт : ки ман гуфтам виро ки бўбкр шблӣ будед ки маст бизӣаст ва маст бамурд , ки Чиле дидам дар ҳавои пеши хеш рақс мекарду маро шукр мегуфт .

شیخ الاسلام گفت: که آن شاگردوی راست گفت. خرقانی گفت: که من گفتم ویرا که بوبکر شبلی بودید که مست بزیست و مست بمرد، که شیلی دیدم در هوا پیش خویش رقص می‌کرد و مرا شکر می‌گفت.

Шайх алислом гуфт : ки аз бўъбдоллаҳ дунӣ пурседанд : ки фақр чист ? гуфт : исми воқеъи Фозои теми Фҳўи аллоҳ . Номӣаст кӣ биФтодаҳ кӣ чун тамом шавад ӯ бошад .

شیخ الاسلام گفت: که از بوعبداللّه دونی پرسیدند: که فقر چیست؟ گفت: اسم واقع فاذا تم فهو اللّه. نامیست کی بیفتاده کی چون تمام شود او باشد.

Шайх алислом гуфт : ки дунии қуръон фаровон хондӣу самоъи он дӯст буд , чун бо ояти зкўаҳ ё садақа раседӣ , ё хуш шудӣ , чизе аз худ берун кардӣ . Яке гуфтӣ : ки бадар берун бирав , бунау бози гирд то ҳар ки фаро расад баргирад .

شیخ الاسلام گفت: که دونی قرآن فراوان خواندی و سماع آن دوست بود، چون با آیت زکوة یا صدقه رسیدی، یا خوش شدی، چیزی از خود بیرون کردی. یکی گفتی: که بدر بیرون برو، بنه و باز گرد تا هر که فرا رسد برگیرد.

Шайх алислом гуфт : ки азон чизеи берун омадан ҷавонмардӣаст , бони бози нишастан ръўнтаст ки касеро чизеи диҳӣ ки акнӯн бмдаҳи зкўаҳи дор , ту азон май шӯй хоҳ ёфтан вар бахшӣданаст , Фомнн ӯ амски бғири ҳисоби шайх алислом гуфт : кӣ бўъбдоллаҳи мавло дар ҳроаҳ буд Сайид дар айёми пери зоҳиди рӯз дар хонаи масҷиди ҷомеъи пери бўсъднёмдаҳ буд , вай дар сухан омад , лухтӣ бигуфт . Гуфт ар илми тавҳиди сарф бояд онк бигуфтам , вори илми кФҷу каду май бояд , фардо бўсъд ояд шуморо бигӯед .

شیخ الاسلام گفت: که ازان چیزی بیرون آمدن جوانمردی است، بآن باز نشستن رعونت است که کسی را چیزی دهی که اکنون بمدة زکوة دار، تو ازان می‌شوی خواه یافتن ور بخشیدن است، فامنن او امسک بغیر حساب شیخ الاسلام گفت: کی بوعبداللّه مولی در هراة بود سید در ایام پیر زاهد روز در خانه مسجد جامع پیر بوسعدنیامده بود، وی در سخن آمد، لختی بگفت. گفت ار علم توحید صرف باید آنک بگفتم، وار علم کفج و کدو می‌باید، فردا بوسعد آید شما را بگوید.

Шайх алислом гуфт : ки аз аввали ин кори фаро , ҳамаи гӯяндагони як сухан мегӯйанд . Яке ба андомтар мегуяд медиҳад ва яке беандомтар мегуяд май овезад . Он чист онки бўъбдоллаҳ мавло мегуфт : кӯдакони бсрўӣ дай меомаданд мегуфтанд : бўъбдоллаҳи мавло ! вай гуфт : эй дӯст ! бўъбдоллаҳи худ мавло май гӯй . Шайх алислом гуфт : адм заҳраст бтўҳид ,у Аҳар ки даромезад ширк кунад . Якеу баси дигар рӯй Фопси барин зиёдати оради кас . Ҳамаи оламро ин сухан дар забонаст ва ин ҷавонмардонро дар дида .

شیخ الاسلام گفت: که از اول این کار فرا، همه گویندگان یک سخن می‌گویند. یکی به اندامتر می‌گوید می‌دهد و یکی بی‌اندامتر می‌گوید می‌آویزد. آن چیست آنک بوعبداللّه مولی می‌گفت: کودکان بسروی دی می‌آمدند می‌گفتند: بوعبداللّه مولی! وی گفت: ای دوست! بوعبداللّه خود مولی می‌گوی. شیخ الاسلام گفت: ادم زهر است بتوحید، و اهر که در آمیزد شرک کند. یکی و بس دیگر روی فاپس برین زیادت آرد کس. همه عالم را این سخن در زبانست و این جوانمردان را در دیده.

Шайх алислом гуфт : ки бўъбдоллаҳи мавлои ин кор дар як сухан оварда ва он онед ки вақте гурусна буд виро орзӯ шуд ки марои ду нони гарм буд ва ду шоб ки бихӯрам , дар он гшномор бихуфт дар масҷиди ҷомеъ . Бркрони шараф ки курсии хоҷа яҳёаст « пораи фаротари басӯии ҷануб » . Мурӣдӣ азон ваии бонҷои фарои гузашт , виро дид хуфта дар саҷҷода ,у даст дар зери саркарда , бо худ гуфт : ваии гурусна бӯдан . Дар бозор рафт ва ду нони тозаи гарми бастад , ва барон пораи ду шоб , ва биоварад . Дар зери саҷҷодаи ваии ниҳод . Буии нони гарм Фроўӣ расед бедори гашт онро дид , ки арзў буд . Рӯй бикрад , гуфт : илоҳӣ ! кори кат бояд бадонеи сохт яъне ки ар аноят буд , корки дӯстони худ бесабаб ваҷҳад месозад .

شیخ الاسلام گفت: که بوعبداللّه مولی این کار در یک سخن آورده و آن آنید که وقتی گرسنه بود ویرا آرزو شد که مرا دو نان گرم بود و دو شاب که بخورم، در آن گشنامار بخفت در مسجد جامع. برکران شرف که کرسی خواجه یحیی است «پارهٔ فراتر بسوی جنوب». مریدی ازان وی بآنجا فرا گذشت، ویرا دید خفته در سجاده، و دست در زیر سرکرده، با خود گفت: وی گرسنه بودن. در بازار رفت و دو نان تازه گرم بستد، و بران پارهٔ دو شاب، و بیاورد. در زیر سجادهٔ وی نهاد. بوی نان گرم فراوی رسید بیدار گشت آنرا دید، که ارزو بود. روی بکرد، گفت: الهی! کار کت باید بدانی ساخت یعنی که ار عنایت بود، کارک دوستان خود بی‌سبب وجهد می‌سازد.

Шайх алислом гуфт : кӣ ҳеҷ чиз ду нашавад бтў , ки ин корки мо бо ту фаро чизе шавад , яъне ки ба ҷаҳди моу талаби мо ҳеҷ чизе наёяд ,у фаро ҳичиз нарасем . Магар ки худ виро аноятӣ бошад « бокасе » .

شیخ الاسلام گفت: کی هیچ چیز دو نشود بتو، که این کارک ما با تو فرا چیزی شود، یعنی که به جهد ما و طلب ما هیچ چیزی نیاید، و فرا هیچیز نرسیم. مگر که خود ویرا عنایتی باشد «باکسی».