Номи ваии Муҳамади бен Абдухалили алдинўрӣ аз аҷала машойих бӯдау ҳоли некӯу баланди ҳиммату носеҳ дар улӯми ин тайифаи бози анк буд аз саҳаи фақру илтизоми одоби он . Ва дӯстии аҳли он . Ва дӯстии аҳли он . Бўодии алқрӣ буд солҳо , пас ба динўр омад ва он ҷо бирафт валлоҳи аълам .

نام وی محمد بن عبدالخالق الدینوری از اجلهٔ مشایخ بوده و حال نیکو و بلند همت و ناصح در علوم این طایفه باز انک بود از صحة فقر و التزام آداب آن. و دوستی اهل آن. و دوستی اهل آن. بوادی القری بود سالها، پس به دینور آمد و آن جا برفت واللّه اعلم.

Шайх алислом гуфт қудси аллоҳи рӯҳа : ки бохри умр ба водии қрӣ дар масҷид рафт гурусна « ва шуданд » вирои чизе хӯрданӣ надоданд ва меҳмон надоштанд , он шаб аз гшномор бамурд . Дигар рӯз омаданд , виро кафан карданд ва дафн карданд . Рӯзи сдигр дар масҷид омаданд . КФнрои идднд дар миҳроби ниҳодау коғаз дар миёни кафан , ва дар он навишта кӣ дӯстӣ азон мо бар шумо омад . Виро меҳмон надоштед ва таом надодед , гшномор бикуштед , нахоҳем кафани шумо шайх алислом гуфт : яке гуфт : ки Абдуллоҳ динўрӣ гуяд : ки аллоҳи худ бар фуқаро . намесалом кунад мегӯйанд дар қуръон : Фқли саломи алайкум . ӯ аиз ки дар киштӣ бимонад солӣ ки бод наме ҷусти мураққаъ боз мекард ва медӯхт , то бклоаҳ омад гуфт : нафаси худ мемашғӯл кунам , пеш аз анки маро машғӯл кунад .

شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه: که بآخر عمر به وادی قری در مسجد رفت گرسنه «و شدند» ویرا چیزی خوردنی ندادند و مهمان نداشتند، آن شب از گشنامار بمرد. دیگر روز آمدند، ویرا کفن کردند و دفن کردند. روز سدیگر در مسجد آمدند. کفنرا یددند در محراب نهاده و کاغذ در میان کفن، و در آن نوشته کی دوستی ازان ما بر شما آمد. ویرا مهمان نداشتید و طعام ندادید، گشنامار بکشتید، نخواهیم کفن شما شیخ الاسلام گفت: یکی گفت: که عبداللّه دینوری گوید: که اللّه خود بر فقرا. می سلام کند می‌گویند در قرآن: فقل سلام علیکم. او ایذ که در کشتی بماند سالی که باد نمی‌جست مرقع باز می‌کرد و می‌دوخت، تا بکلاه آمد گفت: نفس خود می‌مشغول کنم، پیش از انک مرا مشغول کند.

Қоли абӯи Абдуллоҳи алдинўрии лбъзи асҳоба : лои тъҷбки алтзини ман ҳзаҳи аллбсаҳи аззоҳираи алайҳим , Фмои зинўои алзўоҳри алои ани хрбўои албўотн .

قال ابو عبداللّه الدینوری لبعض اصحابه: لا تعجبک التزین من هذه اللبسة الظاهرة علیهم، فما زینوا الظواهر الا ان خربوا البواطن.

Шайх алислом гуфт кӣ ман асҳоби худро иморати ботини омухтам на хӯрдаи зоҳиру ороиши ҷомаи ҷузи азинст . Ва гуфт ки худоӣ азишон хушнӯд мёд . Ки ин кори мо фаро карданд во карданд ин кори бмои ҷшмҳаҳ ваҷд карданд ва бемаънӣ яъне хрстаҳу ороиши ҷомау мураққаъу сафар бемаънӣ дар шӯҳрату миёни бндўи саҷҷодаи вкиФбонигор ва монанди он ,у маъонӣу сафои ботин на то ҳар ки падед ояд акнӯн пиндор , ки ин кор ҳама онасту бас . Ва онкасон ки худованди маъонӣу ботини некӯ ва зиндагонӣанд худ дили он ндрнд ,у тоқати гувориш , ки варои он бчизии дигар машғӯл анд

شیخ الاسلام گفت کی من اصحاب خود را عمارت باطن آموختم نه خوردهٔ ظاهر و آرایش جامه جز ازینست. و گفت که خدای ازیشان خشنود میاد. که این کار ما فرا کردند وا کردند این کار بما جشمحه وجد کردند و بی‌معنی یعنی خرسته و آرایش جامه و مرقع و سفر بی‌معنی در شهرت و میان بندو سجاده وکیف بانگار و مانند آن، و معانی و صفای باطن نه تا هر که پدید آید اکنون پندار، که این کار همه آنست و بس. و آنکسان که خداوند معانی و باطن نیکو و زندگانی‌اند خود دل آن ندرند، و طاقت گوارش، که ورای آن بچیزی دیگر مشغول‌اند